Alle inzendingen over alge

alg eten als een salade. zouden de vissen zich misschien afvragen hoe het is om mij te zijn?…

Vlottende lichtstipjes Glijden vlammend roze Boven het bitterzout meer Een lauwe ondrinkbare bron Rijk aan algen, slakken, garnalen Zijn snavel zeeft de soep Besmet met rioolzeepsop Een mens zou van minder balen…

Ratelpopulieren in mei Nevel in de takken Het regent naalden over het grauw meer Laat avondrood daalt met een geeuw Een vloedlijn, een zoutspoor Aangespoelde algen Een keten van gestolde stenen Gemalen schelpen Ze tekenen het slik Tot de golf breekt Een tong van schuim die alles wissen wil…

De lage avondzon kust een wolkenband beschamend naar de nacht, de rimpelende zee goudbrokaat golven naar een einder, oplichtende algen doen een verwoede poging het donker te doorbreken. Tevergeefs, de duisternis omvat vergetelheid, nog even scharlakenrood achter de kim, de dag is dood, gestrand op de vloedlijn.…

Ik wil een alg zijn, even onbekend als onbekeken traag vergroeien met bureau en stoel.…

Onder de pompelmoezen maan Op de oude schommel Als op een droom van vroeger Scharnieren knarsen Krekels zwijgen Onkruid Schiet uit het droge zand omhoog Zaden zijn verdord van de hitte Lelies bloeien niet verder Algen vertroebelen de vijver Je bent er niet Er is brood en wijn Je bent er niet Pompelmoezen maan Fruit en wijn Dompelpomp…

alg en schimmel versmelten tot een groene, grove korst onthecht zijn ze kansloos ze slorpen verstikkend stof traag woekerend met geduld op de kale rotsflank de grafzerk die schuin zakt een ijswand in het hoge noorden her worden ze niet verdrongen maar dringen door de fijnste porie zelfs verdord slaapt het door tot de dauwdruppel hem…

Het zijn de algen van de zee Ze geven je kleine diamantjes mee. Gekke meid, ga maar slapen Want zelfs de duinbloemen gapen En de zandkorrels bewegen gewillig opzij Als ik mij eindelijk neervlij.…

En verlegde tijd zich ondergronds achter oeverende uiterwaarden als een wak in lage Maas -men noemt het verdronken dit beeld dat eilandde als dak- het water brak en sleep keerde de stenen terwijl algen verweerden, zwart als pek op deze plek, die ik droomde, slechts vermoedde, op het schijnpad de verbeelding van een vesting zo…

Met spons en alg begroeid, want die vernis penseelt de zee. Zijn ogen ver uiteen. Twee kachelruitjes, waar de vlam verdween, oranje mica in de duisternis. Een kleine steenvis heeft het nog niet door. Met brede vinnen als toneelgordijnen stijgt hij omhoog en daalt, valt stil, encore!…

- - - - - - - - - - -- - - - - - - -- - - - - -- - - - - diatomee - kiezelwier, eencellige alg…

Waarom schenden we ons gebit aan de blanke pit We verzegelen het bericht noemen het een gedicht Opgerold perkament in een koker gepropt een Save Our Souls dobberend in een fles in een deinend meer of de witte reisduif die klapwiekt als een onheilsbode door een storm van twijfels langs de glooiende vloedlijn Daar ligt de open brief met algen…

in de kroezelige baard sneuvelt een dondervlieg als in een groezelig web de vlag van Zion spant om zijn kruin een grofgebreide muts met mazen verraadt de schutkleuren de drie stroken van een beroofd land het groen van algen, mos en lover het eigeel van de zon het rood van vergoten bloed zweet dringt in de vetlokken de viltige manen…

De deur van gisteren zwaaide dicht Bijna uit de hengsels Het gepolijste eik kraakte Zij wrong aan de knop, trok, hield vol Zonde van de moeite, het verspilde melkzuur De vervlogen uren verzamel ik Als een hamster In mijn wangen gepropt Dan verzink ik, door algen overwoekerd Tastend in het slijk Naar haar, de halve maan, halve bol De tijd…

De duintop schuift een centimeter Slagroomwolken ballen samen Zand aan de voet van de dijk Als de aanzet van een flank Het mos snakt, de algen vergelen De vloedlijn herken je aan de kleur Waar slik in lichter overvloeit In gestreepte plastic ligstoelen Hangen badgasten te puffen Olie sijpelt door hun wimpers binnen Een suf oog slibt…

Je wankelt over de klinkers, glad van golven die mos en algen spoelen. Jij nadert mijn frivole passen niet, tot je rare ogen trekt, een pose vindt die werkt. Verwonderd in de winkelwandelstraat. Een kraakwit kleed. Ooh. Je lijkt onberoerd na de knieval, de verplichte roos.…

