start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (129)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (52)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (61)
woonoord (87)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5826):

De Betoverende Berg

Het was een winters koude dag. Een vroeg januari zonnetje lokte de vrouw naar buiten. Er was een plek waar ze lang niet meer geweest was. Wel telkens halverwege, maar nooit meer had ze die klim helemaal gemaakt, helemaal die berg op, de berg van haar jeugd.

De berg waar aan de voet ervan zoveel herinneringen lagen. Van mee willen doen maar er niet echt bij horen. De berg waar op de top die mooie herinnering lag, van een droom die nooit werkelijkheid worden zou. Vandaag was het tijd die droom te bezoeken. Het was tijd voor een gesprek met haar geboortestad.

Met haar kwispelende metgezel begon ze aan de zware klim. Een exercitie die haar benen niet meer gewend waren. Maar ze klom dapper door. Vriendelijk begroette ze de andere wandelende bergbewonderaars. De meesten vergezeld van viervoeters aan een lijn of kinderen die zij terug riepen niet te ver van hun vandaan te gaan.

Eenmaal boven strekte zich een wijde vlakte uit, waar aan de rechterhand een bankje in de verte lonkte, met een prachtig uitzicht over een historische stad. Een stad waar veel van haar eigen historie op straten en in huizen verscholen lag. De vrouw liep naar het bankje en nam plaats op de eerste rij voor het wonderschone panorama. De kleine viervoeter kwispelde om het bankje heen. Het was de perfecte plek voor een goed gesprek.

De vrouw stak van wal en de stad luisterde. Naar wat ooit was. Naar wat niet meer zijn zou. Naar het verleden dat geleden was. Het gedane dat begraven kon worden. De berg mocht de herinneringen bergen. De lessen waren geleerd. Een museum dat niet meer bezocht hoefde worden. Het verleden zou zakken in de schoot van Moeder Aarde. De kristallen zouden hun werk doen en het geleerde omzetten naar schatten voor de toekomst. Madeliefjes in de lente en wat verder bloeien zal.

De vrouw nam afscheid van het bankje en de berg. Voldaan liep ze met haar kwispelende metgezel de weg naar beneden. Halverwege wachtte een kopje thee met een versnapering van de dichtstbij gelegen bakkerij. Het oude was begraven. De weg voor het nieuwe jaar was vrij.

Illustratie: Uitzicht op historische stad - Foto van Bert Kaufmann

Schrijver: Gabriëla Mommers, 05-01-2016


gabrielamommersatyahoo.com


Geplaatst in de categorie: afscheid

Deze inzending is 298 keer bekeken

4/5 sterren met 8 stemmen.



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Gabriëla Mommers
Datum:08-01-2016
Bericht:Zo is het inderdaad, Joanan. Niets is blijvend. Alles is aan verandering onderhevig. En alles van betekenis is voor eeuwig. Dat weten betekent los kunnen laten, waardoor er ruimte komt voor nieuwe ervaringen in het hier en nu.

Naam:Joanan Rutgers
Datum:06-01-2016
Bericht:Zo komt aan al onze belevenissen en herinneringen een keihard einde. Het is mooi geweest. Het behoeft ook geen potsierlijk standbeeld. Het mag gerust wegebben in de eeuwige vergetelheid. Dat doet niets aan de fantastische betekenissen af. Zelfs als het voor eeuwig verdwijnt. Ik weet niets meer van mijn verleden. Dat heet Nirvana. Ik leef louter in het Nu. Dat heet ook Nirvana. Ik denk aan 'Lithium' van de grungegroep Nirvana. En aan 'de lege kop thee' van Osho. Leeg zijn om de volheid van God te ervaren en toe te laten. Tot volle overgave overgaan!...


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)