Alle inzendingen over Karen L. Green

Op 27 december 2004 trouwde je met de kunstenares/schilderes Karen L. Green. Je wilde ooit de eerdere man van Karen dood schieten, al werd je gepusht door een medepatiënt. Je was hoogleraar Engelse literatuur aan het Pomona College in Claremont. Je zus Amy is sinds 2005 advocate.…

In 2002 ontmoette jij de schilderes/kunstenares Karen L. Green, met wie jij op 27 december 2004 in Urbana trouwde. Karen had een volwassen zoon, een balletdanser, uit haar eerdere huwelijk. Jouw literaire agent was Bonnie Nadell (Hill Nadell Literary Agency sinds 1979). Michael Pietsch en Gerry Howard waren jouw redacteuren.…

Karen was lid van Dan Ar Braz, oftewel Daniel Le Bras (1949, Quimper), een Bretonse gitarist en oprichter van L'Héritage des Celtes, wat uitgroeide tot 75 muzikanten. Naast Karen waren daar o.a. Dónal Lunny, Elaine Morgan, de doedelzakkenband Bagad Kemper en de meesterlijke, Keltische harpbespeler Alan Stivell.…

Wat is de tijdsduur van mijn leven, brandend, als een kaars? Als passie óók geen grenzen kent, en liefde alles overwint. Wat is de grens dan van mijn hart, gemeten in jouw armen?…

Ik speel met de gedachte dat in een ander Nederland ivoor weer glanst, ijzer roest de zon nog opkomt in het oosten een land waar zwakte onschuld is het bordje bij de grens weer zegt: N E D E R L A N D maar hier wordt openlijk gebloed is leven leeg, geloof gevaar een lekland vol punaisegaatjes Ik leef met de gedachte dat in het ware…

Iedere actie vanuit de kaars gaat ook weer terug naar de kaars. We kunnen deze kaars beschouwen als een spiegel van voortzetting. Zo is het ook met ons, wij wachten niet op een eindpunt om te vertrekken, we vertrekken al, in gedachten, woorden en in daden.…

met woorden als gif borrelend vanuit zijn keel tracht hij haar te straffen zij slikt alles grif hij krijgt straks zijn deel als zij hem af zal blaffen de dolk in haar rug het zwaard boven zijn hoofd hun liefde raakt de grens de klok telt langzaam terug de kaars reeds uitgedoofd een uitgebluste wens wat was er toch gebeurd?…

Langzaam met een stok boom ik moeizaam voorbij een grens ploeter ik diep door sneeuw blind voort eeuwig zoekend de ware ik…

"Ja," sprak hij, "ze worden al strenger bij de grens".…

Taal is een grens die je met behulp van een andere taal kunt oversteken. Het is echter geen garantie dat men aan de overkant dezelfde taal spreekt.…

De voordeur is de grens.…

Het is aan u, Grens verleggen.…

symbool van feest symbool van licht symbool van dood feest van kinderen stralende ogen blije gezichten cadeautjes taart met kaarsjes licht voor mensen romantisch sfeerbepalend overal kleine kaarsjes dood van mensen flakkerende vlam herinnering kaars met naam nooit vergeten kaars symbool van feest symbool van licht symbool…

De tijd staat stil, De wind stopt met waaien, Dit is alles wat ik wil, Ik streel door m’n haren. Vogels stoppen met fluiten, Het wordt muisstil, Bloempjes ontluiken, Dit is alles wat ik wil. Kinderen stoppen met lachen, Speelgoed ligt onbeweegelijk op de grond, Ik zit hier op jou te wachten, Kijk wat dromend in het rond.…

Droevige gedachten opgeborgen, voor de dag van morgen, om ze samen te delen, met jan en alle man, die het wat kan schelen, zo worden droevige momenten, momenten met en voor elkaar.…

Tranen staan ongeduldig in de rij, wachten gespannen op het moment waarop jij ze de vrije loop laat, het moment dat ze je ogen rood kleuren, rode baantjes op je wangen tekenen, waarna ze opgevangen worden in je zakdoek.…

