Alle inzendingen over Ontzag

Als zware deken hangt geluidloos de nacht wikkelt stille vormen in haar ravenzwarte vacht Myriaden sterren kristallen van licht maken de hemelboog een goddelijk gezicht Het meer bespeelt de volle maan het spiegelbeeld kraakt rimpels in haar zilver als water haar raakt Lopend in de nacht één met zoveel luister mijn blik reikt omhoog…

Met dode stenen wil men bereiken, dat iedereen met ontzag naar de steen zal kijken. Kleur uw leven prachtig in, na de dood heeft het geen zin!…

(voor George Inness (1825 - 1894)) Je bent geboren in Newburgh, waar je vader John William als boer een boerderij gaande hield en je moeder Clarissa Baldwin haar handen vol had aan haar grote schare kinderen, waarvan jij de vijfde was. Als kind was je al veel in de buitenlucht en kon je helemaal wegdromen in de vele verschijningsvormen van de natuurseizoenen…

En ook de klokken van de Heikese Kerk beierden indrukwekkend en zij riepen majestueuze gevoelens op van ontzag en vol verwondering kon men zijn blikken laten glijden over de negentiende-eeuwse lantaarns die nog altijd herinneren aan een lang voorbije eeuw....…

Het beste dat ik kan proberen is mijn ontzag te delen. Maar National Geographic draagt meer ontzag over dan ik ooit zou kunnen. Belangrijk zijn is belangrijk in de maatschappij. Je kunt stellen dat je de slag gemist hebt als je op je dertigste nog niet belangrijk bent.…

het was wel zo dacht ik even toen de hal die ik betrad, gerand door schaduw en zonlicht schreeuwend door een vierkant venster, mij overmeesterde ik stapte in een wereld anders dan buiten niet wetend wat ook te verwachten een stenen gebogen hemeldak en plavuis in Jugendstill als grond van een gevulde leegte het stilteorgel…

Ik zou ontzaglijk geleerd willen zijn - en er niets mee doen.…

Toekomst bloem, vol ontzag, in bellenblaas, de pseudo-lach, Poreus en kaal, dit houten paneel, een gedroomde doos, mijn luchtkasteel.…

Als een blok graniet dreunden de nachten door mijn hoofd toch, in mijn geest woonden altijd de diamanten dan stoffig, vaak briljant ik ontving veelal met ontzag en knoopte eerbiedig het geheel tot een rij van vele jaren dag en nacht.…

Als iedereen wat voordringt bij de slager Of na 't wegen nog een appel pakt Dan blijven alle regeltjes intact En draait de wereld toch wat minder trager De man die dit bedacht verdient ontzag Hij zwaait met die zwart-wit geblokte vlag…

Penseelt met veel plezier gedachten dicht Van iedereen die na dat wachten zwicht; Een dag vol bloemlees en ontzag-gezichten Morgen wacht de sleur van alledag Maar deze site blijft daag'lijks vers aan slag…

. – Ontzaglijk in zijn vreemde luister is Het wezen van de nachtelijke toren.…

In verlaten vlaktes verliest de eenzaamheid haar verzwolgen echo Verloren in stervende ogen ontstaat er uit haar tranen een ontzaglijke stilte In schamende nachten verspreidt zich haar donkere vrees Kolkende schreeuwen druppelen door haar vingers naar een langzaam einde In harde tranen sluipt de dood in haar kreunende handen…

Jeruzalem uit jouw schoot schuift een zoon waarna een land vol kinderen ik zuip me zat aan je zog je borsten barsten van vertroosting beken vrede vloeien mij aan de rijke vloed van vele volken zou ik niet buigen vol ontzag voor jouw tempel waar mijn vader woont…

Dat de koolraap reden van bestaan heeft vervult me met ontzag.…

Je ogen waren eerst gewoon je ogen onbewogen Geen ontzag geen trots geen mededogen Je mond was eerst gewoon je mond onbekend Geen lach geen traan geen zoen gewend Jij was eerst gewoon jij onbemind geen ik geen wij voor aandacht blind opeens werd je speciaal voor mij van binnen nu nog…

Spreken is een last een strijd om licht om aandacht en ontzag dat daden moet werven. Spreken is blazen lucht verplaatsen een paraderen van protsige woorden. Gesproken stilte is een gedicht.…

Wat heeft ons op die morgen toch wel mogen doen lopen langs de Regentesselaan, waar ons de blaren om de oren vlogen? Waar kwamen we in 's hemelsnaam vandaan? Hoe dan ook, er kwam een mannetje aan waardoor je blik opeens werd aangezogen, een en al zwarte hoed en zwarte ogen, voorzichtig schuifelend, - en jij bleef staan. Kloos, zei je, toen…

