Alle inzendingen over Wrede ontkenning

Ik schrijf een wrede wereld, maar ik hou wel van haar.…

Prinsheerlijk ondergesneeuwd met verlenging als smeltende sneeuwpop. De neuswortel valt, er is beweging, maar wat voor beweging? De vraag van euthanasie is niet eens meer van toepassing. Vorstelijke vorst blijft uit. De kasplantinstandhouders zouden ook moeten smelten. Mercy!…

Dagen aan een stuk droom je van hem omdat je gewoon niet anders kan als hij dan plots zo heel dicht naast je staat je net niet aanraakt dan word je verlegen raakt wat in verwarring maar je doet geen stap opzij zijn blik bezorgt rillingen in je hart net zoals zijn glimlach als lieve groet zijn warme welkom beantwoord je in…

In het dal der tranen Wandel ik niet alleen We zijn met velen maar zien elkaar niet Zoekend botsen we tegen elkaar Zonder elkaar te voelen Verdriet diepe pijn Ogen naar binnen gekeerd Zoekend naar het antwoord dat je al zolang weet…

Een flits van begrijpen voltrekt zich in één seconde. Torenhoge idealen, boven elke discussie verheven, storten in elkaar. Bedrogen, belogen en verstrengeld in een kluwen van verdriet, verbrokkelen onbeantwoorde jaren en worden één grote, onbegrepen puinhoop, waar je zelf deel van uitmaakt. Een ononderbroken lijn van leugens ontkent…

Ontkenning hou je even vol maar breekt uiteindelijk op Je wilt haar graag vergeten maar krijgt haar niet uit je kop Respecteert haar keuze maar is niet wat je hartje wil Ziet haar haar leven leiden wilt schreeuwen maar houd je stil Je leidt onderhuids in alle stilte en geeft het slechts een plek Maar ondertussen weet je je houdt jezelf voor…

vastgeschroefd in kerkbanken verspijkerd in bomriemen verhuld in boerka's gestoken in foute jasjes gevierendeelde mening politiek correct wie dan leeft...... gaat voorbij aan u en mij…

over de terreur van anderen weet men altijd wel te spreken maar men zwijgt als het graf over de eigen vuile streken die spelers van het kwaad blijven altijd wel buitenschot maar diegenen die ertussen staan treft steeds het wrede lot…

(voor Donatien Alphonse François Sade (1740 - 1814)) Terwijl hij zijn onschuldige jongedames onder in zijn kasteelkerkers in de roestige boeien gevangen hield, speelde hij op de begaande grond de gevierde artiest met loepzuivere, goede manieren en een subtiel geweten. Overdag wandelde hij in vol ornaat verwijfd en opgetut naar het dorp voor lekkernijen…

het wrede scheuren; een zure dood geboren wordt. Snavelhel voor aardedieren, bang voor regen, witte dansers maagdelijke doodskleed aan, gekraaloogd; nimmer zullen wijken zij ruimen met genot de lijken.…

niet de plensbui van vanmiddag noch de miezerige regen van zonet niet de moddervoeten en de zweetlucht of de WC die langdurig is bezet niet de rijen voor de kassa noch de jeugd die ongeordend hangt niet de stugge vissers langs het water of de jonge hond die angstig jankt zelfs niet de timmerman laat op de avond noch de beelden van het Journaal…

Een worm lijdt aan een vishaakje geen pijn Diens zenuwstelsel is te onontwikkeld Ook grote hersenen zijn niet geprikkeld Zodat zo'n haak de worm echt worst zal zijn Zo zijn de mensen vaak ook ongevoelig Maar dat maakt deze tijd niet minder woelig…

Hoe hij ook probeerde te kijken door de glazen van haar bril De ervaringen en gevoelswaarden waren een heel verschil De verwaarlozing en liefdeloosheid waren zo duidelijk daar Waarom bleef zij zich zo verschuilen achter de waarheid van haar Nimmer heeft hij dat kunnen begrijpen totop de dag van vandaag Blijft het hoe, en…

Een steek in m'n hart, een klap in m'n gezicht. Laat me uitpraten, hou even je mond dicht. Ik vertel je wat ik heb gehoord, met tranen over m'n wang. Jij ontkent alles, want je bent zo bang. Ik weet dat je liegt. Dat wat ik hoorde is waar. Wees niet bang, ik sta voor je klaar. Ik wil je helpen. Ik ben net zo bang als jij. Ik hoorde…

