Alle inzendingen over ZWEVERIG

Aan de dichte struik hing een grote, klokvormige bloem, die prachtig roze glansde. Het gras voelde zich vereerd dat er zo'n geweldige, geurende kroon boven hem hing. "Bewonderenswaardige bloem, wij zijn trots om zo'n koningin als u te hebben." zeiden alle groene sprietjes tegelijk. "Weest u blij met uw gewillige onderdanen!" Het roze van de…

Die innige zoen Teder, zacht en Voorzichtig Zwoel en zweverig Vlinders In mijn buik Roze dagen met Rode gezichten…

{eventuele overeenkomsten tussen fictie(ve personages) en non-fictie(ve personen) zijn slechts de speling van een droevig lot en een heleboel toevalligheden die de auteur niet in de schrijvershand heeft} Je kleeft aan me zoals niemand dat ooit deed. Al te erg vind ik dat niet. En dat is vreemd. Het is mijn gewoonte om panisch om me heen te slaan…

hou me nog staande in een kleurenstorm met penselenpracht geschapen een dans –droomrijk mag ik me gelukkig prijzen- maakt zweverig genot ik schets de nacht die sterren meer verdicht maar ruimte laat me open tot morgen in een ander licht ontwaakt…

Schaduwen schieten van links naar rechts en jij, schuin met een glimlach haaks op de golven zo samen luisterend naar de geluiden van een zweverige nacht. Zo volgen we elkaars contouren, klinken op de toekomst en zingen over liefde.…

Op een vroege stille morgen In het licht van de maan Dansen op de vloeren Met visioenen van een land In het tranendal Een stevige omhelzing Zweverige stappen Een draaiende zwing Denkend aan het geluk Op de dans der liefde Een aards plekje Onder de maan Intieme gevoelens In een flitsende wals Onoplosbaar heimwee Door deze dans…

Even buiten het dorp, aan de landweg, stond een mooi huis, waarin een jongetje van vier jaar woonde. Dikwijls sloop de kleine Laurens heen en weer door de tuin. Dat ging voorzichtig voortschuivend, op handen en voeten of gehurkt. Daarbij verbeeldde het ventje zich Sindbad de zeeman te zijn. Hij, de dappere sprookjesheld, moest de strijd met gevaarlijke…

Steeds vaker in mijn dromen, bidt nachtelijk smachten, het klare licht te komen in zwoel zweverige nachten.…

Hol in de lege kamer vol met emoties Eenzaam verslagen verminkt met pijn Ziet hij haar poserend op erotische foto Weet hij, zij zal nooit meer de zijne zijn Verlaten heeft zij van een op andere dag Ging voor die ander omdat het aan hem lag Vlammen schroeien in verscheurend verdriet Machteloos gilt zijn lichaam, zij niet, zij niet Zweverig…

naar de eeuwigheid beginnen de aarde en hemel ons te schenken waar een generatie mee zal worden verrijkt tederheid is niet de juiste beschrijving want dat zou de perfectie verloochenen driemaal zucht je in mijn nek, niet van verlangen want dat zou het hoogtepunt van het moment afstompen Dan besef ik dat dit alleen liefde kan zijn zweverigheid…

Het gaat niet over, omdat het nooit begon Dit is eindeloos, zoals de warmte van de zon Een voorgeborgte van geborgenheid Eeuwige warmte die mij geleidt Gedragen door een onaards zweverig zijn Noem ik jou, mijn!…

Ik, de bezielende geest van Drachten, rust uit onder het grote carillon, dat nu zwijgt. Nadenkend lig ik hier, waar Noorder- en Zuiderbuurt elkaar ontmoeten. Heerlijk om te genieten van de nachtelijke stilte en de sterrenhemel. Vandaag heb ik veel ondernomen. De ochtend was vol zonnige werklust. Winkels en warenhuizen lachten mij tegen om naar hen…

Wij bezitten een brij tussen onze oren, een weke en glibberige massa, roze of grijs gekleurd, die op wonderlijke en mysterieuze en zelfs door wetenschappers en filosofen niet te ontraadselen en voorgoed onbegrepen wijze communiceert en uitwisselt met de etherische, vluchtige, ongrijpbare en zweverige gedachten, redeneringen en gevoelens die, figuurlijk…

wat moeten toch de vlinders in gedichten ze fladderen als goede feeën rond een huichelachtig lachje rond de mond die zweverige, valse lichtgewichten ze mijden laf depressies en het front en weten van geen zorgen, van geen plichten je kunt ze nooit van arbeidsdrang betichten ze existeren slechts als vagebond wellicht is er een zweem van jaloezie…

de zwever is er weer, te vies om aan te halen de zwerver is er weer in voddenbalen met ogen dof en lippen stuk zijn tanden verloren mompelt hij aalmoes aan eenieder die hem wil horen het losgeld in mijn zak verschaft een schoon geweten zo kan ik rustig verder gaan met patatjes eten de zwerver is er weer, met plastic tassen de zwerver…