Buiten vriest het waait het maar in mij in mijn buik in mijn hoofd is het lente zomer, een vlinderpretpark allemaal door jou het allergekste ik ben hetzelfde in jou in jouw buik in jouw hoofd twee mensen in elkaar op kilometers afstand wij zijn ons er eentje…

Als ik de tijd kon keren.. Zou ik dat doen.. Dan zou ik je helpen.. en met je praten.. Ik zou je knuffelen en liefde geven.. Alle liefde die je nodig hebt.. En dan.. ooit.. op een dag.. Wil je niet nog eens bij ons weg.. Als ik de tijd kon keren Zou ik dat doen Ik zou met je lachen en met je huilen Leuke dingen moet je doen.. En dan.. ooit…

M’n ogen, Dwalen over het oneindig Verre landschap, Naar de horizon, Van over de zee naar de bergen, Door valleien naar een huis, En in dat huis, .... Zit jij!…

De blaadjes verwelken, Vallen af Dwarrelen naar de plek Onder de boom Waar ik zo vaak zat, De wind steekt op Blaast ze uiteen Naar een plek waar Ze verrotten Heel alleen…

Criminele ouderen moeten harder gestraft worden.…

Een kaars daar lijkt het leven op Vanaf het moment dat de kaars uit gaat is er weer iemand die de aarde verlaat Een nieuwe kaars wordt neergezet en begint weer aan de top De kaars brandt uren lang Maar eens zal het afgelopen zijn Dan is de kaars nog maar heel klein Dus we genieten van het leven, zolang het nog kan De tijd is bijna daar…

Met gesloten ogen lig ik in je armen, al genietend voel ik je mijn hart verwarmen. Stiekem droom ik daarna nog vaak van dit moment, sinds de nacht dat ik ons gevoel heb gekend. Ineengestrengeld tellen wij de uren, hopend dat dit eeuwig moge duren. Deze aanraking doet ieder besef van tijd verdwijnen, en doet alle onzekerheid met de minuut verkleinen…

Een kaars licht op vonkt hoop in donkere kamers die zwijgend vertranen Een kaars licht op schenkt opnieuw vertrouwen in sombere tijden dragend Een kaars licht op evenals de glimlach die opnieuw ontwaakt…

Laat een mens nooit donker staan en evenmin in het naakt doe altijd een lichtje aan zorg dat je warmte maakt en zie, als jíj eens eenzaam bent en huivert van de kou dan kaatst dat licht naar je gezicht en dat verwarmt jóu…

Slaap onbewust onderbroken wakker uit anderland donker buiten binnen kaars vlam van vuur zuurstof en vaste stof licht nacht verzwakt in schaduw verborgen storm stroom door druk hoog naar laag verplaatsing hier is het stil bewegingloze schijn…

Ik heb je uit de modder opgeraapt, als ’n klein verloren diertje. Je was geschramd en geschaafd, je hoest was onbedaarlijk, en ook je vleugeltjes waren verwoest: waarlijk, ellendiger kon je ‘r niet aan toe zijn. Ik heb toen, om je niet te verontrusten twee van je soortgenootjes aangehouden, even git- zwart en verward van haar als jij, en voorzien…

alles wat in mijn hart leeft is weg voor jou als een kaars die brandt zonder vlam het licht dat zij verspreidt is duister ik kan duizend keer zeggen dat ik van je hou maar het is zonder liefde de woorden doen mij pijn zelfs als ik ze al denk respect, bewondering draag ik oprecht voor jou maar de kaars brandt zonder vlam soms…

Doorschijnend haar nachtgewaad baadt ze in een zee van kaarslicht Transparantie blijkt bij dageraad minder helder misleidend als een dwaallicht…

Als een onhandige eend, naar de speelse miljonairsattraktie van het koele water. Al die kaarsen waren net stijve pikken en ik had het liefste zo'n vette waskaars zacht op en neer in jouw venusgrot laten glijden. Er was een kamer, daar was het zo heet, dat het 'de couveuse' werd genoemd, een benaming die zeer terecht was, wel, je voorvoelt mijn…