Alle inzendingen over Oorlogstaal van Wild

Nieuwsberichten tuimelen over elkaar heen en er blijft maar weinig beklijven, maar de dreigende oproep van Geert Wilders dobbert nog als een tijdbom irritant in mijn troebele geheugen. Hij verscheen voor mij in een ochtendjournaal met zijn krijgshaftige strijdkreten, niet te verwarren met 'De Strijdkreet' van het Leger des Heils. Regeren is vooruitzien…

(hoe koud het was en hoe dichtbij) ga zitten zoon, dan zal ik je vertellen hoe koud het was, hoe ongelijk de strijd je vader was tot sneuvelen bereid de dorst en honger waren metgezellen de Russen waren eens ontzettend felle en wrede communisten, zonder spijt bedreven zij een krijg van haat en nijd bloeddorstig, klaar om koppen te gaan snellen…

Als trainer sprak hij pure oorlogstaal. Het spel werd tot een ware krijg verheven En hij beschikte: sneuvelen of leven. Z'n bijnaam was dan ook 'de generaal'. Maar nu is Rinus dood, men staakt het vuren. Een vrede die slechts één minuut zal duren.…

Nooit laat de ranke hinde haar waakzaamheid verslappen want je zit zo in de hoek waar de vallen klappen…

die mij in wilde verwarring hebben gebracht.…

Kijk, er waren eens twee beren, van wie niemand vermoedde dat ze hem wel eens smeren konden. Dat rijmt niet, hoewel het aloude kinderversje zulks deed vermoeden, waar hebben we het dan over. We staan erbij, kijken ernaar, hebben niet in de gaten dat deze dieren over meer gaven beschikken dan we hen toestaan. Zijn wij soms bang dat ze hem werkelijk zullen…

Oorlogstaal Indrukken Reputatie : de bevelblaffer is een sadist met ervaring. Strategie : wanhoop en machtswellust verkocht als beleid. Doeleinden: : lukraak duistere bedenksels gevlochten in ambtelijke taal. Genocide : massamoord op burgers om hetgeen zij zijn.…

De gulden regel is hen die wij liefhebben te helpen aan ons te ontkomen.…

Ik heb niets aan te geven, behalve mijn genie.…

Dromen die ik nooit vertellen kon, liefde die niet van mij leek te zijn draaien rond in een wilde dans. En het doet pijn, het doet zo’n pijn! Mijn lichaam lijkt open te barsten van gevoelens van haat, genegenheid en wanhoop.…

groeit uitbundig en steekt overal de kop op, wild en ongeremd…

Ik loop op wilde voeten die vol krampen slapen gaan.…

Een rechtgeaarde Parisienne steekt nooit over op het zebrapad als het voetgangerslicht op groen staat. Een echte Parisienne beziet de stroom auto's en werpt zich ertussen in het volle besef van het risico dat ze neemt. Sterven voor de etalage van Paule Ka. Hemelse verrukking.…

Ik wilde dat ergens iemand op mij wachtte... dat is toch niet te veel gevraagd.…

Ik sta in wilde schoonheid. Sasja Janssen is geboren in 1968, ik weet niet waar. Momenteel woont en werkt ze in Amsterdam, ze is getrouwd en ze hebben samen een zoon. Ze studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de universiteit van Amsterdam.…

hoor ze gaggelen de eerste wilde zwanen wieken naar de zon…

een kudde wilde overhemden ze staan daar te rillen op de savanne en denken aan hoe het was de afgelopen zomer aan de zomerplas…

één voor één breng ik de rozen, ik kus ze wakker uit hun droom alsof ik nooit heb liefgehad één voor één draag ik de blaadjes, ik strooi ze stamelend over jouw naam alsof ik nooit gefluisterd heb één voor één bewaar ik hun geur, ik droog ze ademloos in de wind alsof ik nooit gestreeld heb één voor één kleur ik mijn tranen rood…

De paarden met de vrijgevochten tempeliers draven naar buiten als tot op het bot gekwelde furieën. De gespannen waterkoning is moe van deze haastige, harteloze wereld. Deze ver uit de koers geraakte reddingsboei, ver verwijderd van oude aardgebonden culturen. Zwijg! Neem een frisse duik in de onwetendheid en dwaal mee in draadloze liefde, tot de Egyptenaren…

Diep in de blauwe ogen van de stuurhut brandt de onhoudbare gedrevenheid van de wilde vaart, daar seint de wilde vaart met niet te negeren morsetekens en lichtsignalen.…

Ik wilde dat ik de haat begreep de schaduw van het licht dat ik de harde stem verstond de leegte in het gezicht. Dat ik kon zeggen waar het om was dat de ene mens mag leven de ander in een eenzaamheid niets van zichzelf kan geven.....…

Ik wilde dat ik slapen kon en deed daarom mijn ogen dicht en voelde in gedachten toen jouw handen op mijn koud gezicht. Je sprak daarin zes lieve woorden: mijn schat ik heb je lief. maar toen ik weer mijn ogen opende lag er alleen die kille brief.…

Ik liet hem vrij en wilde hem niet verplichten. Hij weigerde; wilde geen emmer laten zakken in de put van zijn kapitaal, betoonde zich geen medemens en dacht ongetwijfeld dat het onmogelijk zou zijn dat hijzelf ooit armlastig zou kunnen worden, leunend en steunend op zijn onaangetaste kapitaal.....…

wilde marjolein komt tot rust in de armen van de najaarszon…

WILD ROMANCE is dus een entertainende kennismaking met een wereld van drugspuiten, wilde motelfeestjes, uit de hand lopende optredens en emotioneel onvolwassen liefdesperikelen. Jammer genoeg blijft het daar ook bij in deze film van Jean van de Velde (All stars, Lek).…

Over de hele wereld klonk stoere oorlogstaal. De praktijkwerker kwam ook met ander nieuws. Hij had zijn baan bij Mentrum opgezegd. Hij wilde niet meer met onbetrouwbare mensen samenwerken. Hij beloofde contact te houden met Bjarne, maar Bjarne had al een voorgevoel dat ze elkaar waarschijnlijk nooit meer terug zouden zien. Bjarne was dankbaar.…

Opgebouwde lichaamsvormen zijn neergedrukt in oorlogstaal, uitgebreid zich bewapenen, vijandigheden die ontwaken. De zoete morgen die nu bitter smaakt. Wanneer ik de Vlaamse krant "De Morgen" op vrijdag 28 maart dit jaar lees voelt het beklemmend aan terwijl het vrij-dag beleeft.…

Over de nadagen van Oscar Wilde ( 1854 - 1900 ) in en rond Hôtel d' Alsace. Hoeveel prachtige beelden spookten niet door zijn erudiete hoofd, hoeveel ongeschreven wijsheden, poëtische kwinkslagen... De nadagen van een verbannen koning met een kroon van seringen en een scepter van glanzend ivoor...…

Maar hij was niemand minder dan Oscar Wilde en daar hield hij zich krampachtig aan vast.…

Hoe nerveus hij ook werd van dit uiterst broze zelfbeeld, wat het inmiddels was geworden. Hij zag nog steeds een mogelijkheid om zijn schrijversrol te spelen, als een onuitputtelijke acteur, die niet van wijken weet, zelfs al staat het uitgeleefde toneel in brand en zijn alle medespelers op de vlucht geslagen. Hij hield op een wonderlijke wijze voet…