Alle inzendingen over Onbemind

in de luwte van Oktobers' dagen schaduwt zij een onbeminde vreemdeling vlak hellend grijs boven de stad een tal van achterlichten blikt op al wat vergeten is of verlaten, grijze kragen, sleetse dagen Berlijn volop onbekend is onbemind in het kielzog van reclame en de wind? de wind waait voorop...…

het gat in de wereld hoeft niet gedicht dan wel ontdekt te worden het is nog niet te laat te verwoorden wat eerder nog niet gehoord kon worden omdat er niet geluisterd werd door een teveel aan leven we kunnen nog Columbus zijn en zeilen zonder bestemming de blik op de oneindige einder onszelf te verwezen van ouders en fier een vlag…

Onbemind.…

(voor Stig Dagerman [1923 - 1954]) Een-en-dertig themajaren van naar zichzelf gerichte boosheid, zelfdestructief terugverlangen naar de omhullende warmte van de zuivere baarmoeder, naar een dromerige, franciscaanse kloosterkerk vol door benedictinessen geborduurde luchtkussens geurend naar zoete kerkwierook en met overal in de sobere cellen rode…

(voor Maryse Guy Mitsouko (1941 - 1995)) Jij bent geboren op 3 september 1941 in Tientsin, China, wat nu Tianjin heet. Deze stad telt zo'n 14 miljoen inwoners. Er zijn de Chán boeddhistische Tempel van Groot Mededogen en de Nankei University uit 1919, waar de (toneel)schrijver Wan Jiabao en de eerste premier van de Volksrepubliek China Zhou Enlai…

Onbekend maakt onbemind! Het helpt wel.…

enkel de zoute zeewind proeft nog van de lagen ooit nog witte verfdagen en maakt haar onbemind hij slaat haar nog af en toe de blinden in het aangezicht ze huivert dan de vensters open tot alles in haar voegen kraakt anders is er niets dat haar nog raakt haar jaren zijn al lang verlopen…

De vrees der Goden onbemind verdriet verscheurd slecht gezind Niemand geen arm, geen schouder verlaten, donker met de dag... ouder Je gezicht vegeten, onherkenbaar niets rest alles wordt te zwaar De tunnel lonkt aan het einde licht een laatste zucht voor de dood gezwicht…

In de verte klinkt gelach geschreeuw van ruzie geluiden van de nacht zij telt tralies en stenen voelt de scherpe pijn van haar geseling die dag waar blijft toch de tijd die zij met haar haren verloor in oneerlijke strijd slechts een kind klein, mager onbemind…

een grauwe dag geen zon, geen lach alleen maar vallend water na voorjaarslucht en lentevrucht is deze dag een kater dan zit hij daar ik kijk ernaar en voel de wolken breken zo onbekend niet onbemind een ongelooflijk teken een vogelijn als zonneschijn er is zo veel op aarde dat vreugde biedt als je het ziet…

Je ogen waren eerst gewoon je ogen onbewogen Geen ontzag geen trots geen mededogen Je mond was eerst gewoon je mond onbekend Geen lach geen traan geen zoen gewend Jij was eerst gewoon jij onbemind geen ik geen wij voor aandacht blind opeens werd je speciaal voor mij van binnen nu nog…

zo schiep ik chaos in de orde gedragen op de brede vleugels van een adelaar, was ik omgeven door geklapwiek van slagpennen ik hield me schuil in roversnesten inhaleerde luchten van onbeminden, geketenden, verdorden de gieren vlogen op de lijken af en pikten van de weke resten ze stegen krijsend op het vlees was woord geworden…

jij luistert hoe herfst valt op blad en wind in doffe straten waar het gezicht schaduw verbleekt in’t geluidloze gewoel van blinde dagen over de brug stroomt te vaak regen naar spiegelruiten die verzinken in onbeminde kamers jij hebt gehoord en stormen begrepen maar de nacht is moe heeft mij en het uitgeputte blad in de stad…

Mijn onbeminde ik is dor als stervend gras de laatste bloem bloeide duizend jaren terug o! als toch een keer het gras weer kon groeien...…

Geboren met de vrees te leven ben ik degene die ontwijkt onbemind en onbegrepen ik haat elk spiegelbeeld dat mij bekijkt. Mijn vonnis zal ik gaan voltrekken met geheven hoofd, mijn ziel ontbloot en ga voor eeuwig luisteren naar de stilte tot hier niet verder, ik maak mij dood.…

