Alle inzendingen over bril lenzen

En dat een met zorg uitgekozen bril een gezicht niet verpest, maar juist een sierraad kan zijn. Ik ben het gaan geloven, en het idee van ‘nooit meer lenzen’ begon zelfs aanlokkelijk te worden. Eindelijk heb ik samen met hem de stap genomen. Nee, niet zo’n lelijke, lompe en grote bril zoals ik vroeger had.…

Men T heeft al jaren lenzen, gaat altijd, nou ja bijna dan goed. Twee jaar geleden zegt hij: toch ook de keus te willen hebben tussen lenzen en een bril en zo, gaat hij naar de overbekende hans, jaja, de hans die anders heet dan we denken! Na een paar weken heeft hij een bril, met varifocus ook nog.…

Als wij in Nederland democratisch zouden kiezen voor leider Y en leider Y wil alle mannen met een bril laten steriliseren (zelf heb ik lenzen) dan is dat voor mannen met een bril niet leuk. Maar ja; dat is democratie, de meeste stemmen gelden en je kunt niet zomaar de spelregels veranderen als je het spel aan het verliezen bent.…

Om op die leeftijd aan een bril te moeten wennen is niet niks.…

Voor Martin Bril.…

De dunne, mintgroene schijfjes, die men ten onrechte de benaming genius verleende, zullen na vijftig lange jaren niet langer mijn halfblinde ogen bezetten. Ik heb moeten turen in het rode schijnsel van een vernuftig geconstrueerde machine met mijn oude halfblinde ogen die overhuifd en bij wijze van spreken nog net niet overweldigd worden door de…

Je mist meer dan je meemaakt, helemaal niet erg.…

Ik spiegel al mijn daden af in gloeiend maanverlichte kolen waaruit de kleuren zijn gestolen die ik al mijn liefdes gaf Geen halsdaad was mijn aandacht waardig geen wanhoop heb ik ooit gegrond mijn ogen blijven even rond zelfs met lenzen eigenaardig Verslonden heb ik met genoegen vlees is een natuurproduct voortijdig uit de grond gerukt…

ik sta in oude sneeuw ver kijkend door twee lenzen de eeuw is nog jong ik sta op ijsklompen dichter bij de dampkring door minder storm gehinderd een holle spiegel wordt gestut in de rug vangt licht en buigt het naar mijn oog dat zich met nevelslierten verknoopt een as loopt naar het brandpunt als spinrag tussen schutter en roos stralen…

Als jij in bad zit met mij en ik mijn lenzen uit heb niets zie dan zie ik je nog duidelijk voor me zelfs beter als ik dichterbij kom. Ik kom steeds dichter bij jou in woorden en water. -------------------------- uit: Vogel op steen, 2005…

Macaber bevochtigd beeld door geijzelde lenzen star en voortvluchtend gevangen in grenzen. Dood maar toch levend roven, nabij sterven is hier een vuist met afgekloven vingernagels. Geen sparren, geen dennen geen kruipend naaldhout, niets. En de dalen zijn vol ijs, bedekt woud.…

Te jong in leen. Onverpakte verrassing, naïef genot. Verzadigd en onverschillig, het zicht verdween. Blijf nieuwsgierig. Wiens bezitting? Verwondering…

Een hoopvolle schijtlijster deed z'n behoefte onhandig en scheet op de bril en de pot zei: 'Ik schrik me hier rot! Maak 'm schoon, want ik zie zo geen reet!'…

Wij accepteren elkaar zonder vooroordelen en wij hebben dan geen roze bril gehad naar elkaar toe, maar dat er iets is dat is wel zeker. Dus wij hebben besloten om te proberen onze vriendschap wat uit te breiden. Hoe is het mogelijk na zes jaar, maar ik voel mij toch een soort van gelukkig en mijn buur ook.…

Soms kan het wel eens goed zijn om de wereld door een andere bril te aanschouwen. En dan een verrassend beeld te zien.…

Het is een bekend citaat van de columnist Martin Bril. Ik gebruik dat citaat wel eens voor didactische doeleinden. Als mijn dochter in haar tussenjaar van plan is drie continenten aan te doen. Of als mijn zoon zeker vier opties om een avondje uit te gaan tot het laatst toe allemaal open wil houden.…

