Alle inzendingen over Vluchten hoeft niet

Eén ding is zeker, vluchten hoeft voor hun niet meer, maar dat het diep en diep triest is DAAR zijn we het allemaal wel over eens!…

Wanneer ik geen zin heb, doe ik het doorgaans niet, tenzij het een verplichting is want tja, een verplichte zin is wel even iets anders dan: geen zin hebben vanzelf…en als ik het woord 'loos' erachter zet wordt het ineens een heel ander woord, qua omvang, begrip en inhoud behalve als het om ‘t woord zelf gaat dan want zeg nou zelf: zinloos betekent…

Zo loop ik gisteren even bij de Wibra binnen, op zoek naar een lijstje dat ze niet hebben maar toch even kijken! De gulden regel is: pak een mandje en er bungelt er dus eentje aan mijn arm. In de winkel staan twee dames te kletsen met wat artikelen in de hand en even denk ik: hou je mond, laat gaan maar dan ineens zeg ik: dames, de klanten behoren…

Op zoek naar wat ik nodig had, fluistert een van de winkelbediendes mij heel voorzichtig toe: ‘Meneer, vanaf vandaag hoeft het niet meer hoor.’ ‘Wat bedoelt u jongedame?’ ‘Het mondkapje hoeft niet meer.’ ‘Ja weet ik, maar het mag wel.’ ‘Natuurlijk, maar ik dacht dat u het misschien niet helemaal had meegekregen.’…

Die Voskuil, wiens geweten het verbood Als schrijver van een flutblaadje te praten Is eindelijk na weken vrijgelaten; Hij zit niet meer op water en op brood. Goddank, want allengs wordt zo’n man een held Terwijl hij enkel roddels heeft verteld.…

Onze avonden zijn voorbij er is alleen nog een lange vlucht naar huis De laatste aanraking in de vroege ochtend is voorgoed voorbij Ik wil je nog één keer vasthouden maar het zal nooit meer hetzelfde zijn Je wacht en weet niets meer te zeggen het is tijd voor mij om te gaan Je hoeft niets meer te zeggen omdat we 't altijd zullen weten We…

kom, droom je in mijn zee mijn Wad mijn water - mijn idee de zucht waar eeuwen zijn neergestreken een blauwe lucht met wolken als pennenstreken een vlucht van meeuwen en ganzen kleine witte golfjes – en als je goed kijkt dan lijkt het alsof ze dansen op het schimmenspel van avondrood en morgenstond het Wad hoeft geen octrooi er is geen…

Ben jezelf en laat je zien Je hoeft je niet te verschuilen, kom bij me om uit te huilen ben jezelf en laat je zien.…

Jij zult je mooiste medelijden delen met mijn liefste verdriet.…

Als ik op een dag een nachtcreme smeer En doe alsof ik dan ga slapen Wie weet dan nog hoe laat het is wanneer ik 's ochtends sta te gapen…

Ik herlaad maar weer eens en begin opnieuw te richten. Tijd voor het grove geschut, van schelden en tieren en dichten.…

, vlucht, vlucht ...…

Neem die stap, en ga op je ontdekkingsreis een tocht waarvan je veel kunt leren kijk goed om je heen , en weet wat je ziet zodat je alle leuke dingen nooit meer hoeft ontberen.…

het duurt niet lang voordat de apparaten, waarop men in vertrouwen zich verliet, het van ons overnemen, mensen niet meer nodig zijn, wat valt er nog te praten onopgemerkt houdt het je in de gaten, vanuit de lucht gegrepen en bespied, het sluitende systeem dat alles ziet en registreert, je hele doen en laten verdreven is elk onbekend gebied…

verloren in wanhoop als de enige vlucht verstrikt, in je eigen uitgezette dwaalspoor de liefde verzucht onnavolgbaar ben je je grauwe gebied wordt groter maar pakt je in echo's, klinken in de verte klanken vervagen je loopt er middenin…

Als een vogel, gevangen in wrede onderdrukking, snak ik naar de zon, de wind en de wolken, mijn vleugels zijn verlamd van niet-begrijpen, mijn geest gebiedt te vluchten: sla je vleugels uit en snik je doodskreet langs de vredig-blauwe lucht, opdat de zon haar voedt tot storm en de wind haar uitstort over de slapend in niet-willen-weten…

Mijn God, wat heb ik jou al gehaat ik wil wel vluchten maar het is te laat. Ik voel je beven wanneer je in me glijdt en me moeiteloos naar een hoogtepunt leidt. Zo dadelijk ga je weer terug naar haar terwijl ik hier in de leegte staar. Je hebt me nooit iets voorgelogen waarom voel ik me dan zo bedrogen....…

