Alle inzendingen over RADELOOSHEID

Tussen verleden en heden vlucht je weg en blijf je in dat ene woord steken, ‘radeloos’ in verdriet ontwricht.…

Tranen wellen op ik ben bezeten ik ben haar bezit ze duwt me onder mijn bebloede handen zonder waarschuwing: golven, haar golven overspoelen mij Golven eenzaamheid branding: ik herken het ruisen van een warme melodie…

niemand weet wie ik zal zijn wie ik was u overschat mij ik ben radeloos ik was een ander geef mij touwen bind mij vast dood mij niet ik ben onschuldig ik ben de vijand ---------------------------------- uit: 'Verzamelde gedichten', 1999.…

als een moegetergde paperclip probeer ik bladzijden bijeen te houden die jij met de kracht van een najaarsstorm terug overhoop blaast en radeloos plooi ik de verkeerde kant uit…

radeloos en bang vecht ik al zo lang eenzaam en verlaten te bang om over angsten te praten iedere dag en ieder uur sloopt het mij dooft 't mijn levensvuur…

Ik moet nodig even klagen want het zit weer aardig mee spaarzaam zijn de donk're dagen dat ik klaag van ach en wee Weg het veilige gevoel van ik kan niet dieper zinken weg verbetering als doel Ik kan slechts op het heden klinken Gelukkig zit ik hier te wezen van een zenuwachtig soort want tegelijk kan ik slechts vrezen dat het zeer snel…

Nu geen sleutel meer maar deurbel, Van nu geen tijd meer na half elf Je maakt me radeloos met voorbedachte rade. Mijn hele leven uitzichtloos, want ik krijg levenslang. Al pleegde je liefde door schuld, je krijgt toch vrijspraak ben ik bang.…

Met natuurbeschrijvingen moet je ontzettend oppassen, want vóór je het weet produceer je een radeloos geleuter waarbij de lezers in een diepe, gezonde slaap vallen; zelf ondervind ik bij het lezen van natuurbeschrijvingen altijd een hevige jeuk op moeilijk bereikbare plaatsen.…

Ik ben wanhopig voel me radeloos en bang. Mijn gedachten maken me bang en angst overheerst. Het hoort erbij ja, da's leuk Mijn hormonen slaan op hol. Ik prijs de dag dat ik vrolijk de dag tegemoet zie.…

Voel de cocon Hermetisch afsluitend Verstikkend in mezelf wil ik schreeuwen Vechtend tegen apathie Ben ik radeloos om niets Om alles…

Die kleine kus de laatste brug tussen ons, vanwaar ik vloog boven de stad samen met de duiven en de onbekenden Ik riep je naam door alle hemelen heen en voor het eerst in mijn leven zag ik mijn engel rondom mijn voeten, radeloos huppelen. Hij kon mij niet redden.…

al vlucht ik over duizend grenzen radeloos en verward jou ontvluchten kan ik niet want jij zit in mijn hart ik zou je willen vergeten tegen beter weten in maar 't gevoel is nog steeds vurig als in het begin dus al vlucht ik mijlenver of in duizend diepe dromen waar ik ook ga of sta ik zal je altijd tegenkomen…

voor hen fladderde ik van bloem tot bloem bij hen verdronk ik een stille dood ogen vol liefde koestering terwijl mijn hart schrijdde ongehoorde noodkreten mijn lippen koesterden een droom angst pijn verlangen smachten zoekend naar onrealiseerbare droom toen verdronk ik radeloosheid onbegrip pijn en schaamte wanneer stopt het niet niet…

De kunstschilder Sake knijpt tube na tube leeg. Wilde, grillige strepen en klodders sieren het palet. De kunstenaar laat in dolle drift twee kwasten tegelijk over het doek gaan. "Wat een wanorde!" kettert hij. "Ik kan mezelf niet genoeg uitschelden. "Wat ik nu maak... Dat zal de domste kunstcriticus nog vervloeken! Ik kan dit niet langer aanzien!"…

Zinloos overheerst de radeloosheid met zijn macht, om gedachten te weerkaatsen met een beklemmende, immense kracht. Vicieuze cirkel, onderbroken door verlangen, de troon der fascinatie blijft in terughoudendheid gevangen.…

Grote golven overspoelen Geestelijk geloof Het is oorlog in mijn hoofd Door, en door, en door Oorverdovend rot gehoor Zwermen stemmen zweven Ruziënd, roekeloos, radeloos Dolend door mijn hoofd Stemmen sissen 's avonds laat Je gaat verliezen, veel te vaak Schaterende, schorre schreeuwen Beslissen stilletjes 's nachts Smachtend naar verwachte…

