Alle inzendingen over bosrand

Een boerderij hurkt aan de bosrand; traag klapwiekt een vogel voorbij.…

druipende bomen in een verstild bos de heide ingestopt onder een grauw sneeuwdek boven de grijze mist roepen ganzen naar verten onzichtbaar aanwezig achter bosranden verscholen in nevelig niets…

geurende warmte van gewas en aarde boterbloemen stralen onder de zon gras in alle tinten groen deint teder en glanzend in de wind een veldboeket in groen en geel rood en wit de bodem van een blauwe koepel eindig door blauwgroene bosranden meer is er niet en het is genoeg…

De man liep weer eens over het pad langs de bosrand. En het toeval wil dat toen hij weer bijna bij die onoverzichtelijke bocht arriveerde, de vrouw met Josje de St Bernard kwam aan lopen. Dit keer was Josje aangelijnd en kwispelstaartend kwam Josje hem tegemoet, de vrouw enigszins half meesleurend.…

op een zachte roze wolk drijvend bij zomersproetjes proef ik heel even die eerste jongenszoen wij lagen aan de bosrand in `t puberende gras vrije vogels vlogen om ons heen draaide de wereld wij hielden ons muisstil zo denk ik vaak aan toen voorbij gaat het nooit want die eerste liefde was verdrinken in zijn ogen…

jij legde de schaduw naast het smalle pad terwijl de wereld was verlaten al ver voor het komen van de nacht aan de bosrand met een handvol bladeren trad een voorzichtige eik nog nabij om zo oud de gebroken herinneringen in het sterven te verjagen wil je niet in de zon gaan staan vroeg jij want de zon draagt niet jou maar jij draagt…

ik kan niet voor je denken je zekerheid en al mijn liefde schenken dat is vertrouwen tussen twee in ontmoeten las ik meer dan groeten je warmte nam me mee we paddestoelden snel ons huis en voelden ons er eindelijk thuis nu hangen er gordijnen die slechts de late avondzon laat schijnen de bosrand wordt te druk want als…

toen de zon zich verschool in mijn hand en het gezicht werd bedekt door bladeren voelde ik mij overmand door vreugde die stroomde door eindeloze aderen het was nabij een veld dat leunde tegen de uitgestrekte bosrand waar de dag, zo scheen, haast bleek uitgeteld de avond hing boven volgezaaide gleuven van het vlakke land…

ik rook de zomer en de hemel was dichtbij wij samen op een plaid nog groener dan de wei de foto van het pad met rust en stilte van een bosrand liet zien hoe ik je toen aanbad het bloot was rood verbrand een sprietje gras, een madelief met nonchalanche op de lippen ik was macho en een hartendief jij hoefde maar te kikken ik…

ik rook de zomer en de hemel was dichtbij wij samen op een plaid nog groener dan de wei de foto van het pad met rust en stilte van een bosrand liet zien hoe ik je toen aanbad het bloot was rood verbrand een sprietje gras, een madelief met nonchalanche op de lippen ik was macho en een hartendief jij hoefde maar te kikken ik…

bomen fluisteren bos het knagend nerven van het blad door mieren op hun jagend pad zet de zomer neer op mos de bosrand loopt de hei voorbij donkere akkers ploegen voren met balen hooi en resten koren verstrooid zijn daken van de boerderij die zomer heb ik in mijn hand haar geur gegrift in mijn geheugen genieten deden we met volle teugen…

Heb ik je ooit teleurgesteld, het moet geweest zijn als een bosrand grenzend aan weiden, een versomberen van licht en geurend gras. Heb ik je ooit teleurgesteld, het moet geweest zijn in de scherpte van een strandwal of een waterkering, dorstige vloek van de najaden. Heb ik je ooit teleurgesteld?…

Zoals wij daar lagen met takjes en twijgjes nabij een bosrand zonder vragen het stuifzand dwarrelde blij Minuten die zich moeiteloos plooiden in een waar geworden droom de ranke grassprietjes tooiden het spel zonder rem, zonder toom Een roek kwam en streek neer in het geschilderde licht van de dag zag goudvinkjes getooid zonder veer en…

Zoals wij daar lagen met takjes en twijgjes nabij een bosrand zonder vragen het stuifzand dwarrelde vrij Minuten die zich moeiteloos plooiden in een waar geworden droom de ranke grassprieten tooiden het spel zonder rem, zonder toom Een roek kwam en streek neer in het geschilderde licht van de dag zag goudvinkjes getooid zonder veer over…

