Alle inzendingen over OEROUD

De uitvinders van de computer, de gsm en daarmee vergelijkbare hulpmiddelen zijn geweldige geesten, die de wereld onnoemelijk veel hebben gegeven. Mogen al deze geleerden ook de wijsheid behouden van mensen uit het stenen tijdperk of bewoners van het onbekende oerwoud? Te beseffen dat elke mens, hoogst vernuftig of zwakzinnig, even afhankelijk is en…

In de beginne een brok beeld van oeroud arduin. Beeldig geheugen naar wie passeert en denkt.…

gestempeld in herinnering die oeroude verhalen waar eens gestilde kracht verging hemel en aarde elkaar raakten de ravenzwarte morgengang van uitgesleten stenen loopt door de hesperidentuin toen is de tijd verdwenen zijn porseleinen beeldhouwwerk streelt de zucht van diep verlangen…

het pad gehuld in vochtige geuren van mos en vers gestapeld hout het water nog ruisend in tijdloze klanken, de stenen glanzend rond geslepen het licht getemperd onder oeroude bomen, het dorp in glooiende rust de avondzon gedoofd mijn blik gevuld met louter schoonheid…

De stad in mij is vermoeid door een oeroud verdriet. Zware woorden klinken tegen de gevels die scherp omlijnd zijn in de eerste dagen. De bruggen overbruggen diepe sombere waters Geen lach weerspiegelt. Hoe schoon en mooi het klonk en was Het verbond is verbroken. De stad breekt zichzelf af Ze geeft niet meer Ze gaf…

Dwalend tussen muren kniehoog door oeroude straten overal geurende kruiden: aan mijn voeten afhellend naar het strand de stad. Boven mij éven de wind door de pijnbomen een hagedis ritselt het is stil en heet. Kijkend over de zee - onbeschrijflijk is het licht - weet ik van hier voeren drie Schepen naar Ilios.…

Prille populieren omlijnen de wijde polder gelijkmatig gegroepeerd liggen oeroude boerderijen schilderachtig stil in het rustieke landschap Kale boomtoppen wiegen in de wilde westenwind zilvermeeuwen tegen een meervoudiggrijze wolkenlucht enkele eendenparen kiezen voor een vrije vlucht aandachtig geniet ik een stukje stilte…

''Zeg Henk, nu we het toch over bewegen hebben, waarom staakte jij gisteravond plotseling de oeroude beweging van de mensheid. Is dat ook de wet van de traagheid, de beweging van je piemel had toch door moeten gaan bij het plotseling afremmen. Was het soms de werking van de zwaartekracht, dat je van me afviel?…

Met oeroud gekwaak van zomernacht Zwelt de maan En een glazige lis strekt het blad Naar haar licht. Alles dwaalt. Veel donkere vlinders Glijden langzaam dooreen. Alles dwaalt vannacht. Uit het slaapdronken riet Stijgt een lied maanwaarts.…

Van beneden uit de vallei nemen we mee uit een beek drie witte steentjes voor op de top van de berg een oeroud ritueel dat zo persoonlijk wordt wij hechten ons aan spreken toe het vertrouwd warm wordend gewicht dat we achterlaten op de top met veel wijze woorden en spijt in het hart We dalen lichter bezwaard af er wordt op ons gewacht…

Een oeroude grafkamer Waar het skelet verteert in zompige grond? De vorsers tasten in het rond…

Verscholen tussen het kreupelhout in het uitgestrekte woud bloeien de viooltjes in hun uitbundige kleurenpracht vol van leven, vol van kracht Temidden van oeroude bomen wild speels en in stromen spreiden ze trots hun blaadjes uit tot de laatste zonnestralen het viooltje sluit Maar reeds bij het eerste ochtenlicht ontvouwt zij haar…

Wie kent of bestudeert nog de oeroude en diepzinnige filosofieën, kunsten en religies van Oost en West?…

Vermoeid oog ik door het vale venster recht het donkere naar sterren decennia reeds glimmend van verre door tijd achterhaald oeroud licht van waar mogelijk gecreëerd leven tot de dag vandaag geëvolueerd in vormen heel divers dwalen steeds weer mijn gedachten naar vele deze vormen van mogelijk leven met eigen normen en waarden ons misschien…

Nu Schwarzenegger gouverneur wil worden Gooit menig vijand roddels in de strijd Zijn zonden uit een lang vervlogen tijd Zijn op het net ineens weer aan de orde Een oeroud interview in 't blaadje 'Oui' Waar Arnold spreekt van orgieën en blowen Pleegt men vol trots op menig site te showen Vergeefs, die opponenten-euforie Want ach, het…

een langgerekte vijver plooit zich minzaam in het park te midden van oeroude bomen trots op hun massieve kracht een houten brugje spant zich ingetogen door het heimwee en wat oude dromen tot rust en milde troost gekomen vindt in de spiegeling wat mededogen wat eenden glijden schadeloos onderdoor geen vogel vliegt nog op daarvoor twee eksters…

