Alle inzendingen over Siewert Bruins Slot

Je schoonzoon Siewert Bruins Slot had het illegale blad 'Trouw' opgericht, waarin jij geregeld artikelen schreef. Je kreeg de taak om de regering in Engeland te verhalen over het Hollandse verzet. Op 26 april 1944 ging je met vier anderen, o.a. de hoogleraar botanie Lourens Baas Becking, vanuit de haven van Dordrecht richting Engeland.…

Ik ken Duitsers die een hekel aan kleurlingen hebben, maar dagen in de zon liggen om nog bruiner te worden dan ze al zijn.…

Bruin is ze, Een mooie donkere dame woonde eerst in Lisse. Was geboren in Suriname is nu verhuisd naar Bruinisse. Ze houdt van zee-land en de zon hoopt dat ze bruiner worden zal Ik zag ze liggen op 't balkon en geloof me maar bruinisse al…

Vanaf nu is het echt over, ik ga hieraan kapot Ik twijfel niet hierover, mijn hart gaat nu op slot. Te vaak gekwetst, te vaak ook pijn, heb ik het soms iets gemist? Liefde hoort toch mooi te zijn, maar het lot heeft nu beslist. Ik gaf de liefde nog een kans, de laatste wat mij betrof.…

Veel Duitsers hebben vroeger het boek gegeten maar zijn zwart blijven denken. De zon leest weer op de vrije markt. Aanbidders schrijven hun ogen in een ander blauw boek. Ook daarin zullen kritische brillen moeten. Er is op dit moment te veel bruingoed.…

De huidige gewoonte van media om te schrijven over wit en zwart in plaats van blank en bruin verscherpt onnodig het dichotome denken over mensen met een verschillende huidskleur.…

Terwijl wij hier te maken hebben met een groot deel aan versoepelingen, gaat Melbourne op slot, niet een klein beetje maar een groot heel groot deel gaat gewoon vast! Wegen worden afgesloten, mensen mogen voor boodschappen nog naar buiten maar dan houdt het ook op.…

Het kippetje in spé oogde best wel vief, maar voor dit jonge leven sloten de luiken en zo kwam de vos aan zijn culinaire gerief.…

Ik loop geheel ontbloot Over zandige paden Door een droge sloot Langs kadavers vol maden Het bruine, droge gras Is reeds lang verdord Een uitgedroogde plas Bewaakt een verlaten fort Een oneervolle naam Siert dit dorre oord Een twijfelachtige faam Waar de natuur wreed ontspoort Het woud van de dood Een woestijn vol ellende Die elke…

Laten wij de hemel vragen Om gelukkig leven: Nachten wit van dauw, Die laat optrekt, En als water zonnelauw Langs ’t gewas lekt; Om bezonken klaarte In vogellied en bruine sloot; Vruchten vol zoete zwaarte: Ons blozend brood; Om groene levensbomen, En loof in vlam, Als de engel die ons dromen Het paradijs nam; Om een teder etgroen…

De sloten zijn bevroren Terwijl de herfst nog aan de beurt was Ik zie gevallen bladeren – Geel, rood, bruin Een enkele groene – In het zwarte ijs gevangen Nerven en randen scherp afgetekend Ongenaakbaar Winter, te vroeg Zeg mij eens, waarom vallen bladeren? Is het omdat de boom ze afstoot?…

O tragisch traag laat vallen van de stam Scharlaken bladen in de bruine sloot De wilde wingerd, of in gulpen vloot Zijn bloed, gelaten najaars-offerlam. Een huivrende angst bevangt me en jaagt mij voort, Grijpt bij de keel me en steelt mijn levensmoed.…

Doodgaan doe je niet, maar wie je liefhebt, sterft Buiten goed en kwaad gewoon gekozen Uit de woeste wetten van een stoffig werk Rinkelt de kassa, -Gods eigen kloten Bruine bonen, rode bieten, oude sla Ze genezen als Gods Woord, Klasse A…

Daar zaten zeven kikkertjes Al in een boerensloot De sloot was toegevroren Ze lagen half dood Ze kwekten niet, ze kwaakten niet Van honger en verdriet Daar zaten zeven kikkertjes Al in een boerensloot.…

De overeenkomst lijkt te lopen tot deze voleinding, dit abrupte slot. Want God gaat verder, zwenkend van hem heen in zijn millioenen. God is nooit alleen. Voor gene kwam een ander weer aan bod. We zijn voor hem een vol benzinevat, dat hij leeg achterlaat. Hij moet het kwijt, al de afval, met zijn wezen in strijd.…

Binnenkort volgt het laatste deel en slot van deze vierluik... tot de volgende keer!…