Terwijl de aardse zwevers wachten op een komeet de vervulling, de blijde boodschap. Waait de zeewind dromen overhoop en de razernij slaat de romp, Klotsklots, Spoelt over het dek. Een dikke duisternis kruipt onder jouw veren. Een zenuwstroom volgt je een siddervis die in de kuiten bijt. Luister naar het gekoer van de duiven.…

noodrem alle gevoel is even gestorven om daarna te verrijzen krachtiger dan ooit tevoren de broeierige lucht zindert nog na trilt van genot een eerste druppel zoekt zijn weg naar de aarde, even aarzeling dan spat hij duizendvoudig uiteen ze kijkt naar buiten, en met wazige blik mijmert ze dat haar liefde nog een wolk was: zweverig…

En lang gezochte zinnen uiten zweverig en licht mijn pas verworven passies. Ik, dromer stijg soms veel te hoog. Dan zweef ik over wolken, roze, rood en donkerblauw, start ik een monoloog van hartstochtelijke woorden. En ik, als kleine, witte vlinder, drijf zachtjes op de poëzie, de onvervalste leugen.…

De fysiotherapeut houdt nog een kort en zinloos praatje met hem over de prestaties van Voetbalclub Willem II maar hij was uiteraard niet meer zo geïnteresseerd in het "glossy magazine" "Happinez", ter lezing in de wachtkamer van de fysiotherapie, volgeschreven op de glanzende, gladde bladzijden met zweverige, onzinnige en onwerkelijk mooie sprookjes…

De colleges filosofie die ik - paradoxaal genoeg - in de avonduren volgde, brachten mij tevergeefs, ten onrechte en nodeloos in aanraking met het gedachtengoed van Nietzsche en Heidegger, twee filosofen die mij hun schimmige, zweverige en onbegrijpelijke stellingen voorschotelden via hun geschriften.…

's nachts actief als nachtbeest graag in zwoel koele ruimtes lekker nat in de druip van onder aan de kruip een tikkie helderziend scherp ja met de oren opzij en niet van voren graag de vleugels uitslaan piepend met de fluit op de juffertjes uit tegen ochtendgloren breekbaar zweverig hunkerend naar rust de wereld staat op zijn kop…

zegt mij zachtjes wenen toe de pijn die in je groeit en bloedt en jou zo angstig slapen laat scheurt het leven flarden weg tot enkel kou die sterven gaat nog rest in ’t leven nog heel even Jij zegt mij zachtjes huiver toe begrijp mijn droefheid en mijn pijn maar laat mij nu herinneren zijn en zing jouw lied dat leven doet soms ijl en zweverig…

komen een strijkstok zoekt in mijn hart naar snaren lichtvoetige woorden dansen zonder te bedaren Op een plankier van flamberend gekleurd fluwelen zwelt mijn borst haar eerste aarzelende strelen toont satijnen klanken die de stiltes stelen daar breekbaar trillend je tederzacht bespelen Verbijsterd omvat ik jouw warme blik zie zweverig…

Een blijvend zweverig idee, zoekt zijn pad in het donkere uur. De tranen die weer drogen, gedachten die ik smoor en dan verzuur. Zoek m'n pad vanuit het duister, tastend naar het licht. De engel die fluistert met haar prachtige gezicht. Het donkere uur waant zich weg.…

Terwijl ik dit schrijf krijg ik al het zweverige gevoel over mij. De zomer is aan het ontwaken en met een smachtend hart zet de natuur zich in gang. De blaadjes gaan open, de bloesem komt aan de bomen en vogels bouwen nestjes om zich voort te planten. Wat is de wereld toch mooi, als je verliefd bent.…

Vage, zweverige en ondefinieerbare geruchten, zoals geruchten zijn en vagelijk, gebrekkig en onvolledig drong het tot ons door dat bepaalde uitzonderlijke en wellicht "excentriek" te noemen personen die leden aan zeer angstwekkende en huiveringwekkende ziekten die geheel buiten ons bevattingsvermogen lagen, overgebracht werden, dan wel zich reeds…

Mijn jonge en charmante "vriendin" die gekomen is met een enorme Citroën valt evenals de andere groepsleden zonder slag of stoot voor de twijfelachtige en zweverige theorieën, uiteenzettingen en charmes van onze workshopleider en ondefinieerbare, onwerkelijke en zeer subjectieve gevoelens die volgens haar plotseling tussen ons leven en op wonderbaarlijke…

Vrienden verwachtten mij en ik zou verwelkomd worden met appelgebak, "a little of that human touch" en een bescheiden "filosofische" discussie, begeleid door zweverige woorden die wellicht geen hout sneden.…

Het klinkt onwaarschijnlijk en zweverig. Maar toch … . Laten ze zich daarom even nadrukkelijk zien en wuift daarom het hoge gras op niet aanwezige wind? Als een hernieuwd fraai welkom of een aanstaand afscheid?…

Ook wordt sensitiviteit vaak verward met zweverigheid of emotionele overgevoeligheid, en wordt die geassocieerd met new-age-achtige softies. Het heeft geen zin, heb ik gemerkt, om mensen van hun vooroordelen af te helpen. Alleen waarnemen, ervaren, of een plotselinge shock kan iemand uit z’n groef halen.…