Alle inzendingen over Iris Van de Casteele

De uitleg die Iris mij heeft gegeven, is van grote waarde geweest. Alle teruggestuurde gedichten heb ik na haar uitleg overnieuw geschreven en er is er geen een meer teruggekomen. Daarom lieve Iris Van de Casteele wil ik U hiervoor bedanken. Voor al het goede dat U voor mij heb gedaan.…

Iris Van de Casteele is geboren in 1931 te Adegem. Ze was het vierde kind van negen kinderen. Haar vader heette Achilles Van de Casteele en haar moeder heette Elvira Matthys. Ze werd al heel vroeg door haar moeder verstoten en ze heeft vreselijke dingen in haar jeugd meegemaakt.…

Bij het herlezen van het verhaal nr. 4764 “Een zuurkelblaadje in de mond”, geschreven door Iris Van de Casteele, zag ik de in haar reactie geuite vraag, wanneer Günter ook weer eens iets zou inzenden en eenzelfde van Joke de Groot (eveneens een veelzijdige dame op deze site, die bovendien niet onverdienstelijk schildert).…

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat vooral de schrijfster en dichteres Iris Van de Casteele zich in het verleden alle moeite heeft getroost om mij vooral nuttige aanwijzingen en opbouwend kritische kanttekeningen te doen toekomen, waarvan ik toch zeer veel heb mogen leren. Jammer, dat zij hier niet meer publiceert.…

Een uitzondering maak ik echter gaarne voor twee personen: Lodewijk, mijn vriend die mij destijds ertoe overreedde om mijn eerste bijdrage in te sturen en de, ook buiten de grenzen van haar vaderland bekende, veelzijdige schrijfster en dichteres Iris Van de Casteele, die mij in het verleden zeer waardevolle en leerzame tips gaf en aan wiens persoon…

. - Nog maar kort daarvoor las ik het gedicht ''De maan in mij'' van de dichteres Iris Van de Casteele. Autobiografisch schrijft zij op de eerste bladzijde van haar website o.a. ook: ''Langs klaprozenrood en distelpluizen voltrekt zich mijn bestaan'' en ''Een soort klaproosmens ben ik…''.…

Na het schrijven van mijn hartenkreet “De smidse” op 15 april 2007 werd mij enige tijd later, door niemand minder dan de Vlaamse schrijfster, dichteres, vertaalster en uitgeefster Iris Van de Casteele de bijnaam ‘De Lettersmid’ gegeven. Ik zou liegen, als ik zou beweren dat ik daarmee toen niet in mijn nopjes was.…

Als ik er niet meer ben deel me dan uit als brood onder de levenden en weet... tussen de klaproos en de korenbloem stond ik te wuiven als graan gedenk mij wanneer de halmen rijpen of als de leeuwerik ten hoogsten hemel stijgt aanhoor de elegie van pijnboom en plataan denk hoe ik was genegen het zachte oeverlis onthou de vuurdoorn…

Amarillis Hier is In een zeepbel Iris Hang de bel Aan een ring En de ring Aan je neus Amarillis Schud je ’t hoofd Speelt het licht In de bel Met Iris Schud je fel Breekt de bel Amarillis Waar is Iris Iris is hier geweest Amarillis Aan een ring En de ring Aan jouw neus Wijsneus Amarillis…

Het tuinhuisje annex slaaptent van de Paus, Castel Gandolfo, ligt onder vuur. Castel Gandolfo! Lijkt wel iets uit een stripverhaal. ‘Kuifje en de herrie in ‘Castel Gandolfo’ of zoiets. Paus Benedictus XVI zal vandaag in zijn “zomerresidentie“ Castel Gandolfo onder verscherpte veiligheidsmaatregelen het Angelus uitspreken.…

Geen Barry Opdam, Klaas-Jan Huntelaar George Boateng of Romeo Castelen Ook geen Nigel de Jong die straks moet velen Te worden uitgemaakt voor stuntelaar Voor hen straks niet de hoon der chauvinisten Die alles achteraf tevoren wisten…

Iris, jouw verschijning als een regendruppel Een regendruppel op de mooiste roos Een prachtige roos, stralend in de zon Iris, jouw verschijning is als duizenden zonnestralen Duizenden zonnestralen in mijn hart vol liefde Mijn kloppende hart vol liefde voor jou, mijn prinses Iris, jouw liefde Jouw liefde is als duizenden rozenblaadjes vallend…

'Ja Fred, daar ben je begonnen', zei Iris met een lichtelijk opgewonden stem. 'Hoeveel waren het er dan', vroeg hij Iris. "Kom maar mee' antwoordde ze. Ze pakte een toorts van de muur, trok eem met robijnen afgezette mantel aan en ging Fred voor. 'We gaan naar je meesterwerk' zei Iris. De kamer leek op een grot, zo koud en klam.…

Mijn liefste, waar we beiden zijn, Daar zijn we met ons bei, Al de andere mensen, die er zijn, Ze zijn er niet voor mij. Ze lachen wel en praten wat, Ze komen wel en gaan, Maar doen ze iets of laten dat, Het komt er niets op aan. De andere mensen om ons heen, Zijn ook wel lief en goed, Maar ik bekommer mij alleen Om wat jij zegt en doet…