En zo geschiedde: op 28 Augustus 1976 mocht ik de deur achter mij dichttrekken en was ik vrij, was ik niet langer ‘achter slot en grendel‘!…

Ik stopte en legde mijn fiets plat op de grond en ik kreeg ineens een aanval van jongensachtigheid, want ik wilde met die polsstok over een sloot springen. De stok zette ik midden in de sloot en met mijn slechte knieën nam ik een aanloop en sprong, maar ik kwam niet ver. Midden boven de sloot bleef Kees aan de stok stil hangen. Ik scheet bagger.…

Mijn leven als zes jarige in een kliniek voor CARA patiënten, de Klokkenberg anno 1976. Het was 3 Januari 1976 waarop mijn ouders en ik elkaar voor een week niet zouden zien. Volgens de huisarts moest ik ter observatie naar een Astmakliniek maar (verzekerde hij ons) dat zou mijn gezondheid ten goede komen. De afstand van Roosendaal naar Breda…

Daar ligt een koffertje in dat hij opent en verdraaid, hij draaide het nippeltje van het ventiel, sloot er een slangetje op aan en drukte op een knopje...langzaam kwam de cabrio omhoog... Verbaasd volgde ze de handelingen en bij de tweede band was ze klaar om de rit te vervolgen, na eerst de man uitbundig te hebben bedankt.…

De aardbol laat weten dat blijkbaar we zijn vergeten goed voor haar te zorgen, we nemen alles voor goed- voor lief en voor vanzelfsprekend ook nog. Maar dat is het allerminst! Niets gaat vanzelf, niets is logisch, maar we willen heel graag denken van wel. We worden met onze neus op nare feiten gedrukt, immers leven we er om Moeder Aarde maar op los,…

Mijn leven als zes jarige in een kliniek voor CARA patiënten, de Klokkenberg anno 1976. Twee maal per week kregen we schoon beddengoed en elk kind kreeg een nummer die op zijn linnengoed was bevestigd met een geborduurd labeltje. Het nummer dat ik kreeg was 686, een nummer dat ik uitsprak als 6-8-6. Na het verschonen van de bedden en het ontbijt…

Er loopt een bruine muis over het pad en zonnestralen verlichten zijn glimmende vachtje. Wat kan een kleur toch mooi zijn in het zonlicht. Nooit zo’n mooie bruine muis gezien. Zou het wel een muis zijn of misschien wel een korenwolf, nee toch maar een gewoon veldmuisje dat het pad oversteekt.…

De bruine bonen vechten met het spek om het beste plekje in mijn schotel. Stukjes oude kaas spelen krijgertje rond de bowlkom. Buiten miezert het. Een manisch-depressieve lantaarnpaal schudt haar licht heen en weer. De druppels op de ruiten lichten op als duizenden goedkope kerstlampjes.…

"Waarom schrijft ge altijd over den bruin," vroeg iemand mij onlangs. "Omdat den bruin in de verdomhoek zit," zei ik. "De allochtoon bedoelt u," zei hij. Ik zuchtte eens bij zoveel onbegrip. "Ik bedoel wel degelijk den bruin. Neem nu de witte allochtoon, de Oost-Europese allochtoon.…

Geen bel ontsnapt zijn keurslijf; het wak geslagen door een steen groeit dicht: hij ligt te hopen op een bui die hem zijn huid afstroopt. ------------------------ Van Willem Jan Otten (1952) verschijnt binnenkort een nieuwe bundel gedichten. Dit gedicht komt uit 'Het keurslijf', 1974.…

Aan het slot van de stilte zal ik omkijken. Ik zal verplicht zijn toe te geven: ‘Niets was groter.’ Ik verdwijn.…

Zo oud niet of hun jeugd treurt in de wilgen, het water spiegelt ze nooit rimpelloos, het gladde blad en niet bladerloos, het is een dak waarover zij zich spreiden, waarop een eend in landschap weggezakt, met een gevluchte in de grond bevriend, laag water zoekt en boven water tracht een nieuwe eend te vinden die haar dient…

‘Maarten’, hoor ik mezelf piepen, 'Maarten, je hebt de deur op slot gedaan, mama kan niet naar binnen’, blaas ik tegen de ruit. Maarten kijkt me onderzoekend aan alsof hij zich afvraagt of zijn moeder niet eens wat rustiger aan kan doen en dat ze vreselijk overdrijft. Wat is er nou eigenlijk aan de hand?…

‘Nou ze hebben daar de sloten met lijm volgespoten.’ Wat raar dacht ik, waarom noemt ze die grachten nu opeens heel denigrerend sloten. ‘Het wordt steeds gekker. Maar volgespoten met lijm dat lijkt me wat overdreven.’ ‘Nou ja,’ zegt ze, ‘niet allemaal natuurlijk.’…