Alle inzendingen over Verveling

Lachend zegt ze: zodra dat gebeurt laat ik het weten, we sluiten af en ik weet: verveling doet rare dingen met een mens, ook in onze flat zitten mensen die zich vervelen, maar dat zegt meer over hen, dan over ons, toch? Goedemiddag!…

als een gipsverband heeft de tijd zich om mijn benen geslagen, om mij heen zie ik niets of lijkt alles zoek morgen en gisteren stellen mij dezelfde vragen ook vandaag vouwt zich op tussen het stoffig papier van een langdradig boek zwaar op mijn bureau, waaraan ik zit en zit…

En wat doen wij, we doen net als de rest, en dus stevig mee, de welvaart is tenslotte ook voor ons, maar vervelen, nee, dat hoeft niet meer of komt het door de overvloed dat de verveling de kop weer opsteekt?…

Zodat rust...zich plotseling als verveling laat definiëren......…

Wie heeft die luxe vandaag aan de dag nog om zich te vervelen. En als je het wel hebt, weet ik niet of je het luxe mag noemen. Ja voor een dag of misschien zelfs een week, maar daarna wordt het verveling en eenzaamheid. Eenzaamheid een woord dat voor vele mensen opgaat in deze tijd en waar niemand blij van wordt.…

Mocht je je niet vervelen maar zo af en toe wel in een bui van ' wat is het leven toch saai ' schieten, zoals ik gisteren en voor de kick in de Thorbeckegracht wilde springen, het volgende: ik heb het niet gedaan.…

Verveling leidt tot afhankelijkheid van drank en drugs en een continue roep om gevoelens van genot te bevredigen. Verveling versterkt onze neurosen en dwarsboomt een goede relatie met onszelf. Hoe kunnen we de verveling-schade zoveel mogelijk beperken? Door inzicht te krijgen in het ondoorzichtige patroon van de verveling.…

Me vervelen vind ik vervelend. Zou daar het woord vandaan komen? Vervelen is een sluipend gevoel, plotseling zit je er middenin. “Oh, ik dreig me te gaan vervelen’, hoor je nooit. Het is er ineens. Wie kind is geweest of nog is kent het gevoel. Lamlendigheid komt vaak voort uit verveling. Niks is leuk. Elk idee is stom.…

De Amerikaanse droom doorprikt Uit de eenvoud van zijn wieg gekropen Kneedt hij een eigen stijl Weekt zich los Stroomopwaarts klimmend Toont hij de schaduwkant van wildgroei Het lege huis spiegelt verveling Herkenbaar en genant In dunne gelijke lagen aangebracht De mens afgezonderd in een hotelkamer Niet meer dan een ding in de ruimte…

Eenzaamheid tot ver in haar ontoereikbaar Haar blik dwaalt verlangend in de verte over uitgestrekte fantasieën Haar behoeftes ondoorgrond en onbekend Zij is onbereikbaar Zoals een schaduw nooit verwarmd door de zon Op zoek naar een droom, haar leven is haar dood…

Het probleem bij dromen is, dat die van de anderen zo vervelend zijn.…

Deze theedoek scheur ik bedachtzaam doormidden Het vaatwerk laat ik achteloos op de vloer te pletter vallen De bak met zeepsop keer ik rustig om boven het vloerkleed Met ons nieuwe broodmes snijd ik zorgvuldig de zitting van de bank aan repen De gordijnen bevielen me allang niet meer Uit de keuken komt de geur van verbrand voedsel…

een gekoesterde verveling.…

Schaken is een van de meest briljante vormen van verveling.…

verveling zijn de mannetjes in onze kop die even de macht overnemen jou laten rusten dan wederom verder bewegen en glimlachen -wetend idioten…

Waarom verschillende Vragen verzinnen Bij eenzelfde antwoord Dat toch nooit iemand als Juist uit zou willen Spreken, al is het uit Verveling…

een vale zon in lucht waaruit het leven is gevlucht gebruikt door lijven die vergeten te bewegen een dag die krom trekt door gebrek aan perspectief verveling is de dief die uren heeft gestolen de trage stroom van dingen die gebeuren het drijven op gewoonteruis slaan van klokken en van deuren de avond ademt nog geen duisternis omdat…

Ellen probeerde zo vriendelijk mogelijk te kijken, wat duidelijk met veel moeite gepaard ging. Ze kon haar ogen niet geloven, wat ze zag was een afzichtelijke man in een prachtig kostuum van een beroemd ontwerper.Maarten zag, hoe de man die zojuist de deur had geopend nadat ze twee keer hadden aangebeld, naar Ellen keek. Bijna net zo als hij altijd…

Een praatkannibaal vreet andermans tijd op.…

Dit is het vervelende Van elke gevangenis Dat er niets te bereiken - En naar alles verlangen is; Behalve de roe! - En dat er bij niets-doen Nimmer geduld is, En elk er van eigen leegte Vervuld is - Tot stikkens toe!…

'Ik was uit Azië geïmporteerd Al spoedig had mijn baas, een winkelier Mij aan een zondagsschooljuffrouw gesleten En ach, ik heb niet veel te klagen hier Ik zit behoorlijk warm en krijg te eten Iets evenwel vergeef ik haar niet gauw Het zijn de afgezaagde, loze kreten (Dag! Lekker koekje! Lorre! Koppiekrauw! En meer nog) die dat mens me…

Wat kunnen mensen zich soms toch enorm aanstellen… Ik weet dat ik er zelf net zo hard aan mee doe, aangezien ik met mijn 22 jaar nu al een ‘grumpy old man’ ben! Af en toe is het gewoon enorm lekker om even al je gal op straat te gooien zodat alle voorbijgangers met afschuw er naar kunnen luisteren. Andere mensen genieten daar ook van weet je, uiteraard…

Mijn man is work-aholic. Als ik dat zeg wordt ie kwaad. Nou is ie hovenier en sinds 3 jaar eigen baas. In het najaar is er heel veel snoeiwerk, dan zit zijn auto stampvol! Voor 50 eoro kan je dat wegbrengen, maar hij verdient dat liever zelf, dus staat ie drie dagen te knippen. Om zoveel mogelijk in de groene bak te krijgen knipt ie het in centimeters…

Niets is vervelender dan netjes.…

Ieder onderwerp kan interessant gemaakt worden en daarom kan ook ieder onderwerp vervelend gemaakt worden.…

Er liep een zwarte kat langs het raam, op een geheimzinnige manier, alsof hij iemand aan het besluipen was, misschien dat hij een muis op het spoor was, of ergens een smakelijke kanarie had zien zitten. Achter het raam waar hij langs kwam werd die morgen iemand wakker in een roes van wodka en sigaretten. Het eerste wat hij deed, was het raam open zetten…

Dan is de passie weg en de verveling slaat toe Dan is jullie relatie van ouderdom moe…

De blauwe lucht is al beschreven evenals de dauw en dageraad De zon is reeds de hemel ingeprezen en zelfs de maan pleegd' op de nacht verraad Cupido verschoot sinds lang z'n pijlen en de sirenen lonkten in een grijs verleden Verveling staat al op wat wit papier en ook emoties als plezier Waar moet ik dan in godsnaam…

Door sloten verdeelde verrigheid, waarheen gedachtengangen vluchten In reine zwaanse taferelen, en schaaps herkauwend stoïcijns In plat, landelijk vervelen. In wind wentelend gepeins.…

Meer nog dan voor de dood zijn we bang voor de verveling, voor juist de tijd die we hebben.…