Alle inzendingen over STROMPELEN

Ze kon alleen in huis wat heen en weer strompelen, van de ene kamer naar de andere. Daarbij moest ze dan meestal nog tegen de wand aanleunen. Als Suzan naar buiten wilde, duwde vader of moeder haar voort in een rolstoel. Heel dikwijls kreeg het bijna verlamde meisje bezoek van haar boezemvriendin Lida.…

Ik somber door de straat met een weerbarstig been. Ik weet niet meer waarheen geen kompas geeft mij raad. Donker dwalen mijn gedachten over verloren paden van de tijd. Ik ben al vroeg een simpel feit val buiten ieders verwachten. Al het geluk vervalt tot pech zoals van blad gestroopte bomen geen zon meer kunnen romen; levenskrachten vloeien…

strompel jij nog lijk de krakeling breek dan maar je benen niet want je pad loopt grillig langs het stenenverdriet je stemming roest in nevels zurig weer waar je stem verroest en 't braken doet zo’n zeer strompel jij maar voort mijn vriend breek dan maar je beenderen niet want jouw pad dat kronkelt langs het dronkemansverdriet jouw…

Opnieuw strompelend bereikte ik tenslotte de eindstreep van de bushalte.....…

Tussen de dreinende boodschappen van de westerse wereldleider over zijn eigen land eerst, zien en horen wij veel en weinig tot niks inhoudelijks van ons leidende kabinet. In principe een groep mensen die met fatsoen, evenwichtigheid en goed nadenken beleid maakt voor Nederland. Dit ook in relatie met de ons omringende geopolitieke spanningen. Helaas…

ronddwalende zielen op zoek naar kleur wit vertekend strompelend verder, vastgeketend in de mist der waanzin. vervagen zonder tijd in grauw stuifmeel...…

Ziel bundelt tranen zonder wortels wankel strompelend door kreupelhout gesprokkeld. Slechts zoekend naar die ene houvast Al langer dan geweten hield ik vast aan jou.…

als een volleerd circusacrobaat bewandel ik de dunne koord des levens de zware lasten netjes verdeeld over beide schouders strompelend wankelend volhard ik in de pijnlijke evenwichtsoefeningen nog steeds rechtop maar hoelang nog en hoe diep val ik dan…

de donkere woestijn van gitzwart zand lacht je uit wanneer je denkt een wit licht gezien te hebben strompelend kruip je verder door de droogte op zoek naar water het hoongelach overstemt je zware ademhaling je zit vast in een kubus waarvan de zijden niet gelijk zijn…

Stromen bewustzijn passeren via energieke kruispunten in ons persoonlijke leven, waardoor keuzeprocessen verdieping krijgen, maar waarbij uitkomsten in termen van levensgeluk wisselend van kwaliteit zijn, waardoor wij uiteindelijk stapvoets en strompelend ons laatste levenspad verkennen.…

Ik strompel met mijn laatste kracht over de duinen en zie de macht van de zee. De branding zuigt het zand van het strand, meedogenloos wordt het land aangevallen, ik sta daar ontroostbaar, het water heeft gelijk.…

Afgedwaald in deze wereld denk ik aan een ander land, luisterend naar mijn ademhaling strompel ik net tot aan de rand. Woorden rekken zich door mijn ribben heen, zinnen buigen zich over mijn romp, bewegend naar de overkant, liggen gedichten reeds te wachten, onbeweeglijk in mijn mond.…

huppelen van zielevreugd’ stampend zingt de zwetende in het zwart gehesen gemeente in dreunend en slepend walstempo blijde en hemelse verzen lange noten hangen onder de gewelven ontsnappen door een openstaand bovenraam in blij zonlicht en onder witblauwe luchten zingen lijsters hun hoogste lied straks stroomt het zwart naar buiten strompelend…

Wandelen door een grijs verleden tot het zwart je voor de ogen staat Ondanks die paar goede momenten kwam kleur in je leven te laat Nu strompelend door angst en woede zie je kleur, maar rood is zwart bloeddoorlopen lijkt je leven alleen leed dat voedt je hart Rood is wat door je lichaam woedt bloed zo zwart als nacht wanneer al die haat…

strompel beenloos aan mijn zij zucht bij elke knie naar voor kijk omhoog naar mij loop nou toch eens door mijn tergend ongeduld loopt ook met mij alleen achter schijnbaar rust verhuld vreet het lustig aan mijn been kluivend schrijdt het voort het wachten dwingend voor mijn gezel gelijk gestoord wacht en heeft mij door het…

haar maten raadt Ze pruilt in dure stoffen naadloos sluitend om de leest met opgeheven pink Zij toont wat getuite lippen niet lossen willen Ze waant zich heel wat het bont van de hermelijn als een cobra rond haar hals In haar hoed zit de paradijsvogelveer zo enig en duur moet ze lijken bewust van de laatste smaak Tot ik strompelend…

