Alle inzendingen over Marie Rose Ferron

(voor Marie Rose Ferron (1902 - 1936)) Je bent geboren in een stal op 24 mei 1902 in Saint-Germain-de-Grantham, in Quebec, Canada. Je was het tiende kind van vijftien kinderen en je moeder Rose Delima Mathieu Ferron (1868, St. Aime) leerde je de geheimen van de rozenkrans. Je vader was Jean-Baptiste Ferron (1867, St. Marcel).…

Het dichter zijn in de beperkte, Nederlandse zin, dat is een ambacht waar ik zo een hoge muts van op heb dat ik het zelf niet meer durf te doen.…

Zij slaapt, die steeds vol leven was En levenslust. Nu ligt ze bleek, verstijfd en koud, In doodse rust. Weent niet om haar, weent heden niet, Nu ze onbewust Van pijn en ziekte sluimert, ziet, Ze slaapt, ze rust En nu voor 't laatst, op aarde haar Vaarwel gekust, Voor ons de strijd des levens, maar Voor…

Uit: onzetaal.nl - Iets onder de roos vertellen betekent 'iets vertellen waarvan je niet wilt dat de luisteraar het verder vertelt' - In het geheim, onder beding van geheimhouding, aldus Van Dale. 'Onder de roos' is een vertaling van het Latijnse 'sub rosa'. In de Middeleeuwen gold de roos als symbool van stilzwijgendheid.…

Domme mensen kunnen me niet beledigen en intelligente mensen doen zoiets niet.…

Ik ging naar binnen waar Marie me hartelijk begroette. "Wat zal het zijn?" vroeg ze me. "Hetzelfde maar doen?" Ik knikte en ging in m'n vertrouwde hoekje zitten. De man van daarnet hield m'n gedachten bezig. Marie zette het bestelde voor me neer en vroeg haar: "Weet jij misschien wie dat waren, Marie?…

Zo lang samen En nu toch zo kort Na al die tijd Twijfels Of het weer iets tussen ons wordt Ik was zo gelukkig Tot kort geleden Toen jij niet meer wilde God, wat heb ik gebeden Dat jij tot inkeer zou komen Mijn hart heeft zo geleden Dan kon niemand voorkomen Alleen jij Tot die dag Dat je zij dat je mij mistte Bij mij wilde zijn Ik voelde…

Hoe je er ook tegenop ziet wat je er ook tegen wil doen vaak komt er toch verdriet een handdruk en een zoen die zeggen dat je gaat voor even of voor altijd je ‘thuis’ verlaat toch wel uit dankbaarheid maar veelal met pijn in je hart loop je weg van de gewenning want je maakt voor jezelf een nieuwe start als een soort erkenning die…

Eigenlijk had Freud gelijk, het hele leven staat in teken van je id en je superego die tegen elkaar opboksen. Je id stuurt impulsen door aan je lichaam en je superego probeert dit tegen te houden. Je geeft hieraan toe of je houdt je sterk. Waar is de lijn die je trekt en waar bestaat deze uit? Je laat je gaan of soms meer dan eens. Je voelt schuld…

Als mieren zulke nijvere werkers zijn, hoe kunnen ze dan tijd vinden alle picnics te bezoeken?…

langs de distels van mijn leven plantte jij een roos en ik verkoos die aan jou te geven…

Je was zijn roos en zijn vergeetmenietje je was voor hem een mooi boeket. Maar net als met die bloemen was het met de liefde snel gedaan. Hij nam voor jou een ander en liet jou als "droogbloem" staan. Je hebt daarna een and're "vaas" gevonden die jou voorzag van helder water.…

doorwaakte nacht een roos ligt dood op zwarte grond zij zal.....mijn God!.....…

De schijn van rose in een roes van slapen Zo volkomen volkomen stil Wind en wind blazen rose van zacht naar kunstig wit Hand en hand strengelen samen geboetseerd in rust Oog en oog herbergen samen de loutering van licht Muur en muur werpen schaduw op de laatste blik De schijn van rose in een kist van crêpe Zo ongrijpbaar…

Ik hou erg van bloemen. Crocus en pinksterroos – Zijn grandioos, Hortensia en lupine Klinken als mandoline, Lelietje-van-dalen en boterbloem Ze krijgen verdiend hun roem, Lelie en alpenroos Zijn net zo mooi als een hartstochtige klaproos, Pensee en vergeet-me-niet, Papaver en aconiet, Lavendel en rozemarijn Doen mij denken aan een oase…