Zoude ik mijn liedjes, de vluchtige, lichte Liedekens zingen, gelijk ik ze zing? Zoude ik zo lustige liedekens dichten, Zo het mij naar mijn lust verging? Zoude ik mij spelender- wijze vermeiden, Dingen bezingend, die buiten mij zijn: Vrede - van 't vee in de vredige weiden, Vreugde - van bloemen en zonneschijn? Zoude…

Meen, zo ik zing, vol liefde zijn mijn zangen, Niet, dat mijn mond de schamelheid vergat Van 't hart, dat open stond om vreugd te ontvangen, Maar, waar de liefde nimmer binnentrad; Mijn lied is immers vol van uw verlangen, O Liefde, die ik steeds heb liefgehad! Waart gij gekomen, toen ik u verwachtte, Ik had met diepe vreugde u ingeleid,…

Ik hield een prisma in de hand En wierp een schijnsel op de wand, Dat, schoon het zonlicht, doorgaans wit, Uit zijne aard geen kleur bezit, Zo velerhande kleuren droeg, Dat ik mijzelve, peinzend, vroeg, Hoe toch dit klaar, doorschijnend glas, Dat zelf volkomen kleurloos was, Al deze kleuren scheppen kon En halen uit het licht der zon. Het…

De meizon doet bloemen ontluiken en irissen lekker ruiken. Doch die ene witte is uniek. Haar blaadjes worden door de meizon met tederheid aangeraakt, Haar lange puntige bladeren, wijzen naar het hemelsblauw. Wanneer regendruppels haar raken, zijn het net doorzichtige parels. Ze geven haar de pracht, die men niet voor mogelijk acht.…

in haar naam ben ik verliefd iris calderoni memlinc glimlacht in haar ogen zij heeft iets van een stille avond in de herfst en tachtig rimpeltjes twinkelen in haar gezicht bijna alles is zij vergeten maar niet haar naam men merkt nog aan haar ogen hoe mooi de klank is van haar naam kom binnen zeg ik ga zitten hoe is je naam?…

Nooit gaat het zoals je zo graag zou willen... Nooit zit het een keer mee. En alles kropt zich steeds meer op in mij. M'n tranen lijken net een zee... Altijd als ik denk dat het een keer goed gaat, Gaat het net weer anders dan verwacht... Verdwijnt de zon weer achter die donkere wolken. Weg is weer dat gelukkige gevoel met al haar pracht…

zo heel af en toe valt er al een, een denneappel, een eikeltje en zelfs een berkenblad. Heel stiekum fluistert de herfst al tegen de zomer: jij hebt je beste tijd gehad.…

zondagmorgen met al haar tijd voor mij alleen. Ik smeer een broodje, kook een eitje en hoef vandaag eens nergens heen. Het bos neemt mij in haar armen, brengt mijn rauwe ziel tot rust en ik voel hoe na een tijdje de warme ochtendzon mij kust.…

Goh,wat had ik via zeddnet..een leuk contact met jou. Maar helaas zeddnet is uit de lucht en ik wil donders-graag weer contact met jou. Hoe kan ik jou bereiken?? Kent iemand jou??J ouw leeftijd is 51 jaar jong..je hebt blond haar en woont alleen in een hoekhuis in Axel. Jouw user-name op zeddnet was kleurrijk en mijn user-name was figrev. Jij…

', probeert Iris nog, maar de blinde woede in Arnold neemt de overhand en wanneer Iris zich probeert los te rukken, geeft hij haar ineens een stevige duw, waardoor zij naar achteren van de trap valt. Iris breekt haar nek en Arnold staat minutenlang stomverbaasd naar haar levenloze lichaam te staren.…

Nu is de heide blij getint Met paarse bloemenkleur, Nu is de zoete heidewind Vol zoele honinggeur, Nu gonst de aarde van 't gebrom Der bijen wijd en zijd, Nu is de hoge lucht alom Eén blauwe zaligheid... Maar, als de heide 't schoonste wordt, Dan komt de winter aan, Want bloemenschoonheid duurt maar kort, En vreugd is gauw gedaan.…

Diepe nacht en duisternis En een lichtende glans op de zee, En diep in mijn ziel, die onrustig is, Een groot verlangen naar vree. Dan wordt mij de zwarte onpeilbaarheid Der duistere diepten tot Het beeld van Gods verborgenheid, Het grote mysterie van God. Mij worden die lichtende wateren thans Het beeld van mijn eigen ziel, Waarin als…

Ineens was je daar, ronde toet en staarten in je haar, intens genietend, blij en open stevig in mijn hart gekropen!…

Chloé gaat aan het einde van het zwembad zitten, wachtend tot Iris niets vermoedend naar haar toe zwemt. Zodra Iris bij haar is, slaat ze haar met de dikke hamer keihard op haar hoofd. Meerdere keren. Het bloed vermengt zich met het zwemwater en Iris zinkt naar de bodem.…

Een iris sijpelt uit mijn vuist mijn glazen huis breekt. Het leven traant ontzind.…

En ik vraag me af hoe ik opnieuw zo stom kom. Ik wist het toch van te voren? Ik zou het toch niet meer doen? Ik weet wat een ellende het is, wat voor rotgevoelens het met zich mee brengt en hoeveel onzekerheid. Maar ik trap er weer in. Ik dacht altijd dat ik niet harder kon vallen. Als je al plat op de grond ligt met je gezicht naar beneden, wat…