Alle inzendingen over Reinier Bakhuizen va

Jouw verdriet werd al gauw opgevolgd door een frisse geliefde, de literatuurcriticus/filosoof/historicus Reinier Cornelis Bakhuizen van den Brink. Hij hielp jou met het historisch onderzoek voor jouw roman 'Het huis Lauernesse'. In november 1841 zijn Reinier en jij verloofd.…

Va, je laatste adem Het valt me zwaar Va, je hebt gestreden Je had het té zwaar Va, ik zal je missen Kan het nog niet geloven Va, ik zal niet huilen Maar kan het niet beloven…

Zouden de matrozen naar Reinier zoeken? Angstig en stil bleef hij in zijn schuilhoek. Hij kreeg wel een geweldige honger! Hier in het ruim was vast niets te eten. Ook durfde Reinier niet naar de keuken of de eetzaal te gaan. "Ik blijf hier zitten.…

" riep Reinier uit.…

Zij is niet de enigste minnares van Reinier, maar dat kan haar niets schelen, want Reinier weet precies wat zij het lekkerste vindt en zolang dat blijft duren, klaagt zij niet. Ze is het liefste eindeloos dronken van liefde. En van de champagne, cocaïne, heroïne, XTC, LSD, speed en hasj, die bij Reinier volop aanwezig is.…

kortere naam ken ik niet nooit vader ooit eens papa tederheid was verborgen langzaam verzachtende vader wel eens tranen in je ogen druppels van tederheid zorgzame grijze oude man meer dan zestig jaar met de liefste vrouw moeder lieve man achter een schild na je eenzame dood kun je nog zo vertederen wordt je late humor en liefde…

Vlakbij Dichter bij Die hele hoge tak Ik groet hem Maar val Terug Passeer ik De grond, stenen Wat kleine sprietjes gras Bruine klinkers ontvluchten voeten Ik kom hoog, veel hoger dan daarnet Alleen nog blauw, mijn neus en wolken Ik val, maar sneller en naar voren Mijn maag kietelt van geluk Oude schoenen remmen De klinkers komen Weer…

Als je ziel zichzelf verkoopt een autonome handel, je kijkend naar je eigen fort langzaam een ruïne wordt Als een origami donkergrijs je beeld vervouwt, je dodelijk verveeld huilend van je moeder steelt Allergisch voor je schaduw, maar verslaafd aan de zon badend in het zweet ontsnapt een laatste kreet: Help, help, Ik ben geen junk…

Aai bijna slapend aan de donsjes op m’n kaak Kruip zachtjes weg in het nestje van m’n borst Slaap maar gerust in de omarming van m’n schoot - Je slaapt - De wind stopt even, de vogels kijken op En de zon, belicht ons op z’n aller allerbest zo, zijn we lief zo, gaan we blijven…

Met het papier van dit gedicht Vang ik heel voorzichtig een traan vanaf mijn kin Precies op dood, het woord vervaagd Een grijze lijn van zoute inkt, zinkt door het papier Nu huil ik weer Want zelfs die lijn van inkt en smart Zelfs die lijn, die stopt…

Als het golven van een metafoor jou, het kleinste beetje, dichterbij zou kunnen brengen. Zou ik je ogen vergelijken met de glimlach van een kind. Jouw woorden rond zien waaien met een zachte zomerwind. Ik zou schrijven tot je danste op het deinen van die ene metafoor. Schrijven tot je dansend, langzaam dichterbij kwam. jij zou lachen…

In een allerlaatste poging Om jou toch te laten blijven Heeft een groot deel van de bomen Zijn groenkleur afgedaan Die bladeren, gemengd gekleurd In tinten van het stoplicht Schilderen met zonneverf Mijn kaaklijn glanzend goud Wij staan daar in die duinpan De ansichtkaart voorbij De eik weet te vertellen Dat dit nimmer heeft gefaald…

Zacht, stug, hardnekkig Weigert hij al weken Mijn lichaamslijn te volgen En alles te bedekken Zou de deken zich herinneren Hoe wij met schaduw silhouetten De muren deden blozen Zou de deken haar dan missen En zachtjes protesteren Of heeft mijn lieve moeder Toch te heet gewassen…

Het kind waarvoor ze vijf maanden in het ziekenhuis lag en Reinier met de twee kinderen elke week een keer bij ons kwam eten, zodat zijn lasten als tijdelijk alleenstaande vader werden verlicht. Oergezellig. En toen werd het té link. Vijf kinderen. Over een dode niets dan goeds?…

Niet die van Reinier Heutink van Synovate, 500 mensen als weerklank werkt tegenwoordig niet meer. Vroeger, ja vroeger, ik heb voor dat bedrijf gewerkt en toen kon je inderdaad met zoveel mensen onderzoek staven. Maar als Maurice met een denktank van een paar duizend mannen en vrouwen er jaren geleden al zo naast zat wat betreft de PVV.…

me niet men bracht het nagelaten later er zit nog steeds dat potloodstompje in waarmee hij honderden latjes afstreepte op de juiste lengte of breedte het kraakt ook zoals hij de laatste jaren hij werkte zo rustig dat hij soms al dood leek terwijl hij meubels maakte als een stielman timmerman heet het nu ik noemde hem gewoon va…