Een vlucht regenwulpen Tekent het bestaan. Ik zie ze vliegen En bedenk me Dat ik niet weet Waarheen ze gaan. Waarschijnlijk net als Bepaalde mensen op reis Naar een beter leven. Vluchtend naar de toekomst! En weg... Uit dat pijnlijke verleden...…

De Hollandse regering kan wel roepen Van dat haar houding stoer en strijdbaar is Nu oorlog welhaast onvermijdbaar is Maar toch stuurt men geen Nederlandse troepen (Tot opluchting van ene S. Hoessein Die anders vast zijn land ontvlucht zou zijn)…

De nacht; haar dromen schenken klare wijn in eetpapieren bekertjes. Langs die meteoren, op een zoethouteren kruk zit ze in een wei van sterren de koeienweg te melken ergens in het eindeloze loopt de planeet een blauwtje…

ik wil vluchten in luchten met donkere wolken me niet laten zien geen zin om de wereld nog meer te bevolken ik ben het zat met mensen te leven mezelf te geven in ruil voor een aalmoes lach om erkenning die ik nooit zag ik koester het kind in mijn diepste geheim zij mag er niet zijn in ons creatief spelen het kan niemand iets…

ik vlucht mee met witte zwanen over wel zeven heuveltoppen naar het vergelegen zilveren meer alwaar ze op het water glijdend stoppen kennelijk niet voor de eerste keer gevangen in een sluier van regen drijf ik langzaam met hen voort zij bepalen voortaan mijn wegen hartentranen hebben mij verstoord zij vloeien door een diepe ader van aangeslagen…

Vliegen lijkt te appelleren aan mijn dichterlijk gevoel Schuivelend ga ik langs het witte wolkendek denk ik over ’t leven na Tot de laatste vlucht zal komen en ik uittreed uit mijn lijf Maar met mijn gedachten dan voor eeuwig in de wolken blijf…

Ik wilde slechts ontsnappen maar wist niet waar ik moest beginnen. Geluiden van klinkers vulden deze lege morgen waarin ik niets dan blauw zag. Een droom die geen droom was, onzichtbare vlekken die een onuitwisbare indruk achterlieten. Al gaandeweg dreef ik de stilte voor me uit en daalde af in de lange nacht.…

woonwijken hangen in vleugels, het parlement huist in de cockpit ministeries zijn de ramen winkels bevolken de romp het gangpad is gigantisch groen van gras en rood van aarde we rollen in auto's van punt naar punt van werk naar huis naar bed overdag zitten we rechtop, in de vleugels liggen we neer, we hoeven niet te denken het vliegtuig…

stekelplant hangt nonchalant aan de kale pergola te dromen waar zwammen als herfsttooien uit verrotte houtplooien komen aan de boom zonder seringen zingen vlaggetjes uiterst vaal hun Tibetaanse gebedsverhaal meegevoerd door de wind voor hen die leden allemaal laarzen stampen weg de herfst die vastklampt aan mijn zolen een vogel fluit de vlucht…

Een beroofde kinderhand, Eindeloos wreed, Het kijken doet zo zeer Een inwendig gezicht, In de nacht verborgen, Mijn hart gaat onbedekt dicht Een knagend visioen, Achterwaarts lopend, Mijn slaap wordt wild gesnoeid Het blijft maar regenen Op mijn eigen huid Vreemde tranen, Een doods geluid Vluchten kan niet meer, In mijn dromen…

als ik meega met de wind zo maar naar verre streken krijg ik dan heimwee naar mijn lief als ik daar los kom van de wind daar in die verre streken weet ik dan wel hoe het leven gaat als ik daar adem van die wind in die vreemde streken mis ik dan mijn hartedief want vaak is die wind ginds in die verre streken toch ook maar lucht gebleken…

Shari zat met gesloten ogen mee te zingen op het liedje van Mariah Carey. Plotseling werd er op de deur geklopt."Binnen",schreeuwde ze om de muziek te overstemmen.Haar moeders strenge gezicht verscheen vanachter de deur."Zet die muziek zachter,Shari en kom naar beneden want er is iemand voor je."siste haar moeder.Ze zette de stereo uit en snelde…

In het hart van de ogen, staat zijn ziel De krassen belicht Ik weer de sterren, maar verwelkom de nacht Laten we schuilen, tussen de regels om de stralen te ontwijken…