Alle inzendingen over ONTKIEMEN

Het eenzame landschap bestond uit grote heuvels met allemaal bossen en velden. Boven de dalen vol eiken en beuken wuifden lange graspluimen op de heuveltoppen. Ergens was een eigenaardige heuvel, die heel rond van vorm was. Maar vreemd genoeg, daar groeide haast niets. Die hoge bult van droog zand en stenen had alleen hier en daar wat droge halmen.…

Je waaiert als het riet in mij ontkiemend zaad in rode aarde de vrucht die bloesem achterlaat wekt mij uit mijn diepe slaap dorstige liefde steel speel…

Het Woord van God ontkieme in de menselijke ziel als een teer zaadje. Elke dag opnieuw mag men een smeekbede naar de Hemel zenden om de wortels van dat zwakke graan te vullen met stille kracht, waarmee ze door rotsgrond heen kunnen dringen.…

Ontkiemend zaad en niemand weet hoe: donker in 't duister van de aardeschoot, maar springlevend en groot in kiemkracht niet te stuiten. Dit leven een wonder, vanbinnen en buiten; de liefde een kracht die de dood zal trotseren, een hoop die niet sterft voor al wie wil horen: alles wordt weder geboren.…

En het Gras ontkiemen, Waar jij je voeten plaatste. Gaven jou geen reden, Om mij te laten zien, Dat smelten doet stollen. Bij de kilheid om ons henen. Pijn. Dat mij keihard doet menen, Dat het doelloze zwaar is. En gras niet is daar beneden.…

Dan is het zover de laatste fase balans op nul gesteld handen vullen zich met werkelijkheid met zaden dode takken aaibaar wild de adem zoekt verlenging maar niemand kent de maat ik plant bomen die als ze groot zijn zaden strooien die tot bomen ontkiemen die als ze groot zijn zaden dragen voor de toekomst…

Uit hun jas geholpen onschuld tot munt geslagen leven teruggegeven aan de eeuwigheid de sneeuw kleurt anders dan het schreeuwend wit in de wijn brandt één lumen licht dieprood en zo vol liefde dat ik tot stilte besluit om de haat niet te voeden die poogt te ontkiemen ik hef de kelk wat een afdronk welk een smart…

Het bed van jaren lief ik niet meer warm is het zweet zozeer geweest de echo van vragen viel als zonlicht terug in de tijd uiteen over je lijnen het fijne dat bleef in jouw gezicht Dan voel de warmte openspringen de hitte van huid brandende ogen trillende haartjes het kreunende geluid zo leegt een wereld zich in tijd ontkiemen daden een nieuw…

Aanblik van trouweloze ogen, in laaghartige kwelling, met een glimlach die veinsde, een hart genoegelijk onderwierp, aan valse en zilte emotie's, verteren zoetzwevende gedachten, verhullen lustere wolken, in duister gehuld met zwart agaat, ontkiemen verfoeilijke tastzinnen, die onbarmhartig toeslaan, om de bespotting van liefde, in lijdende…

steeds opnieuw uitproberen dan beef ik de aarde tsunamie de zee spreek met de trollen dans met een fee schud aan de sterren met een stevige hand om even te roeren in astroland maar als ik dan terugkom en jou vind in het bed van mijn dromen besef ik mijn grootspraak want pas in het kleine intieme kan onze schepping ontkiemen…

danst luchtig op de wind die zingt in een zacht ruisje draagt stil je valschermhuisje jij zweeft op de thermiek en daalt als je de zon even niet ziet in de schaduw van hoge bomen de grond is warm als je erop landt zwarte aarde verwelkomt je met lentehand je pluist wat uit en legt je valschermhuis te rusten jouw zaad zal in ontkiemen…

Een vorig leven opgeven en achterlaten, Verdriet zaaien als gras dat nog moet ontkiemen, Moedergevoelens die zijn weg gewaaid, Geen besef van wat er is gezaaid, Waar zijn deze gebleven?…

Door het dakvenster kiert de wind meldt zich fluitend het voorjaar een strijd hoorbaar in alle toonaarden tussen koel en mild Schuchter nog ontluikt zich de natuur ontkiemen zaden, openen knoppen de aarde verwarmt, wintervocht verdampt resten door lenteregen weggespoeld De lente waar vogels zich nestelen voorjaarsbloemen de omgeving fleuren…

Heel weinig is zeker: wél dat mensen niet alléén bestaan en dat we zoekers blijven en al vragend verder gaan; dat hoop toch telkens weer ontkiemen zal en lente doet ontstaan.…