Voor mijn va zelfs muurpeper in ’n paar oude schoenen. Ik had alles goed voorbedacht ik plantte ook lelietjes-van-dalen die op Moederdag zouden bloeien langs de noordkant bij de gracht. Mijn planning verliep naar wens op moederdag bloeide alles voor de helft. Na Vaderdag waren al mijn bloemen net op tijd verslenst.…

Het is een va-et-vient van vele klanten bij de uitgang van de grote Albert Heijn in Tilburg. Over het assortiment kan men dan ook niet klagen. Vele weelderige planten en bloemen staan opgesteld in de ruimte tussen de winkels die doen denken aan een tropisch paradijs dat men hier toch allerminst verwacht.…

De voornaamste recensenten waren hijzelf en Reinier Bakhuizen van den Brink. In 1843 vluchtte Bakhuizen van den Brink naar het buitenland vanwege enorme gokschulden. Sinds de drie genoemde heren ermee begonnen, geldt literaire kritiek ook als een genre.…

Geachte Heer Bracke, Beste Siegfried, Ik lag al even op mijn gat als de Belgische regering toen je deze week bekendmaakte dat jij - veruit de beste VRT-journalist allertijden - in de politiek stapt en lijsttrekker wordt voor de N-VA in Oost-Vlaanderen op 13 juni. De N-VA dan nog, de Nieuw-Vlaamse Alliantie! Wie had dat gedacht?…

Ik herinner me dat in die vroege tijd vaak overvloedig zonlicht de Reinier de Graafstraat overgoot en in de langgerekte tuin van Dr.Taverne waar de gouden regen uitbundig bloeide en die ik vanuit mijn hoge uitkijkpost placht te beschouwen, observeerde ik in latere jaren het eclatante eindexamenfeest van de in mijn ogen zozeer bevoorrechte dochter van…

De straten die de namen dragen van medici die ongetwijfeld hun sporen verdiend hebben zoals Pieter Pauw, Reinier de Graaf en Gerard de Bondt omcirkelden het oude St. Elisabeth Ziekenhuis dat in later jaren aan de slopershamer ten prooi viel. Daarna verrees op zijn grondgebied Psychiatrisch Ziekenhuis "Jan Wier".…

Het is een va-et-vient van bezoekers en allen zijn zo vriendelijk om mij te groeten.…

Nai di va! Gorema pal ki das. Gadar pro termidar. Alko das nardan distan. Troegoesh mo alda fago. Sopra fasta golgo dar, ni allan do gokar aldokian vando deso mak. Pushti kai mak allis. Comador va nush po midor. Ne doek ushda djaf lori bat. Dorit. Bela bori doi ki na. Ashta garisa ni por. Am ni ga ima gado toushari ka dermo.…

het de vage geur van een roos wil opsnuiven voelt het pas neusgaten met klodders snot verstopt het levend lichaam danst rond het gevoel van ellende en in de zwakke plekken van de rug en lendenen stuitert het steeds terug het levend lichaam sterft een vervreemdende dood gaat het met de melk weg of komt het toch weerom als koe plet va…

We woonden lange tijd in het kapitale pand aan de Gerard de Bondtstraat. Vanuit het hoge raam van de zolder keken we uit op de villa van zenuwarts dokter Taverne die ik met mijn kinderlijke, pas verworven spreekvaardigheid abusievelijk "dokter Tavennere" placht te noemen... Daar bloeide in de zomer de gouden regen en daar vond ook eens het eindexamenfeest…

De crematoria bevinden zich in overvloed in stad en land en ook in Rosmalen treft men een laag gebouw aan, genaamd Sparrenbos, waar het onlangs op een dag in september een va-et-vient was van vele bezoekers.…

In de hal staan houten banken en is het een va-et-vient van velen, gehaast op weg naar hun trein, dan wel terugkerend van een recente reis. En wonderlijk genoeg staat daar ook een piano, alsof aan de Kunst overal ter wereld haar rechtmatige plaats moet worden toegekend en alsof zij deze wil veroveren en innemen.…

En zo bereikten we de Loudonstraat die uitkomt en uitziet op het oude gebouw van de H.B.S., eens bevolkt door generaties scholieren alsmede door mijzelf en de gedachte kwam bij mij op: "Tout va pour le mieux dans le meilleur des mondes possibles" maar de grote vraag blijft: waar is in Godsnaam die "betere" dan wel "beste" wereld te midden van…

Op de Spoorlaan is het in de vroege morgen een va-et-vient van passanten; naar ik vermoed werknemers van de kantoren, bedrijven en instanties die in die omgeving gevestigd zijn.…