Het numineuze verschijnt als een trilling in het bewustzijn, een siddering die niet uit de wereld afkomstig lijkt, maar uit een dieper, onuitsprekelijk domein dat zich slechts soms - en nooit op commando - laat voelen. Rudolf Otto zag het als de oerbron van religie, maar het is ouder dan religie, ouder dan woorden, ouder zelfs dan het menselijke verlangen…

Het sublieme verschijnt op het moment dat de wereld haar vertrouwde contouren verliest. Vaak begint het klein: een horizon die zich onverwacht opent, een gedachte die verder reikt dan haar eigen taal, een stilte die groter is dan het zwijgen dat haar draagt. Op dat ogenblik wordt iets voelbaar dat zich aan ons begrip onttrekt. Het is alsof de werkelijkheid…

Donkere wolken jagend door de lucht voor een opzwiepende storm haastig op de vlucht de atmosfeer onheilspellend zwaar beladen de temperatuur daalt vele graden hoog in de hemel verschijnen aarzelend wat kleuren ik zie het vol ontzag gebeuren omhoog kijkend naar de regenboog sta ik met God, oog in oog…

Al 't goud der ontzaglijke zon ligt over ons uitgestort! Kom, drinken wij ons een kostlijke roes, want het leven, mijn vrienden, duurt kort. Drink. Maar laat als mijn zat lijf in slaap zinkt mij hier met mijn speeltuig alléén - en kéér, wanneer 'k met een verse zang in de armen weer wakker word.…

Vaak maakt verlangen meer kapot dan ik had voorzien ontvang ik meer respons dan ik verdien verlang ik meer dan ik mocht wensen verleg ik telkens weer bekende grenzen door meer te zeggen dan te vragen meer te nemen dan ik kan verdragen jij was degene die mij doorzag en mij liet schutteren zonder ontzag ik zie nu eindelijk jouw…

achter een hek verhuld in mist als een sluier van ontzag ligt de toegang tot mijn wezen zwijgt mijn ziel en dwalen doden rusten herenigde geliefden waar ik alleen verlang te vrezen men zegt dat de pijn wel slijt daar zou ik echt alles voor geven de pijn verdwijnt echter nooit maar in de loop der tijd leer je er wel mee…

Ontzag heb ik voor de mensen die- puzzels leggen of het dagelijkse kost is, er een hobby van maken- of gemaakt hebben! Diep ontzag want ik zeg eerlijk dat- als ik een legpuzzel zie, de kriebels over m’n rug lopen, niet van plezier maar meer zoiets van: hoe kom ik zo rap mogelijk van dat ding af?…

ik was één met rotsen en spelonken zocht naar een verborgen kras een tekening van hoe het vroeger was voelde je aanwezigzijn in steen, herinneringen schoten door me heen in ontzag voor kracht en opgeslagen macht tijd heeft hier niet stilgestaan is langsgegaan in tal van kleine levens die hun gevoel in kleur hebben…

ik zag de ogen van de schreeuw haar blikken woordloos van verlaten de laatste stap brak af bewegingloos ervaarde ik haar zwijgend praten een mokerslag die mijn gevoelens niet ontzag die mij verwondde tot in de diepste gronden maar ik loop door nee struikel over al die sprakeloze monden vol aangeprate zonden door schuld gestild…

elke ochtend rond half achten schoof je de gordijnen open om te kijken of de zon werkelijk - zoals ik zei - op jouw lach was blijven wachten je pakte dan m’n hand en keek met diep ontzag naar het natuurlijke ontwaken van de nieuwe levensdag maar opeens was alles duister nergens scheen een helder licht de morgen zweeg mijn handen leeg…

Nu, na de lang genoten dag, Liggen ze stil omhoog te staren, En zien de sterren statig varen En zijn vol goedheid en ontzag. In deze wijde dadenloze Dagen is niets door hen verkozen Dan lach en milde heiligheid. Nu voelen zij de stilte dringen En barsten uit in schallend zingen, Omdat GIJ in de stilte zijt.…

Het gaat me echt niet om ‘t krijgen maar omdat jij dan zou bestaan en ik trots naar m’n kind kon kijken je zorgzaam over je haren strijken bemoederen voor je weer zou gaan Maar het lot besliste anders de stilte zwijgt in vol ontzag voor de leegte die hij ziet in m’n blik; zwaar van verdriet op deze... mooie moederdag…