Van genot zakten mijn ogen dicht mijn lippen zochten die van jou in de zwoele schemering van kaarslicht nam jij mijn bange hart op sleeptouw Als een exotische oase kwam jij mijn woestijnachtige hart binnen je raakte het aan van heel dichtbij en wist het door alles te beminnen Mijn oase bleek een fantasiebeeld mijn gevoel is nu onbemind…

doelloos malen haar gedachten in een raamloos hoog vertrek gevoelloos eindigen haar nachten in een naamloos blauwe plek hoorbaar schreeuwt haar lek geheugen in een monotone dreun zichtbaar eindigt hier de leugen in een hartverscheurend gekreun onontroostbaar haar geweten onomkeerbaar haar verdriet onbemind en steeds vergeten nog voordat…

ik was niemand onbemind kind genadeloos wezen menselijke geest die zegevierde en niet zou genezen leven in een verduisterde wereld overleven van een donker verleden het zuigt mijn leven op bij momenten het borrelt op een diepe oppervlakte heel even bestaat er niets niets anders om me heen ik houd mijn ogen stijf dicht herinneringen…

De kou sluipt heel zacht naderbij zo zacht dat zij het nauw'lijks voelt 't is als de komst van het getij dat stiekem met de stranden kroelt Het is er en verdwijnt ook weer als ijs en sneeuw en zon en wind de kilte doet haar hart zo zeer dat eenzaam is en onbemind Een hand van ijs beroert haar oog dat het licht daardoor niet ziet en blind…

Bidden is niet enkel knielen; ’t Is in ’t huis van onbeminden En in grauw mizerie-zielen Veel verborgen liefde vinden. Bidden is de bittere dingen Met een zacht gezeg vergoeden; ’t Is doorheen zijn tranen zingen En in alles ’t schoon vermoeden.…

De Dood, die onbekend en onbemind, Zo uit het oog, zo uit het hart vandaan, De weg vervolgt die hij vanouds moet gaan, Weg waarop niets hem aan zijn offers bindt, Vindt soms op stille ziekbedden, waaraan De laatste hand hij leggen zal, een kind Dat hem herkent en glimlachend bemint En hem verzoent met heel zijn doodsbestaan.…

Uit chaos ontsprong ooit leven door de godheid Kronos zelf gesmeed met een onheilspellend kosmisch beven dat sidderen, schroeien, splijten deed en Gaia kiemde, ragfijn in ’t land geweven ’t gras rond de zee rond de plas rond ‘t meer Aldaar kniel ik neer, zo roekeloos want geheel verblind zo zoet toch zilt zo onbemind Zie mij nu in…

De gure grijze decemberwind doet mij dieper in mijn jas verschuilen Waterkoude regen vult ras de kuilen Maar killer ben ik onbemind Haar warme liefde is bevroren Toch vraag ik me vaak af, mist ze mij zoals ik haar, als ik met een vreemde vrij nu ik haar niet meer kan bekoren Mist ze niet die kleine dingen Hoe wij passioneel dansend lachten…

waar bomen eens rijke bloesems bloeiden, herneemt de moeder haar laatste kind, dat ze tot stevige stoelen snoeiden, ondervoed en onbemind. kronkelend langs heldere blauwe beken walsen de wilgen op 't eindeloze lied, waar, de dirigent te ijdel gebleken, de componist het nu zelf zingen ziet.…

Vanaf nu is deze liefde dan, haar macht tot dood vrij gevangen, het onbeminde land. Ze slaat geen acht meer op wat de wereld van haar wil, geeft alles wat ze heeft geheel bloot. Er trekt een traan aan haar voorbij, slikt dan even en zegt dan met resolute stem; jij bent van mij.…

Ik lijk naamloos, onbekend en onbemind geboren om te sterven,een waardeloos kind mijn leven lang al achtervolgt mij het leed zonder bekentenis van wie mij het aandeed Wanneer ik willoos mijzelf in de spiegel bekijk dan wens ik mijzelf zo vaak in het dodenrijk mijn leven is niets dan ellende en verdriet waarom is er niemand die mij hoort en…

Dan ben je weer jezelf, alleen, en onbemind, maar volwassen en verstandig...tot dat het weer begint.…

Werd daardoor vroegwijs en onbegrijpelijk/onbemind voor leeftijdsgenoten. Ze noemden me op mijn 14-tiende al een gezapige opa. Dat verontruste me best, ook al zou je dat niet zeggen. Als toneelspeler kon ik menigeen bedotten. Nog steeds trouwens.…

(voor Michael Alan Gothard (1939 - 1992)) Je bent geboren op 24 juni 1939 in Londen. Als kleine jongen woonde je in Londen en Wales. Je studeerde tot je achttiende aan de Haverstock School. Na je schooltijd reisde je enkele maanden door Frankrijk. Weer thuis was je o.a. een bouwvakker, een stagiair journalist en een kledingmodel, waarbij je jezelf…

Onbekend maakt onbemind. Daarom is met de hand een juridisch bindende verklaring opgesteld. Ik beschik nu over 3400 A-4’tjes met als tekst: Ondergetekende, ……………………………….............…