Onze schoolklas van gymnasiasten had de reis aanvaard die naar Rome had geleid en naar Pompeii en als dochter van een klein ambtenaartje mocht ook ik mee (het valt niet te ontkennen dat zij allen in villa's in de omgeving van onze stad woonden) Ook mijn klasgenoten zag ik nooit weer.…

Bezinksel op de bodem Van de aarde Zijn wij Een Onopgelost mysterie In de aarde Ben ik Ben jij Terwijl we op de orbis lopen Zonder denken Zonder hopen Vanzelf Zoals de zon bezinkt Met het licht In het water Mag ik denken Mag ik hopen Dat ik ooit zwicht Met het ontkennen van later…

Is dat het geval, dan zou ik overwegen de Nederlandse overheid om excuses te vragen voor de wrede wijze waarop de machthebbers van toen en voorgangers van het huidige gezag de aan zijn koning loyale dienaar hebben gedood. Onnodig wreed in de zienswijze van nu.…

Ik heb mijn emoties als een oude slangenhuid afgestroopt. Nu lig ik in de zon, mijn ogen half geloken. Wat er ook voorbij gaat; niets ontsnapt mijn aandacht. Ik wacht, zonder mededogen, op het onschuldige moment.…

Dat meevoelen blijkt ook wel uit de volgende woorden van Shafiqa Khpalwak: 'Vergeef ons God, mensen kunnen zo wreed zijn dat ze een kind alleen uit genderoogpunt kunnen bekijken....'! 20 jaar na 9/11, die vliegtuigen in de torens hebben vele van ons nog op het netvlies staan, kan je je afvragen waar dit goed voor is geweest.…

Angst is altijd relatief maar ook altijd aanwezig het ontkennen van dit bijzijn is als het ontkennen van leven Oordeel niet over het onbekende maar leer het eerst kennen laat dan je gevoel spreken in plaats van het te ontkennen Revolutie is soms nodig maar vecht met woorden en wijsheid en niet tegen je vijand maar voor je vrijheid…

Beaam het neen met alle weerstand aarden wal al omgezet in bloed en vezels spannen zich helaas je bent te laat vuur zoekt zijn weg langs elke plooi druipt weeë lucht een kwijlbaan op de vlucht voor eigen geilheid dus beaam het droog je huid zeg neen helaas je droomt je weg omdat jouw weerstand zwanger van verlangen…

Wind dreigt storm traant ogen overvol bomen worden oud de natuur lijkt dol Zand stuift in ‘t rond vult knarsend monden verduistert het licht schuurt verse wonden Daar staat hij pal rug tegen de muur neus in het zand struisvogelnatuur…

jou ontkennen is de warmste leugen je bent me zo genegen dat elke neen als een vonkje in de aderen schiet gebrandmerkt smeulend en weer opgerakeld zo is het elke dag en in de nachten word je aangewakkerd jou ontkennen is mijn laatste leugen de langstlevende - ik wil geen surrogaat - jij blijft mijn vurig lied…

De ontkenning is de beste bevestiging. Het ligt er zó dik bovenop! Men dacht te kunnen doen alsof.…

Dit moet Trump wel ontkennen om gezichtsverlies voor hem en zijn zeer geheime dienst te vermijden. Maar of het slim om is het versturen van dit onnozele kaartje te ontkennen lijkt me aan grote twijfel onderhevig.…

de eenzaamheid is zelfverkozen en spreidt zich uit ik hoor haar stem en zie haar gezicht het hart zingt zelfs verstrikt de ontkenning is net begonnen maar ontkent zich niet die blauwe ogen achter die blauwe ogen die eeuwige spiegel van de ziel die eeuwige herkenning van eenzaam zeldzame liefde…

Een eeuwige ontkenning van een eeuwige oorlog tussen Israël en de Palestijnen?…

'God, waarom is de mens zo wreed, als het om liefde gaat? Waarom de mens zó wreed?'…

Ze was een vrouw wier zelfrespect wreed was aangevallen en die in plaats van in elkaar te storten op wrede wijze had teruggeslagen. Dat was iets wat van een vrouw niet verwacht werd. Wat niet van een vrouw uit de onderste kaste verwacht werd en wat niet van een vrouw die seksueel zo misbruikt was verwacht werd.…

Het woord "wredenaar" komt meer aan de verwachting tegemoet van het wreed zijn dan het woord "wreedaard". Wie wreed is is vanzelfsprekend ook een naar mens. Een wreedaard kan ook nog wel eens een verkeerde indruk wekken van zichzelf, van aardig zijn. Dit woord houdt een valkuil in.…