Vol schrik schiet ik in het holst van de nacht wakker, badend in het zweet, rillend. Verdomme, hoor ik me hardop zeggen, het is nog maar de vierde keer deze nacht dat ik wakkerschiet. Ik slaak een diepe zucht en besluit dat het geen enkele zin heeft om verder te slapen. Even niets denken, rustig blijven liggen. Natuurlijk komen dan weer gedachten…

'Wat een rare titel boven dit verhaal' zullen sommige lezers denken. En misschien voelen ze al wat nattigheid. Wat ik nu beleefd heb is bijna niet te geloven. Het is een prachtige dag met een schitterende blauwe lucht, witte wolken en een stralende zon op 1 maart j.l. Een ideale dag om er op uit te trekken na alle bewolkte regendagen. Mijn…

Haar sponzige huid breekt het licht In versnelde splinters Ik kan enkel het geblaat van haar bloed vermoeden Hoe ze langs woekerende algen scheert Akelig vredig De snuit is in haar romp gesmolten Ik zoek haar keerpunt Het ogenblik Dat ze buigt naar de klare diepte Dat ze zich uitrekt in het azuren veld Hoe ze een school laat zwenken na…

Algen spoelen aan.…

Het zijn de colonnen fosforescerende algen. Ze leven. Ze groeien. Het agressieve wier vreet alles wat het op zijn weg tegenkomt. Vissen, zeehonden, mensen. Maar de stroming staat goed. Slechts enkele uitwassen bereiken hier het land. Voor onze voeten sliddert een turf van dat spul.…

Ledematen die in steen verstomden- de vingertoppen broos, in kringen heeft de tijd korstmossen, algen afgezet op schouderblad, een borstbeen dat, nog niet gebarsten, lijkt te spreken- nee, alles is stil nu. Je staat in de post van de deur. Geen negatief ontwaakt.…

Geef ze zout dat door de filter wordt getransformeerd tot vrije chloriden, geef ze anti-alg, PH-regelaars. Zelfs een chloor-shockbehandeling: als nijlpaarden in de bassins van dierentuinen, wachtend op hele broden, hangen ze in de buurt van de filter-inlaatopening te wachten op de wonderbare chemische spijziging.…

Thailand is te lang vliegen en om een vijver te graven heb ik een te zwakke rug, laat staan dat ik met algen overweg kan. Nee, geef mij dan maar Google. Mijn manier om te achterhalen wat ik al bereikt heb in dit leven dat niet meer is dan een zucht en een opgestoken middelvinger naar de eeuwigheid.…

wezen van de mens, van henzelf, een wezen dat geen richtlijn meer is gedurende de rest van het jaar, waarin het ondergesneeuwd wordt onder stoffige lagen van sleur, stress, geld verdienen, egoïsme, in de schrikwekkende terreur van het dagelijks leven in deze maatschappij, zoals een scheepswrak onherkenbaar wordt de aanslibbende lagen van koralen en algen…

Algen spoelen om haar kuiten. Schuim sist in haar knieholtes. Het haar hangt in druipende slierten, als een waaier over haar schouderbladen. Ze draagt een zwart badpak, laag uitgesneden in de rug. Een waterschildpad nadert en voert haar mee.…

De ‘hot stones’ behandeling werd vergeleken met het liggen op een barbecue en hoe iemand brandplekken kan krijgen van zee-algen is me nog steeds een raadsel. Zelf dacht ik er wel van te hebben genoten, maar volgens mijn collega’s zag mijn gezicht er nadien uit, alsof ik ieder moment ter plekke dood kon vallen.…

Wilfred vertelt dat het lichtgevende algen zijn. Ik volg hem de zee in, wil samen met hem schijnen. Het gaat gebeuren. Hij ziet er prachtig uit met al die glittertjes op zijn lijf en zelf voel ik me stralend, het water is wel erg koud. Hand in hand lopen we naar het strand en zoeken de warmte van het zand.…

Verlost van de bezetter woekert het beton, als algen op een golfbreker. Rondbogen slaan de brug naar het eiland, de Notre Dame waar de bultenaar zwicht voor de zigeunerin. In de orgelpijpen herken ik de verbeten grijns, de tanden van een reus. Aan de westoever steunt het fort. Hier zwaait de graaf de scepter over lasten, eregasten en lonen.…

Voor de fijnproevers: “De blauwe alg met een sausje van botulisme kan ik vandaag ten zeerste aanbevelen. Al menige gevederde vriend heeft daarmee het leven gelaten”. Nou nee, dank u. Wellicht iets voor een volgend kantooruitje. Ik ben nu even wat minder gevoelig voor de fijne keuken. “Wat u wenst, Mijnheer Henkie.…