Kijk niet steeds weer die bosrand van gisteren na, bramenplukker die je bent zoals vroeger maar nu. Maak even geen onderscheid tussen een wie en hoezo en de kans op anders. Doe in je hoofd uit de lamp, hoor wat er is, ademt en ritselt, kwaakt in de kikkers. Leef met je lichaam van nachtwind de koelte.…

de eeuwige kringloop die ons bestaan bevestigt is een snoer van wonderen de blauwe hemelkoepel jubelkleuren van de herfst fonkelende sterren in zwart winterfluweeel met daaronder een verstilde witbevroren wereld dan de jonge lente met ijlgroene bosranden witgewolkte luchten met de zon die ons langzaam levenswarmte teruggeeft we…

bomen fluisteren hun bos kevers knagen bladeren leeg wat kale toppen krijgen van de wind een warme veeg de zomer vlijt zich neer op mos de bosrand langs voorbij de wei een bloeiende strook hei akkers met hun diepe voren balen hooi en resten koren het geelstro van de boerderij die zomer heb ik in mijn hand de geur gegrift in mijn…

Luifel spar en vogelkers: bosrand, mijn rug. Geduld. Geweer en ik: de hand op het leven. Schot spat avond uiteen. Veld, hoeve, bomen ontploffen, vallen op hun plaats terug. Stilte likt wonden gaaf. Achter graspollen gestrekt ligt haas, kogel door hart. Geweer en ik: twee handen op de dood.…

Tegen de bosrand ligt in maart nog sneeuw op de hoogten van Büllingen. De weiden zijn nog dor, blauwgrijs de meidoornhagen. Torenspitsen reiken uit boven alleen maar daken. Maar een strakke wind voert de kracht van het voorjaar aan over de zachte heuvels.…

met zelfs nooit een ruzie hij houdt van de grote open ruimtes in het bos overgrootouderlijk verloren als wat hij deed of naliet fortuinlijk misliep of vergeefs beroerde het heeft hem niet doen groeien ps (deze woorden willen niet belangrijk zijn willen tot het vergeten strekken willen liggen voorbij elk inzicht deze woorden zijn als een bosrand…

Ik identificeer me met die plant; terwijl zij haar oranjerode gewaad toont, in het veld en langs berm en bosrand. Ieder voorjaar bloei ik op, gedragen door mijn vlassige steel, en aanvankelijk nog in de knop, bewaar ik mijn kostbaar stuifmeel. Van heel het wilde veldboeket, prijk ik er hoog boven uit.…

Deze dieren geven hun boodschap door aan grutto en kievit, welke snel over weiden heen vliegen om tenslotte neer te dalen bij een bosrand. Daar moedigen ze de spechten aan om des te harder te roffelen op de bomen, zodat het mag klinken als opwekkend slagwerk.…

Recht naar de bosrand! Trots gegrom! Een hap! Het been van de bange dief wordt stevig omklemd. Prozatekst: Dat veld lokt zo om er al rondkijkend in heen en weer te drentelen, genietend van weide- en bloemenpracht.…

Mijn zwager, een "he-man" van formaat bindt nog altijd de strijd aan met de grimmige, weerbarstige en zo wrede Natuur en biedt aan mijn zus, zijn echtgenote een thuis: de boerderij aan de bosrand waar de houtkachel brandt....…

Verderop was de grensovergang, een oude smokkelroute tussen de weilanden en de bosrand. In dit land van taal was geen plaats meer voor haar. Eigendunk en platvloersheid hadden haar het leven onmogelijk gemaakt. De fijnzinnigste understatements had ze het licht doen zien. Ze ketsten op haar terug vanaf de grijnzende betonnen wand van onbegrip.…

De zoemende diertjes vliegen over de velden, van bloem naar bloem, bezoeken ook de fruitbomen bij de bosrand. Het ijverige gezoem moedigt de vogels aan om met hun morgenlied te beginnen. Dat meerstemmige koor zet de bijen aan tot verder, steeds verder gaan.…

Daar staan schoepen met houtblokken op die dan vervolgens naar een vuur worden geleid, waarna een inferno aan de bosrand moet ontstaan'. 'Goh', zei ik,'maar waarom doe je het experiment dan hier?…

Later als Olifant aan deze dag terugdacht, zag hij Muis staan met op de achtergrond een hek, daarachter een klein stukje weide en daar weer achter de bosrand. De hemel boven de bosrand was even grauw als het gezicht van Muis.…

In het weiland aan de bosrand liepen een paar paarden en enkele ezels en pony’s. De trotse en gemoedelijke paarden hadden de ezels al helemaal geaccepteerd.…

Opgetogen keek het jongetje naar de bosrand. Wat een prachtige weefsels vormde de sneeuw tussen de boomtakken en twijgen. Hij ging het grote bos in, verder en verder, tussen de kale stammen door. "Wat dragen de bomen een prachtige suikerslingers in hun kruinen!" dacht hij verrukt. "Dat is het werk van de elfen.…