Kieuwen kiemen tot oeroude reptielen foetale fossielen in wording Licht en liefde ontwaken voor ‘t eerst uit stof en steen jij en ik Blozende blikken in obscure ruimtes een vluchtige vlam in het ijle Beloftes beleven op desolate stranden tijdens naakte nachten in een rijp avontuur Bloeien bloemen in de moederschoot Venus venaal…

Het spiegelmeer herschikt jouw lijn Een vlak waarin de huid schubt De heuvelrug glanst van zweet In een koperen zon Jouw roos van lippen De gekartelde wonde, nog pril Geurt naar een oeroude vijver Grillige diepte Groen gevlekt Maar smetvrees en schaamrood vertragen de kus Jouw oogwit vangt de schaduw van mijn hand De avond dompelt in…

Het computertijdperk kan eensklaps vervallen tot oeroude tijden, ook al begrijpt niemand dat meteen.…

In het woud Staat een boom Oeroud Van het hout Maak ik een trap Naar de hemel Naar de heer Terwijl ik bouw Kijkt hij op me neer En lacht me stralend toe Dan klim ik omhoog Naar de hemel En ben ik bijna boven Dan kan ik het vreugdelicht zien doven De heer zet de trap in brand Ik stort neer Naar beneden Waar ik zacht beland Alleen door…

twee oorkussens voor ons hoofd zocht ik om vannacht te dromen ik vond ze in het groene mos onder de stilte van een beukenbos bladstil hangt het licht zacht lispelt de wind het groene dak koestert mild de rust van oeroude bomen wij liggen naast elkaar wachten tot de avond komt dromen voor de nacht heb ik voor je meegebracht een holte…

Zinderende zon ondraaglijk lang het wachten tot ze verschijnen zal exotisch sensueel heeft men haar in gedachten Ze komt op eigen tijd kleurig bont gevleugeld oeroud en pront levend beeld uit een ver verleden Blote voeten rimpels ritmisch in het zand stampend hypnotiserend houdt zij de vrouwenblikken vast van de maagd, de vrouw…

Terwijl zij de netten uitwerpt in een wolk van schuimspatten krijst de drenkeling en hijst zich aan boord, In de diepte een verzonken stad onder wuivend wier, een mossig koord leidt naar het schip gekraakt in een donderslag Nu rest er vermolmd hout, groeien er koralen op de mast, de oeroude glorie ligt aan scherven terwijl zijn tranen bederven…

na een dag gezoden door de zon de ribbetjes gekloven en gespoeld met kommen vol van ooft en sap en suiker ongegist het gras vertrapt de lach die verder draagt tot bij het spiegelfeest van buren achter groen en rooksignalen zonder doel in bundels boven bomen gemeenschap van de neus de vingers gretig vet rond glazen schuivend in een oeroud…

In haar interieur doen vele voorwerpen en versierselen zoals zuilen en beelden denken aan Griekenland en de Griekse cultuur alsmede een schilderij dat het uitzicht opent op de eeuwige en oeroude Griekse zee, eens aanleiding tot zoveel mythische, wonderbaarlijke verhalen.…

Op het binnenste waar hiërogliefen staan, als straten van oude steden, gebrand op een zachte kaart, het verdwalen in oeroude vorm, in barnsteen, vergleden tijd op tijd, en van mezelf beelden die ik buiten de tijd ontgin, omzwachtel als een wonde, zelfs bewonder wanneer een nieuw spoor in me loopt, vers bloed dat kruipt en warmer wordt.…

Klaterend zingt de waterval een oeroud lied over ontstaan dat klinkend over keien glijdt door spetters spattend begeleid in ‘n melodieus ten onder gaan Het gezang vloeit golvend voort murmelend malende in stromen dat zonder aarzelen of schromen zich voegt bij ‘t natuurlijk woord De lieflijke akkoorden sterven in het buld’ren van de oceaan…

Zo fluister ik, alleen, in staag herhalen, En door mijn denken komt met vlagen dwalen Van liefdes volkslied het oeroud refrein. De meisjes zingen 't in de maneschijn Met brede slingers wandlend langs de wegen, Zij roepen 't iedre donkere jongen tegen: Ik heb u lief! gij zult gelukkig zijn!…

beet ik haar toe: "Jij hebt mij heel veel zware pijn gedaan" De kameraadschap en de vriendschap waarop ik zozeer vertrouwde waren kennelijk altijd al zo wankel en zwak geweest als een bouwval die door een zwakke windvlaag omver geworpen kan worden waar ik gedacht had dat deze rustte op onwrikbare, solide, onveranderlijke fundamenten, als een oeroude…

In oeroude tijden liggen diep mijn wortels waaruit ik eens groeide. Aarzelend verschenen eens aan mijn stam fragiele takken tot zij werden wat zij nu zijn; harde houten stammen die niet meer schrikken van een briesje of harde windvlaag.…