Alle inzendingen over Man in gracht

En de man in de gracht? Dat was een plaatselijk bekende zwerver, die luisterde naar de naam Hennie Hollen, een triest einde voor een triest mens, moge hij rusten in vrede.…

De bomen roesten in het zieke licht langs somber in zichzelf gekeerde grachten. In wilde, stormdoorvlaagde regennachten vertoont de maan een bleek, behuild gezicht boven de lege straten, smalle schachten waar in een onverbiddelijk gericht de zomer langzaam voor het najaar zwicht, terwijl de huizen op het einde wachten.…

Achter dubbel geparkeerd staande auto’s steekt ze over naar de waterzijde van de gracht waar ook auto’s staan. Ze gaat verder, haar kant van de gracht heeft de ochtendschaduw. Ze passeert huisnr. 205 en houdt er stevig de pas in. Geluid van een claxon doet haar wegduiken tussen het stilstaand blik. Even verderop neemt ze een kleine helling.…

ik slenter langs de diepe gracht aanschouw al wat mij ontmoet niet alles komt dan binnen zo ik graag zou willen de werkelijkheid heeft ingeboet het grootse zou mij zwaar doen tillen zo ga ik vaak hier mijn weg soms verdwaald in gedachten een plek van overpeinzing van denkbeeldige krachten die mij doen verwonderen over het palet van water…

De avond in de boomgaard groen de plons van ratten in de grachten en wat wij mateloos verwachtten was woordeloos en somber tussen ons. De netels geurden bitter in de grachten en droegen zachte bloemen wekenlang en men lag slapeloos men lag beschaamd te wachten hoe schuw wij waren en hoe kwetsbaar toen.…

Dag lief, dag avondlief, dag lief van het licht van de grachten. Drie schikgodinnen spraken daar, op die hoge hoek, moe en wit. En de dansende jonge man sliep, met de knieën tot zijn kin, op het blauwe liefdeskleed in de driehoek van hun vriendschap.…

Ik ben gaan leven door de gracht te dempen. Ik ben hier wel geboren maar elders pas ontstaan. De rat zwemt naar de overkant verschrikte eenden vliegen op.…

De man die een gigantisch huis heeft in Italië, én een in Bergen, én een op de gracht. Miljoenen op de bank en maar schreeuwen.…

Het wandelde om de hoek, nietsvermoedend langs een groep, van een man of zeven, of acht. Ze vertrapten haar knuffelbeer en wierpen het kind in de gracht. Wij keken toe, wij hebben niets geleerd.…

Duiven zijn geen zwemmers en zo midden in de gracht was de verdrinkingsdood onafwendbaar. Terwijl een man op de kant die ondergang stond te filmen en een ander achter het raam stond toe te kijken. Ineens duwde de stroming de duif richting overkant en stak de filmer zijn telefoon in zijn zak.…

Een grote doos drijft door de Lange Haven van Korenbeurs naar herenhuis en zinkt, zinkt al maar dieper met vuilnis van het veilinghuis, van restaurant en kledingzaak. Blokkeert onder een brug tenslotte de toegang naar een weids verschiet met afval van de bloemenzaak, verweerd metaal en vaal antiek.…

Een gracht, waar eend en waterhoen voortdurend watertrappen om voort te gaan, niet om te drijven zoals de watervreemde mens.…

Er is een nieuw mirakel in ons land: De Amsterdamse grachten! Im-po-sant!!…

‘Nou, als ik de gracht op kijk, kan ik maar één kant tegelijk zien.’ Jan kwam naar het raam. ‘Ja, verdomd. Ik moet steeds mijn hoofd draaien. Erg vermoeiend.’ De mannen keken elkaar aan, verlieten als één man het pand, en gingen weer naar Oom Frans. ‘Zeg Frans, heb jij misschien nog ergens een spionnetje?…