Dat ik mij strompelend voortbeweeg en wankelend op mijn oude aftandse benen mijn evenwicht tracht te bewaren, schijnt het mededogen op te roepen waarvoor ik nauwelijks dankbaar ben, want de voortrazende tijd heeft mij overrompeld en zich voortgespoed terwijl mijn stralende jeugdjaren nog zo dichtbij schijnen als de dag van gisteren.....…

Maar nu gaat het met horten en stoten, vandaag fiets je vrolijk, frank en vrij over Neerlands paden, morgen strompel je achter een rollator. Volkomen bij bewustzijn stem je PVV, je laat de goegemeente een poepie ruiken, het moet anders. De uitslag maak je waarschijnlijk niet meer mee. Daar ben je te oud voor, maar wel stout.…

De pijn noodzaakte mij te strompelen bij mijn trage parcours door de straten en deze veroordeelde mij bijna tot de status en de lotsbestemming van een slachtoffer, van een voortijdig gehandicapte, van een invalide die nog net niet rolstoelgebonden was.…

Pasen is voor mij het enge verhaal van doornenkroon op bloedend hoofd, spijkers door handen op houten kruis, scheldende massa, Verlosser beloofd, afgescheept met strompelende zielenpoot. Verloochend en bedrogen, alleen geliefd bij Maria M., voor immer in mijn ogen een vrouw om van te houden.…

Strompelend in een wirwar van donkere straten, verbijsterd om de duisternis, zoek ik helderverlichte huizen, die mijn sterflijke nacht kunnen omsluiten. Verlangend naar een warmte, wentelend in het schijnsel van zachtverlichte ramen, geef ik namen aan een liefhebben op een eenzame, verlaten weg.…

waarin je droomnacht smelt tot kwik zwaar naar je navel lik het lood tot in je schoenen strompel 's nachts als schaduw van een gordeldier de grachten rond en rond rondom de borsten van de stegen stad als zilver zwijgen stappen steen en staal.…

als een zielige meeuw oliebesmeurd sleept hij zich voort strompelend over vervuilde stranden geen vleugels meer om vrij over golven te zweven boven wolken ook met kalme machtige vleugelslag hij dreigt te vallen voorgoed met angst in zijn ogen staart hij nog eenmaal vertwijfeld omhoog .…

Het einde van jouw epiloog kon je niet ontwijken Strompelend overzag je zijn gruwelijke daad Verwarde toeschouwers die omkijken Een knallend einde aan het verraad Jij verleefde jouw eigen manier Wees op alle onrechtmatige zaken Wat moet je gedacht hebben jouw laatste kwartier Want niets leek jou te raken Eerst begreep ik niets van jouw doen…

Meestal wacht ik een tijd en ga op het laatste moment terwijl ik mij volledig voorbereid is de spanning ongekend Dan strompel ik naar mijn plek voor de strategische generale ontspan armen, benen en nek en kuch voor het verbale De concentratie is groot de inspanning vooral leg ziel en zaligheid bloot voor de dans van het bal Lichamelijk…

We strompelen de lanen door en het "Memento Mori" wordt diep gegrift in ons gemoed en in onze geest…

Ze kwam me tegemoet in de winkelgalerij, strompelend achter een rollator (grijs haar, ruiten bloes, een gouden tand in het gebit) en ze sprak mij aan met de woorden; "Het valt niet mee".…

Kijkend in de smoezelige spiegel een schrik, en strompel vloekend en tierend naar de douche. Was de persoon die ik daar zag, werkelijk ik? Struikelend baan ik me een weg naar broek en bloes.…

Brokkelend strompelen over liefde Zwiept felle regen schrijlings neer Slaat klam en zuchtend warme dromen Beelden zwijgend haar adem in mist Groot getekend, sterk met kracht Verzuimt een verlangen grof en wreed Schokt fel, vervaagt aan een horizon Stotterend zilt die droeve tocht Trots vlucht langs de einder voort Stervende dauw en laf…

De rollator rolt voor haar uit, slepende benen met steeds dikker wordende enkels strompelen naar de keuken. Ze weet nog van versgemalen koffiebonen, maar dat is teveel werk, het wordt instant en vandaag niet met een zoetje, echte geraffineerde suiker. En slagroom uit de spuitbus, ze gaat toch dood achter dat raam, dus doe maar eens gek.…