Het is niet eens zover naar de hemel. Ik was het wel gewend om weg te gaan. Normaal grom ik bij de deur van de kamer 'tot vanavond'. Of ik schrijf ik wat in het familykladblok als ik de laatste ben die het huis verlaat. Maar voor altijd, dat had ik nog niet meegemaakt. Het is een afscheid waar je hart van breekt en niet alleen het mijne. Doodgaan…

De lenzen voldeden toch nog, maar - beschaamd voor mijn armoede - liet ik mij ondersneeuwen en overrompelen door de "presentatie" van het montuur. Een telefoontje bij thuiskomst volstond echter om de bestelling ongedaan te maken...…

“Is Uw schoonmoeder op Uw bril gaan zitten?” “Wilt U haar dan namens mij héél hartelijk bedanken?” Ik krijg een hele nieuwe bril, de glazen overzetten was bij nader inzien makkelijker dan een veerpoot overzetten. “Ik moet er iets voor rekenen Meneer!” O? “Ja, sorry, tien euro.”…

Wablief en sorry, omdat ik soms ongewild tegen mensen aan loop, want ik weiger lenzen te dragen, en een bril nog minder. Als ik de bereidingswijze van mijn diepvriesmaaltijden wil lezen, weet ik niet of ik de verpakking ver of dichtbij moet houden. Geen van beide helpt.…

De oppervlakte, de schijnbare oppervlakkigheid, is voor mij al diep genoeg.…

Ze speelde doorgaans de dertiende zot: zweeg van des duivels; opvliegende gassen trok met haar lenzen, wat steels in de kassen over haar lei kwade uitspraken vlot. “Wel godverdomme, niks mag alles mot!” drukte ze uit bij versnellende passen van zwermende zusters, jagend haar vuur.…

Bril nummer 1 is zoals ik hem ook hebben moet, met een montuur naar keuze, bril nummer 2 is met wat opties eraf en bril nummer 3 mag je kiezen uit 6 monturen, zijn de glazen niet ontspiegeld en zit er geen lees-gedeelte in!…

Contactlenzen zijn kleine, fragiele, doorzichtige schijfjes; optische instrumenten die in mijn geval zelfs de naam "genius" dragen, wat toch niet toepasselljk kan zijn en ze corrigeren mijn forse bijziendheid perfect. Echter, door een ongelukkige manoeuvre verloor ik een schijfje dat vervolgens onvindbaar was. Dankzij een bijzondere en buitengewone…

De wereld volgens Bril is er en blijft er, ook al is zijn schepper heengegaan. En op een dag komt er een andere schrijver die in zijn geest verder schildert. Die zal Brils verrekijker uit zijn vensterbank weer ter hand nemen en scherp stellen……

Wat we willen: Momenten Van helderheid Of beter nog: van grote Klaarheid Schaars zijn die momenten En ook nog goed verborgen Zoeken heeft dus Nauwelijks zin, maar Vinden wel De kunst is zo te leven Dat het je overkomt Die klaarheid, af en toe ----------------------------------- Uit: 'Verzameld werk', 2002.…

Drie minuten: de ziederende slotfase van een WK-wedstrijd, een onstuimige vrijpartij, het bakken van een omelet, een weemoedig afscheid op een stoffig perron, de laatste kilometers van een Tour-etappe (en dan wint Tom Boonen), de tijd die het kost om een goed gedicht te lezen en op de hand een overhemd te wassen.…

Hoeveel woorden zouden er zijn die ik niet ken. Hoeveel die ik nooit gebruik.…

Een man moet een hobby hebben, een passie, een hartstocht - iets waarin hij zichzelf tegenover zijn vrouw kan bewijzen. Een schitterend opgeruimd schuurtje (met ieder stukje gereedschap keurig op zijn plekje), een zelf aangelegde wastafel, een puik opgepoetste automobiel, een boekenplank die recht hangt, een vis van enkele meters - dat zijn de dingen…

Een blik over mijn lenzen.…