Door al het geparkeerde blik zijn de grachten allang niet meer pittoresk, maar hoofdzakelijk onzichtbaar. Het wordt tijd dat er gekozen wordt: het verkeer ruim baan geven en veel hartinfarcten voorkomen, die veroorzaakt worden door parkeer stress. Duidelijker gezegd: die grachten vol ziektekiemen dempen.…

stil verkild in ochtendgloren staan gevels blikken te bekoren ze tonen ieder hun gezicht de statigheid van zwaargewicht de geur vertelt per deur verhalen passanten moeten tol betalen ramen geven slechts een vluchtig zicht generaties hier zijn voor het geld gezwicht bomen dromen langs de grachten vogels zitten op de zon te wachten die gaat…

ik zag je dansen langs de gracht het waaide kouder dan ik dacht de maan scheen vaal weerkaatste nattigheid in de kapotte schijn van dromende lantaarnpalen huizen hullen zich en mij in het duister van hun muren de ramen zijn nog zwart door het niet thuis zijn van de buren ze zijn uitgewoond en huren resten van de tijd het fundament…

blik weg gleed in het glazig avondkleed van de gracht niet wetend of daar de schoonheid dreef of in zijn hoofd en dat je zou vragen naar de coulissen van de wereld.…

Geld is uitgevonden om belastingen te kunnen heffen.…

Er is een schreeuwend tekort aan respect.…

de huivering nabij pijnlijk verkleumd staan zij in de gracht veldbloemen in alle pracht indachtig dat de mooiste bloem niet enkel in de gracht vaak op een vuilnisbelt op mijn bewondering wacht en als het dan nog regent op één mei jij schelt als een schalmei jij de regen aan je laarzen lapt ben je een distelvink voor mij.…

Ik botste tegen een man op. “Pardon, meneer”. Ik rende door. De mensen op de terrassen keken mij geamuseerd na toen ik voorbij holde, op weg naar een werkgroep of een college, dat ben ik vergeten. Aan het eind van de Oude Gracht stonden twee zwervers; ze leken in een hevige discussie verwikkeld.…

Als ik op dit moment zou sterven, zou een deel van de toekomst, of van de mogelijke toekomsten voorgoed geannuleerd zijn.…

Etc Heeft Amsterdam zijn gezicht verloren want wie herkent nog met alle grillige annexaties De Halve Maan aan het IJ Alle grachten zijn met mensenhanden gegraven. Hoogst respectabel inderdaad maar waarom komen die gravers nooit voor in onze stamboeken? Zijn dat uitgestorven takken allemaal?…

een longdrink uit een fles van 5 liter met een rietje dat duurt te lang zei de dood ik drink wel een slokje mee na ruim een uur lag de dood laveloos onder de tafel de oude man sleepte hem naar zijn scootmobiel in de gang reed de dood naar buiten zette toen de scoot in de automaatstand richting de donkere gracht nou tabé, zoek een…

Het water in de oude gracht spiegelt stil in het ochtendlicht. Tevergeefs wacht de kade op vracht, geen anker wordt hier meer gelicht. Nooit doorklieft een kiel nog 't water, ook de brug kan zelfs niet omhoog. Luid klinkt nu eendengesnater waar eens de stad zich fel bewoog.…

meeuwen op de gracht over de hele lengte schreeuwen naar elkaar…

Als je een dichtertje bent, dan lopen de mooiste meisjes altijd aan de overkant van de gracht.…

Plotseling zei ze: ‘Heb je het gelezen wat daar aan de Keizersgracht of weet ik hoe die grachten daar allemaal heten in Amsterdam is gebeurd?.’ ‘Nee, ik weet niet wat je bedoelt.’ ‘Nou ze hebben daar de sloten met lijm volgespoten.’ Wat raar dacht ik, waarom noemt ze die grachten nu opeens heel denigrerend sloten. ‘Het wordt steeds gekker.…

De weegschaal van een mensenleven schommelt voortdurend tussen winst en verlies.…