Alle inzendingen over de boot mis

Je moet er bij zijn wil je de boot niet missen,..toch? Maar wat is er heerlijker dan de boot te missen en alleen in stilte op een eenzame kade achter te blijven. De golfjes klotsen, je ruikt de zee en echte mollige wolken drijven op een zoele wind voorbij. De boot wordt steeds kleiner en verdwijnt aan de horizon.…

We drinken de koffie en ik werp een blik opzij, richting de kooi en zie nog net dat Swiebertje van stok wil verspringen, maar mis springt, ineens zit ie in de kelder! Vrij snel zit hij ook weer op zijn stok, ditmaal goed getimed ook nog.…

Toen er dan ook laatst bij het met name bij de Noordelijke lezer bekende Paterswoldsemeer een Volksboot werd aangeboden, was ik er als de waterhoentjes bij om mij deze boot aan te schaffen. Ik spoedde mij dan ook in mijn Volkswagen, een oude kever, naar het reeds genoemde meer, waar deze Volksboot te bezichtigen lag.…

Vroeger was ik blij en vrolijk op de boot gelukkig met mijn familie pappa, mamma, zusje maar nu is alles anders nu woont mijn pappa alleen op de boot gelukkig met zichzelf en zijn nieuwe vriendin ja, nu is alles anders mijn pappa, de boot de leegte in huis de leegte op zee waar hij naar verlangde die leegte maakt alles anders…

Ik dacht het eeuwige leven te hebben, helaas gaat mijn streefgewicht richting Magere Hein, een zak met botten.…

Dat die mensen botje voor botje, splinter voor splintertje weten te be- kwasten en zo een compleet botten-lijf oftewel een skelet in elkaar weten te zetten, dat vervolgens ergens wordt tentoongesteld, ik kan er met mijn pet niet bij.…

Abe op zijn noppen spijkerharde tegendraadse koppen klunen, skûtsje, wad en kievitseieren met zwijgzaamheid als deugd en niet als kwelling doch toen zij sprak veranderde gestaag de droomvrouw op de veerboot naar Terschelling die klanken konden maar uit één plaats komen daar stond mijn oude buurvrouw uit Den Haag door dromen was ik in de boot…

morgenstond ....ochtendzon een bootje dwalend op de golven en de wind... steeds zoekend.. naar jou.. naar jou mijn kind.…

dit keer zwemmen we over verboden rivieren stromen niet sterker de opgerolde woorden in sigarenkokers blijven wel hangen boven onze hoofden wij zullen samen zingen hoog boven de namen op zijn graf tegen de bergwand op de grillige geliefde getuige de enige waarvan we weten dat ze ons lied op dagen zoals deze uitentreuren zal herhalen…

Die miss…was ik. Hoe kon het mij overkomen? Was het de kans op roem die mij verblindde? Het speelde denk ik wel mee. Maar vooral vond ik hem aardig. Hij was zo attent en wist veel. En hij behandelde mij als een lady. Ik was verliefd, misschien hield ik wel van hem. Mijn leven lang had ik gezocht naar een man en een vader in één.…

Als je toegeeft dat er iets mis is met jezelf, is er al heel wat minder mis met jezelf.…

“Óma”, roept ze mijn vrouw enthousiast tegemoet, “Lotte boot”. “Ja, wij gaan naar de boot”, antwoordt oma bevestigend. Op de tafel in de woonkamer liggen een gevuld geel rugzakje en een gloednieuw zwemvestje.…

verder mijn smart verschuift komt dichter bij mijn hart kwijlend blind door resultaat van bloedgeroken haat verdichten ze hun menselijke schuld in collectief verdwijnen als diefjes in de nacht van botte macht mijn vingers ben ik tot op heden kwijt…

Morgen geef ik hem terug aan de zandgronden van zijn geboortestad, zullen wormen en ander ongedierte tot op zijn bot gaan, maar dat was hij al gewend. En ik zal moeten wennen aan die oorverdovende stilte, niet meer die pretlichies in z'n ogen als hij weer eens een stukkie gewrocht had. Hij raakte mijn hart, ik mis hem.…

'k Mis je zo, je lach, je stem. 't Is zo stil, alsof 'k weer alleen ben. 'k Ben je kwijt, dacht dat 't nooit kon, maar ik ben je kwijt en nu, treur ik erom. 'k Ben je verloren, het kon toch niet, dat 't mij gebeurde, te vers voor verdriet. Ik zoek me verloren, roep je steeds weer, je kunt me niet horen, nooit meer?…

maar langzaam krabbel ik weer op en je liefde en mooie woorden lijmen mijn hart ik mis je zo..…

aan mijn krachten en dan voel ik weer die prikkeling in mijn ogen een vloed van tranen dat het voorbij is ik pak snel mijn deken om mijn gezicht af te drogen wat is nog mijn leven nu ik je zo mis…

Zoals het nu gaat, als dat het is Dan slaat het Balkie, de plank goed mis…

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet denk aan jou. Gescheiden van mijn lief, van degene van wie ik hou. 's Nachts lig ik alleen en probeer ik te dromen van die hele fijne dag dat we weer bij elkaar komen. Ik tel al af want eens komt de dag dat ik je weer in mijn armen sluiten mag.…

Ronnie, weet je wat het is, jou om me heen hebben is wat ik mis!!…

Ik mis je zo, je telefoontjes, vragen hoe het met me gaat, zachte vragen die je sommige dagen stelde, zonder antwoord te verwachten... Ik mis je glimlach, je omhelzing die we kregen, bij het komen én bij het gaan, Ik mis je, je bent er niet meer we moeten zonder jou verder voortaan. Mijn hart huilt Ik mis je.....…

zij die zo verleidelijk mooi mij leek stuurde men natuurlijk had ik het niet gedacht van het toneel ofschoon zij was van Napels men op Capri niet meer slapen kan omdat zij toen zij van het toneel afkwam nog veel meer met haar blikken haar lippen haar blonde ronde uitdagende charmante je weet toch wel haar gitzwart haar die…

Dan weet je gewis, soms gaat het mis. Ik concentreer mij dan op dat eerste bakkie leut, morgen. En daar is niets mis mee.…

Misdienaren, hoogmis, kindermisbruik. Ik word er misselijk van.…

"Ik die bij sterren sliep en 't haar der ruimten droeg als zilveren gewei, en 't stuifmeel der planeten over de melkweg blies en in de maan gezeten langs 't grondeloze blauw der zomernachten voer, ik ben beroofd en leeg, mijn schepen zijn verbrand, mijn stem verloor haar gloed en vindt geen weerklank meer in 't dode firmament, niets dan…

Kritiek is per definitie positief.…

Als een speler het recht wil hebben altijd opgesteld te worden, moet hij dat in zijn contract laten vastleggen. En anders niet zeuren. Simpeler en eerlijker kan het.…

Ze dacht dat hij de prins was van haar dromen, Maar zij werd door hem in de boot genomen.…

scherp de uitdagende blik de halve schaduw haar krullen het hoofd schuin trots krachtig hypnotiserend zacht de huid het gevoel van overgave begeerte verstild het moment dat onze ogen bevroren…

soms zie je in het halfduister beter het is zoiets als met het dempen van geluid bij schemerlicht zien de dingen er lichtjes anders uit of bots je op iets wat je bij daglicht soms niet ziet…