Alle inzendingen over bankje

Op een wit bankje in het park Ligt een oude zwerver op zijn zij Heerlijk rustig, prima bankje Ja, hij ligt er vredig bij Gesloten ogen, bolle wangen Rode neus, een dik gezicht Morsdood, al een paar dagen Op het bankje waar hij altijd ligt…

Tja, de man op het bankje, dat weet ik nog al te goed. Ik heb weer een filmpje gemaakt. Het is een bijzonder verhaal.…

Hij is zo klein dat hij op een bankje moet gaan staan om zijn eigen haar te kammen.…

wind wegwaaide We zaten toen op dit bankje… Met mijn lippen op elkaar geklemd En een schelle gil ergens in mijn keel Met om mijn verkilde lijf een doodshemd En haar schaduw als gewonnen aandeel Verlaat ik vandaag dit bankje……

iets in mij gelooft dat ik duizend jaar zal worden of minstens toch de helft maar zeker wel een kwart en dat ik dan nog steeds geniet van onze liefde minstens met mijn geest maar zeker met mijn hart iets in mij gelooft dat ook jij zolang zal leven of minstens toch zo lang als dat ik leven mag en dat wij dan nog steeds hier op dit bankje…

Ik heb immers alle tijd om te kijken wie Gods liefde naar dat kleine bankje leidt. Heus, Hij vraagt geen grote dingen. Je kunt soms al wond'ren doen door gewoon iets aan te horen op die bank in het plantsoen.…

Eens mocht ik plaats nemen in het plantsoen Prachtig gelakt mijn voeten in beton gegoten In de eerste zonlichtstralen glom mijn bruine kleur Trots kwamen de eerste mensen zitten op mijn schoot Eens mocht ik plaats nemen in het plantsoen Mijn uitzicht was adembenemend zo mooi Prachtige bomen aan de waterkant Trots liet ik mijn schilderij zien…

Het bankje waar we vroeger zaten daar bij die mooie oude eik die is gekapt en weggehaald voor een nieuw te bouwen wijk. Ik zie het aan met lede ogen een mooie tijd wordt teniet gedaan geen plekje om terug te keren als er straks nieuwe huizen staan.…

Een zonovergoten tuin met een bankje. De tuin straalt rust uit. Hij denkt aan zijn onrustige leven en neemt opeens een besluit. Hij stapt in het schilderij en gaat roerloos op het bankje zitten. Niemand is het opgevallen dat de man op het bankje even weg is geweest.…

Maar nu voel ik me oud en bekeken op zo'n bankje. Dan denk ik dat iedereen naar me kijkt en denkt 'daar zit er een op het bankje'. Dat is natuurlijk onzin, de mensen hebben wel wat beters te doen. Maar het is ook niet nodig om er te gaan zitten. Want ik ben zo thuis en daar zit ik liever. Soms zie je een jonge moeder op het bankje.…

Op een bankje in het woud Staat geschreven in het goud Hoeveel ik van je houd…

alles Even hierheen Zijn aanbod Ik kijk om mij heen En ervaar de liefde van de Zoon Even stilzitten En wel zonder al die problematiek Soms zie ik dat gezichtje Dat zegt Het komt helemaal goed met jou En het lacht altijd met de blik, weet dat ik van je hou Misschien is het dan wel geen ark Maar het is wel mijn plekje, daar op het bankje…

Het was een prachtige plek, een vergeten bankje aan het water, met een grote mooie boom. We kwamen er vaker, gewoon om even bij te kletsen of een goed gesprek te voeren. Allebei wisten we dat het deze keer anders zou zijn, niks een gezellig praatje of een goed gesprek, dit was het gesprek dat alles zou veranderen.…

.....en op dat bankje in het park, waarover Vondels stenen, zwarte gestalte met nietsziende ogen scheen te waken; op dat bankje, naast mijn tante, kregen de woorden die ik uitsprak over mijn ziekte, ouderdom en ongeluk een zelfstandige werking, alsof woorden altijd, noodzakelijkerwijs een waarheid bevatten; mijn eigen woorden gingen een zelfstandig…

....en op dat bankje in het park, waarover Vondels zwarte stenen gestalte met nietsziende ogen scheen te waken; op dat bankje, naast mijn tante, kregen de woorden die ik uitsprak over mijn ziekte, ouderdom en ongeluk een zelfstandige werking, alsof woorden altijd, noodzakelijkerwijs, een waarheid bevatten.…