Gewond en radeloos wachtte ik af, wie er op mijn weg zou gaan. De hulp en steun kreeg ik van een Sameritaan. Wars van kerk en christendom verzorgde hij mijn wonden. Ik ben verheugd en blij dat er zoiets buiten kerkmuren wordt gevonden. De les, die Jezus ons wilde leren, is nog steeds actueel.…

zonder ophouden ga ik elders wenen dan in transparante luchten die ik met open ogen hellend verlies door de gedoofde woorden van morgen rusteloos en zonder einde onder het drukkende puin van gisteren ga ik graven in elk geluid dat de dood wekt door drijvende kiezels die ik radeloos gooi naar alle tranen van mijn vlakke eenzaamheid…

waren het zijn woorden die haar hebben verjaagd vraagt hij zich eenzaam af in de kilte van zijn huis waart zij niet meer rond beslaat de afwas in bergen de halve keuken, de andere helft bedolven onder radeloosheid van een man niets meer gewoon zijn oude lot opnieuw beschoor met de kracht van een oude beer voor deze heer geen eer meer…

Toch doet het pijn De steen op mijn maag Veroorzaakt een sleetse Plek op mijn shirt Toch doet het pijn Het verlaten hart Pompt radeloos om Wat er is gebeurd Toch doet het pijn De glimlach van mijn moeder Op haar sterfbed, Geen traan, niet getreurd Verloren jaren Verdwenen in de mist Begraven in een witte kist We hadden afgesproken…

Ik weet geen raad Met hoe je nu bent Voor mijn gevoel doe ik niets goeds Terwijl je mij nu door en door kent Ontbreekt het aan een goed signaal Ondoordringbaar, onvoorspelbaar Helemaal Een moeder kwijt, een ander leven Accepteren dat dat hoofstuk sluit Ze heeft je alles meegegeven Je moet op eigen kracht vooruit En juist in deze donkere…

Ik was woedend en radeloos, maar op dat moment vooral levensgevaarlijk, want ik ging gewoon niet terug naar buiten. Althans niet verticaal. Nu kennen ze me een beetje maar toen nog niet goed genoeg. Verre van dat. Als ik ergens mijn zinnen op had gezet, moest dat gewoon gebeuren. Dat leerde je op straat. Overleven.…

Met lege handen, met een leeg hart en lege armen bleven zijn vrienden achter, radeloos en nutteloos tastend, uitziend naar een bericht dat uitbleef, dat nooit meer is aangekomen....…

Het gat in de grond het beloofde licht aan de uitgang de donkere gang de groeiende duisternis de langzame versmalling het kruipen diep diep in het donker de omklemmende wanden de beklemmende lucht de benauwende vernauwing vooruit vooruit in het donkere gat geloof onwrikbaar vastgewroet radeloos redeloos hopeloos wanhopig tot je razend-heilig-waanzinnig…

Met lege handen, met een leeg hart en lege armen bleven zijn vrienden achter, radeloos, hopeloos en nutteloos tastend, uitziend naar berichten die uitbleven, die nooit meer arriveerden.....…

kijken naar je spiegelbeeld jezelf willen pakken het stoten tegen glas dichtbij en onbereikbaar je zien bewegen zonder touwen in vreemde handen op de maat van radeloos het schreeuwen wordt gefluister en de huiver is je angst dat jij het niet meer bent jezelf niet meer kent en naar die ander kijkt die op je lijkt maar zonder hart…

dat ik heb opgesloten door mij is neergestoken toen het me bedreigde het bloed is nog niet opgeveegd het sijpelt door in woorden die me storen die vakjes open maken van wat is geweest die ik had afgesloten omdat ze anders spoken mij dwingen tot verkeerde dingen onberedeneerde angst waarvoor ik vlucht geen adem krijg en radeloos…

Ik rende radeloos de storm van vragen na zo lang ik kon.…

De mensen zijn radeloos paniek onder hen is zo groot vergeefs lopen ze te zoeken maar die gezocht wordt is dood. Metershoge vloedgolven sleuren de mensen in zee een laatste schreeuw om hulp maar het water sleurt ze mee.…

Ze keken werke- en radeloos naar hun bezige moeder en op hun gezicht stond te lezen dat ze het liefst weer mee naar huis wilden.…