Alle inzendingen over Mieke

ik ken een makkelijke en een moeilijke Mieke moeilijke Mieke loopt met haar hakken in het zand tref ik haar, dan raakt ze mij ze leert me 'nee' en afstand en gesloten makkelijke Mieke mocht ik meteen met platte zolen lopen wij een eindje op…

De hand die mijn pen vasthoudt, is dezelfde hand van het ouder geworden lichaam van de student die jou voor het eerste waarnam en meteen wist dat jij mijn Mieke bent. 2006.…

‘Ik ben Mieke Mulder. Oh jeetje, wat is het spannend om jou nou een eindelijk in het echt te zien, Mirna.’ Wat brengt u vandaag naar de markt, mevrouw?’ ‘Oh zeg maar gewoon Mieke hoor! Ik had gehoord dat jij hier vanmiddag zou zijn. Ben een grote fan, zie je, kijk naar al je programma’s op tv.’ ‘Wat leuk om te horen, Mieke.…

Over Mieke en Paul. Paul, groot en sterk met een warme stem. Paul, zowel sexy als degelijk die, ondanks veel aandacht van andere vrouwen alleen oog had voor Mieke. En dit bleef zo, hoe de schijn ook tegen hem was. Geheimzinnig, maar geen geheimen voor Mieke. Loyaal tot op het bot. Geen makkelijke prater, behalve met Mieke.…

Mieke besluit om eerst eens naar haar oma te gaan, die woont een paar straten verderop. Misschien heeft die een idee waar het sleuteltje kan zijn. ‘Hoi meisje, wat leuk om je even te zien. Alles goed met je?’ Oma knuffelt haar even. ‘Ik kom eigenlijk wat vragen,’ zegt Mieke ‘Oké, vraag maar raak.’…

Leven en werk van Ida Gerhardt' van Mieke Koenen (Trouw, 18 oktober 2014) krijgen we al een ontnuchterende vooruitblik op het onlangs verschenen boek. Verschenen bij de erudiete uitgeverij Athenaeum, Polak & Van Gennep, waar Ida haar dichtbundels het liefste liet uitgeven.…

Op de rondvaartboot, te midden van nieuwsgierige toeristen bleek het dat onze vriendschap aan het tanen was en ik kon ook nauwelijks zeggen dat Mieke-Nelie veel consideratie of belangstelling koesterde voor mijn zeer zware hoest op het platform bij de Eiffeltoren.…

Verstomd door de stilte, de woorden één voor één, stil voor de blokkade. Vertwijfeld maar destructief banen ze zich een weg doorheen mijn masker van uiterlijke schijn. Bereiken het diepste van mijn wezen en schokken me met de waarheid, maar valse schoonheid herneemt snel zijn plaats.…

Liefelijke warme kleuren, oog dat ziet waaraan ik dacht, lach die tracht mij op te beuren, sterke hand, zo zijde zacht. Wetend dat jij door zult zeuren, zonder woorden weliswaar, vrees ik wat er zal gebeuren, als ik zwicht voor zo'n gebaar. Open harten, open deuren, ooit valt alles in zijn slot. Blikken die mij openscheuren, stapelgek…

wil ik je op deze manier laten lezen Dat ik weet dat je er voor me bent Mooie vriendin, ik hou van jou Hoeveel is bijna niet te zeggen Maar je voelt het des te meer Wij hoeven dat niet uit te leggen Deze is voor jou, en jou alleen Met hart en ziel geschreven Woorden vereeuwigd op papier en in ons hoofd voor de rest van ons leven… Miek…

Zou díe niet wat zijn voor “mijn eigen Harry” als ’t misliep met Mieke? Had ze liever gewild, liever gedumpt via Christien dan via Mieke.…

Mieke dacht diep na en bood, na grote aarzeling, vier Harten. Ik verwachtte dat Ruud wel zou passen, maar zonder zich te bedenken bood hij vier Schoppen. Wat nu? Ik was op van de spanning, maar ik wilde me toch niet gewonnen geven. En niet gehinderd door enige kennis legde ik het bod van vijf Harten neer.…

Aan de bank speelde ik als een echte onderwijzeres schooltje met mijn nichtjes, genaamd Mieke en Desiree. In een latere tijd bestudeerde ik aan de bank de Griekse vervoegingen waarin we op het gymnasium onderwezen werden.…

Miek Janssen trouwde in 1935 met R.G.A.C. Le Conge Kleyn. Miek overleed in 1953 in Hilversum.…

En ik, waar 'k uwe schoonheid schenne, ik, die me-zelve miek de' in vrees begeerde Man die u bevrijden kon en sloeg in slaven-ban; zelfs ik, uw graauwe Heer, wie géen vrouw ooit zal kennen: hoe bibbert op mijn lip de bede - o wrang bekennen -, de bede, uw doem te ontvliên, en die 'k niet bidden…