Rosa, Roos totaal veloren raak ik blozend rood jouw geur plaagt zacht mijn zinnentuig als ik beminnend buig voor al die pracht rosa, schijn in zonnetuinen over grenzen raak ons blozend aan en jouw geuren uitbazuinen over onze liefdeswensen…

Zag jij mijn roos?? Hoe dik die was ?? Voelde jij hoe taai die was?? Had jij mijn schaar ooit in je handen, knipte jij er mee?? Ze waren erg oud die takken, ik denk wel 20 jaar of meer oud. 'Dat wil niets zeggen; ik knip mijn roos zo af'. - Ja kan, maar mijn roos is jouw roos niet!!! En jij kan dat NIET beweren.…

Deze roos is voor jou...…

Met droeve ogen keek hij naar mij Ik keek terug en zag het verdriet op zijn gezicht Met droeve ogen hield hij me vast Ik omarmde ook hem en voelde de zwakte in zijn ziel Met droeve ogen sprak hij tegen mij Ik antwoordde en hoorde de trilling in zijn stem Met droeve ogen Hij sloot zijn ogen, liet z'n hoofd hangen en zweeg.…

witte sterren uit de lucht een klein gebaar, een diepe zucht witte sterren vallen zacht er is er een die naar me lacht een hand, een lach, een koude ril en opeens is alles stil…

Men vergeet spoediger een groot verdriet dan een kleine vernedering.…

Ze bracht een rode roos mee, voor haar vader, waar is dat voor, vroeg hij? Gewoon omdat het vaderdag is Pa en jij heel belangrijk bent voor mij. Dit zegt meer dan duizend woorden, die allemaal al zijn gezegd. Want dit is liefde en net als de roos, geen namaak, dit is ècht!…

Ik denk terug aan vorig jaar Toen waren we nog bij elkaar Ik werd niet gelukkig als ik je zag Nee, ik was het heel de dag In mij scheen zelfs ’s nachts de zon Totdat het zo niet meer verder kon Er kwamen tranen in mijn ogen, Want jij had vaak tegen mij gelogen Ik werd heel erg boos, Vertrapte jouw mooie roos En gooide de deur achter me dicht…

Ik heb liever onkruid Dat in mijn gedachten groeit, Een roos bloeit maar voor even Ik doe liever iets slechts Of misschien liever slechts niets Dat goed is bedoeld Dan dat ik leef Volgens ongeschreven regels Die in strijd zijn Met mijn En eigenlijk eenieders gevoel…

bloedrood gloeiend schoon en groeiend scherp en boeiend stralend bloeiend één nacht van storm haar lichaam knakt behoudt haar trots haar bloem in vorm bloedrood vervloeiend haar eer ter aarde haar ziel vermoeiend haar hart roodgloeiend haar eigenwaarde…

Ze haalt me met een voetveeg onderuit Dan die vlijtige armen die me vermoeien De balsemgeur rond haar ronde kaken Het gespartel onder een waterstraal Ze toont me haar gekartelde open roos Ik hijs het zeil en zwaai naar haar Noem haar een milde soldaat.…

Noem me gek of wanhopig het maakt me echt niets uit Vanaf dag één dat ik haar zag nam ik meteen mijn besluit Deze vrouw wordt de mijne zij is echt voor mij gemaakt Nooit eerder werd mijn hart zo vol in de roos geraakt…

Een roos opent, een roos sluit. Je staat naast me, je maakt geluid De roos opent… Ik ruik nog één keer je geur, voor ik mijn ogen sluit. Ik zie je voor me, je was als de wortels in een kluit. Je hield alles bij elkaar, nu moeten we zonder jou vooruit. We houden van je, De roos sluit……

met een bleekrode blik ontwijkt men het zware, een knik als het waren, niet op zuiver zien gericht men ervaart voor een periode zekere gevoelens buiten proporties handelt dan vaak ook manisch verblind voor latere aardse geboden dit opperste rose genot wil ik mijzelf nimmer ontzeggen het zou wellicht windeieren kunnen leggen maar…

Je bracht mij een roos en ik tekende jou uit in zacht potlood, maar die eerste keer bleek de laatste. En toch ben ik je eeuwig dankbaar.…