Kan natuur immer of nimmer zacht zijn als honing mosterd onbevlekt gekruid gewoon plantaardig op waakstand zonder kruisbestuiving anders ontkiemen, ik baar rare dingen, puur doodgewoon leven.…

In de zelf vormgegeven tuin vol bloemen, beelden en smalle paden en gestaag opgeruimd bouwpuin ontkiemen onze goud gele zaden…

Als 'n graankorrel spreken kon, zou ze klagen dat er smart ligt in 't ontkiemen. Helden, artiesten en wijsgeren zullen mij begrijpen, en de klacht van die graankorrel verstaan.…

mijn vriend mijn metgezel en als iedereen die ik kwijtraak zijn naam verliest in opkomend tij waar blijf ik dan als iedereen gewoon een naam heeft nog even dan rest as alleen 'n kaartje eens in de tien jaar een kaarsje op de schoorsteenmantel als ik weer jaren wacht ik steek over schoffel zie wel twee diep of een spa wat ontkiemen…

Al is het op teevee een maf gezicht Wanneer hij op z'n kop voorbij komt zweven Omdat zijn zwaartekracht is opgeheven, Toch is wat André doet van groot gewicht. Zo heeft hij in de ruimte voor ons land Het allereerste kropje sla geplant.…

Deze grondstof voor mijn ziel zal mijn muzen doen ontkiemen. Mits het zand niet door mijn vingers glijdt, als water door de woestijn. De dorheid mag nooit beklijven. Het is uiteindelijk de chaos die bevrijdt. Troost en happiness zijn na de chaos een levenlang beschoren. Dan slapen schaapjes zacht en wordt er niet langer geteld.…

Nou dat bedoel ik dan… Het zijn vaak eerst kleine dingen waarvan je denkt: het komt wel goed….Dan groeien die kleine dingen iets, alsof ze besprenkeld zijn met een voedingsmest en langzaam wordt het groter… net als een ontkiemend zaadje… Als het eenmaal wortel geschoten heeft ( want ook dat gebeurt gewoon) dan nestelt het zich en blijft zitten, het…

Gewielde en will'ge wentling der seizoenen, ijs-zwaart der peer als zonne-dans van 't kaf; mijne aarde, wisslend teken van verzoenen die waart het Paradijs en wordt het graf: gij wordt het graf de dankb're derver, die men zal bergen, onbewogen, in uw schoot, om dáar voor aarde en hemel weer te ontkiemen tot dubbel leve', o broze,…

Glorieus als een Gloria, een glorend glimpje van ontzag voor diegene of datgene wat deze wereld heeft doen ontkiemen, doen uitkomen en zorgt voor het onderhoud en de expansie ervan.…

Slechts jij en ik ontkiemen en gedijen In het louterende onbekende van de tederheid. Onwennig ligt ons landschap, een scheppingsverhaal In ons zoeken en ons vinden, het reddeloze volgen Van de onderwerping die onze lichamen rekt. Spin. Spin en bewaar mij in jouw liefde.…

Maar er is ook samenhang in de tijd: begonnen als ontkiemend zaad, is er bij de boom jaar in jaar uit sprake geweest van groei en ontwikkeling.…

Daarna kwam de ontkieming met als eindresultaat een geheel nieuwe soort bloem. De uitslag van een beroepskeuzetest ooit was nogal verrassend voor degene die hem bij haar afnam. Ze vormde een exceptie die men zelden zag, want was een combinatie van mensgericht, artistiek en onderzoekend, ze was kortom een Me Ar Ond.…

Toen ik ontdekte hoe flora zich voortplantte, hoe ontkiemen ging, werd dat niet zo op prijs gesteld. Voortplanting kwam van God immers en was heilig en taboe.' 'Natuurlijk bracht de dood van uw levensgezellin, een schok teweeg in uw gezin en daarbuiten.…

Maar er is ook continuïteit in de tijd: begonnen als ontkiemend zaad, is er bij de boom jaar in jaar uit sprake geweest van groei en ontwikkeling. Je kunt het leven in de bladeren van nu niet los zien van het leven van bijvoorbeeld het zaad dat honderd jaar eerder ontkiemde.…

Juist in afgebroken schetsen ontkiemen de grootste diepzinnigheden. Je stimuleerde de vertaling van Japanse literatuur in het Engels en andere wereldtalen. In 1959 kreeg je de Goethe-medaille in Frankfurt en in 1960 werd je Officier in de Orde van Kunst en Letteren in Frankrijk.…

Altijd is er wel ergens in de toppen van de boom of diep in de vleugen een nieuwe spruit aan het ontkiemen of een oude steek aan het afsterven om zo plaats te maken voor een aantal nieuwe sterke armen.…