Als ik weer eens heb plaatsgenomen op het spiksplinternieuwe houten bankje bij de bushalte aan de Dillenburglaan (een nieuwe tegemoetkoming van de Gemeente Tilburg?) en uitkijk op de al zo lang geleden "gekandelaberde" bomen die desondanks een zomerse kruin dragen, begroeten de overburen mij weleens door joviaal een hand op te steken.…

Hoe rozig loop ik met jou door deze oude stad over gebutste kasseien en duizenden sporen uit een andere tijd alles proeft hier anders en tijd ademt hier nostalgie. Zelfs jij straalt vervlogen tijden en voelt als een herondekt geheim, uit dagen die net zo rozig waren als nu. Hier verdwijnt geschiedenis net zo min als jij zij leeft…

Een onderdeel van het bankje?…

Het oude bankje kerft de vergankelijkheid leegmakend bleekt het in de oude zon wachtend op een nieuw entree naar de dood snatert wat jong eendenkroes naar een nieuw leven..…

Eenmaal boven strekte zich een wijde vlakte uit, waar aan de rechterhand een bankje in de verte lonkte, met een prachtig uitzicht over een historische stad. Een stad waar veel van haar eigen historie op straten en in huizen verscholen lag. De vrouw liep naar het bankje en nam plaats op de eerste rij voor het wonderschone panorama.…

Toen ik eenmaal gezien had waar ik moest zijn, had ik nog een kwartiertje over en ik ben even op een bankje gaan zitten. Dat bankje stond aan het water. Daarin bloeiden lisdodden en er zwommen een paar eenden. In de verte koerde een duif. In de stad vind ik dat irritante beesten, maar nu paste het geluid helemaal in de context.…

ze zaten op een bankje in het park oud grijs en getekend door het leven zij keek naar links hij naar rechts toen hun blikken elkaar kruisten was het liefde voor de eeuwigheid…

Laatst zat ik op een bankje in mijn favoriete park en toen dacht ik: "Wat is dat toch, waarom willen vrouwen mannen veranderen terwijl ze steeds weer op de foute man vallen"?…

O, vast laten staan bij het bankje. Terug naar het bankje, want thuiskomen zonder de paraplu van mijn vrouw - een wietplu uit Amsterdam - kan niet. Niet dat ze gebruikt, maar ze is gehecht aan het zwarte ding met het frisgroene hennepblad. Bij het bankje vond ik de plu niet, dus …gestolen! Vooroordelen flitsten door mijn hoofd.…

Hij droomde lang van zijn pensioen En wilde zo graag stoppen Maar toen ie eind'lijk niets mocht doen Kon hij dat niet verkroppen Men vond die dag de enveloppe Vlakbij zijn bankje in 't plantsoen…

Verdwaasd lopen ze door de gangen In hun eigen geest gevangen Ze zijn altijd aan het zoeken En ik hoor iemand roepen Waar is mijn fietsje gebleven Dat ik van mijn moeder heb gekregen Ik loop maar door en zeg maar niets Want ik weet niets van een fiets Ook kan ik niet zeggen Ik zal hem wel naar je brengen Ik zie een man en vrouw op een bankje…

Op het bankje naast de glasbak gaat zij even rustig zitten het is een komen en gaan van lege flessen elke fles breekt weer een herinnering in scherven al snel gaan haar gedachten terug naar die andere glasbak bij een ietwat verveloos bankje het gras was daar iets groener klanken klonken minder bitter een fel gekleurd kleed verborg de…

Daar, op een bankje, zaten wij, twee vrienden, naast elkaar en mijn tranen stroomden terwijl een majestueus hert ons onverschillig aanstaarde vanachter een hek en kennelijk, zoals ook voor de hand ligt, met minder moeite zijn gewei torste dan dat ik mijn verdriet droeg....…

Daar, op een bankje, zaten wij, twee vrienden, naast elkaar en mijn tranen stroomden terwijl een majestueus hert ons onverschillig aanstaarde, vanachter een hek en kennelijk, zoals ook voor de hand ligt, met minder moeite zijn gewei torste dan dat ik mijn verdriet droeg.…

Ze zit erbij alsof ze het gezellig probeert te maken op het bankje. Hun bankje. Gisteren en vandaag zat ze er alleen, in elkaar gedoken, koud. Ze keek gespannen in de richting waar hij vandaan zou kunnen komen. De eenzaamheid sloeg in golven van haar af.…