Dat moet Mieke zijn, dat kan haast niet anders. Ze is verbaasd over hoeveel Mieke op haarzelf lijkt, alleen is het een donkerder uitvoering. Wat zal ze doen? Haar hart klopt in haar keel, toch loopt ze moedig op de jonge vrouw af. Even legt ze de hand op de bovenarm van de verloofde van Cees, omdat ze troosten wil.…

Ik zeg "trusten, mieke", en doe het licht uit. Terwijl ik naar beneden ga, bedenk ik, hoe goed ze het toch goed doet. Ondanks haar geestelijke handicap...…

als hel van spijt zo overtreft dat er geen dag of nacht is en ik geen hand vind van wie dierbaar is geen schouders om het leed te dragen geen ogen die de tranen stromen geen stem die woorden troost als hel van spijt zo overtreft dan breekt het mij tot as…

ze spiegelt zich in ronde vormen truitjes trekkend naar haar buik maar haar vrouwzijn blijft verborgen achter zwartomrande ogen sterrenstralend in het glas waar ik zoek naar steelse blikken van wat gisteren kind nog was straks zal ze met verhalen komen maakt ze mij tot deelgenoot en dan streel ik speelse lokken van haar vurig rood gezicht…

op mijn zolder huist een kwast en die schildert al dat grauwe en dat nooit vergeten ouwe tot een kleurrijk mengpaneel ’k hou hem daar nog even vast en ik laat hem rustig bouwen aan mijn nu nog onbehouwen aquarel van ’t luchtkasteel aanstonds vormt zich alle last tot een machtig schilderij -hier sta ik- en -daar sta jij- alles keurig in…

Ik hou niet van dat miezerige dat gluiperige, druiperige Ik hou niet van dat grauwe van dat vieze kille kouwe Ik hou niet van dat natte en dat akelige spatten Maar jij maakt van regen dauw Oh, ik hou zoveel van jou En met laarzen, regenjassen zal ik dansen in jouw plassen Drink ik glazen vol geluk deze dag kan niet meer stuk!…

De bal ligt nog op straat, de sok naast eten dat niet lekker was. En op de kast vindt ze het glas dat op de uitgebeten kring en voor de liters opgedronken cola staat. Het scherpe zand veegt ze nog lijdzaam van de tafel en de bank. Een afgebroken rozenrank prikt ingehouden woede in haar ogen en zijn valse doornen in haar hand. Ze haalt…

ze zwelgt zijn zinnen zonder zuchten zomaar zondag zal ze zondaar zijn zijn zwaard zal ziedend zaaien zij zal zich zielloos zingen zomaar zonder zelfzucht…

oh, ik haat dat commerciële dat verplichte en zovele de terrassen met te dure glazen bier plaatsbewijzen om te bidden of het God ook wat kan schelen dat de mens voor ’t geloof komt of ’t plezier zelfs de armoe van de schrijver in het kleine gouden straatje moet voortaan betaald met duidelijke munt waar een blik in het verleden…

Stoeiend, achter deuren (tot genot) het Gebeuren (zoveelste poging tot) Het leuren… re: Wat een onding! re: Scheur kapot! ('k wíst dat 't misging) Oh, gruwelijk dichter- slot…

wild en krachtig stormde ’t machtig woeste water naar omlaag kolkend, klotsend beukend, botsend schuimend op de keienlaag stuwend, sleurend zwart verkleurend in een helse razernij oorverdovend niets belovend lokte ’t woeste water mij tergend glad ’t zwoegend pad naar de oorsprong van de bron zwetend, vloekend doelloos zoekend…

Ze hoort het moedeloze aan van in het nauw gedreven leed het ongelooflijk ongeloof voor alles wat hij deed Ze schreeuwt het radeloze uit van in de knel geraakte pijn het angstaanjagend angstgevoel voor wat hij niet kon zijn Ze schopt het machteloze weg van in de kiem gesmoord verdriet het onbegrepen onbegrip voor wat hij achter liet…

Je geweten knaagt soms diepe sporen zonder mededogen voor je kleine ziel ik kon je vangen voor je verder viel en je behoeden voor wat is verloren Ik twijfel niet om wat ik heb gewonnen een moederhart is sterker dan ik dacht het vormde zich het web dat jij bedacht en sloot de draden die ik had gesponnen Nu krult je hand…

En jij… Jij draagt de waanzin gegijzeld door het lot en witte woedevuisten slaan ravijnen in je hart en muren steeds kapot En ik… Ik sterf de doodsangst gegeseld met het leed en rood omrande ogen huilen zeeën in mijn hoofd waar ik geen kust voor weet…

Je hebt alleen het lege bord weer in de kast gezet en hongerig en onvoldaan ging je meteen naar bed Het rommelt nu al uren lang steeds weer voel je de pijn dan speelt het op de wrange vraag hoe ‘t hoofdgerecht zou zijn Het zoete dat je proeven mocht smaakt enkel bitter na Heel even maar was hij jouw zoon en jij was…