Alle inzendingen over dempen

Als de emmer leeg is dempt men de put.…

soms zie je in het halfduister beter het is zoiets als met het dempen van geluid bij schemerlicht zien de dingen er lichtjes anders uit of bots je op iets wat je bij daglicht soms niet ziet…

vouw het woord en demp de klank met mijn handen en tot over mijn oren weergalmt het gevloek krijs ik luidkeels want de woorden uit jouw mond adem ik niet meer in ik stik nog liever in mijn eigen tong en laat me daar waar de zin begint eindigen…

vreemde ogen spreken waarheid dwingen woordloos haar respect niets gelogen geven klaarheid worden niet boos onbedekt vreemde handen vormen zinnen dempen krachtig haar verdriet vragen branden diep van binnen ... maar de vreemde antwoordt niet…

Met handen op mijn hart demp ik het gebons want jij mag niet horen wat nog bonst om ons Dit masker hemelsbreed zal geen spier vertrekken van wat jouw woord mij deed alle pijn bedekken Vaag nog de rook van je laatste sigaret achteloos uitgemaakt nooit wordend wat het werd…

zij voeren gebiedend het hoogste woord dringen ongevraagd binnen dwalen en darren rond en rond ontnemen het zicht dempen elk geluid en binden handen vormen een wereld waarin wordt gesmeekt naar een volgende afloop maar slechts de leugens ontluisteren de stille waarheid en zij worden geloofd…

Ik ben niet meer bang voor moordenaars Nu ik het water heb gezien Waanbeelden en illusies Zwevende gezichten, vriendelijke schilderijen Schoonheid als ruilwaarde Als één schaap over de dam springt Valt de rest in het water Demp de putten, red het kalf Verwarrende gedachten Lopen we doelloos rond?…

zo vormloos vluchten de grijze vegen met de nevel regen de graven zuchten dempen droeve woorden die fluisteren rond witte bloemen grond langs stenen boorden het water spat rozetten de chrysanten bloeien de cijferjaren zetten stiltes aan het bloeden die blijven kwetsen al hebben arduinen geen doornen die de aanraking verhoeden…

honderd duizend leugens regenen zonder waarschuwing over paraplu loze hoofden hun vervuilde vergiftigde water slaat stinkend de naakte waarheid in bodemloze putten en nooit genoeg hebbend luisteren lichamen naar loze beloften over zielloze gouden kalveren honderd duizend lege leugens kunnen putten niet dempen zelfs niet als het levenloze…

bomen staren in de mist huilen druppels op de straten het geluid vermindert zicht de stilte voelt verlaten gevangen in het grijs dat kilte is gaan dragen bekleed met witte rijp als de vorst is aangeslagen takken wijzen troosteloos verloren naar de hemel aarde lijkt wel bodemloos in licht dat uren schemert stappen dempen in het…

bomen staren in de mist huilen druppels op de straten het geluid vermindert zicht stilte voelt verlaten gevangen in het grijs dat kilte is gaan dragen omklemmend soms met ijs als de vorst is aangeslagen takken wijzen troosteloos verloren naar de hemel aarde lijkt wel bodemloos in licht dat uren schemert stappen dempen in het gaan…

In nood is het een plek om naar te vluchten, waar luide leugens dempen tot geruchten. Ik open achter mij de ophaalbrug. Er staat een oude hut om in te schuilen. Verborgen tussen luchtig wuivend riet ontdooien m’n gevoelens. Onbespied betast ik daar m’n schrammen en m’n builen.…

heeft hem toch genoopt het klankspel niet voor zichzelf te bewaren of een stille plek te zoeken een verborgen begraafplaats waar hij voor niemand en toch allen een bescheiden triomf kon boeken waarom sneed hij mij door hart en ziel en deed mijn wereld bestormen ik zal de klanken moeten doven in stil verdriet de trillingen dempen…

Ik ben gaan leven door de gracht te dempen. Ik ben hier wel geboren maar elders pas ontstaan. De rat zwemt naar de overkant verschrikte eenden vliegen op.…

Moesten de armzalige cadeautjes de diepe, diepe put van het leed dempen?…

in de uren van vermoeidheid zakt het leven even in zijn gedachten stroop en plaksel weinig plussen, veel meer min in de dagen van het duister lijkt de zon voor altijd zwart zoek je schaduw voor je angsten demp je ’t schreeuwen van je hart in de rusteloze nachten brengt de dag een nieuwe strijd tegen onbegrepen woede met als bron “verleden…

langs ogen en lippen te koud na jouw grage storm ik vermaal jou in de vijzel van morgen vermengd met azijn, suiker, zout ik smeer jou onder de oksel het schroeit en wekt de klieren een rode roes in grijze kwabben het ontwent trager dan ik wens mijn tong smeult van gisteren je zit gebald in de kiem de ribben van de vrucht ik demp…

hoge betonnen palissades omzomen executiepleinen en dempen het gestamp van dampende deportatietreinen beestachtig tierend gebrul overstemt de sissende stoom hier emaneert tot schande de ontaarde NAZI-droom op de luifel boven het onthaal prijkt pijnlijk “Arbeit macht frei” in de hoogte erboven fakkelt een schouw in lichterlaai de…

naar een ver zwart woud raderen kraken, de worm graaft in zijn hout benen wijzers schuiven over de plaat om het uur hupt de koekoek uit zijn kooi en roept zijn naam gisteren begon die ijzige tik aan een zenuw te knagen ik liep naar het tuinhuis, greep de kettingzaag druppelde olie over zijn tanden en zwengelde hem aan doppen op mijn oren dempen…

De portokosten, die allerminst de put van mijn faillissement konden dempen ten bedrage van zes euro vijftig wilde ze nog wel betalen.....…

pad de winterse schoonheid van het bos kan hem zelfs vandaag niet meer bekoren schouders iets opgetrokken het hoofd naar beneden beide handen in de zakken maar verstoken van warmte gaan zijn stappen trager en trager niemand die hem wijst op de kleurrijke paddenstoelen half verscholen achter of onder een boom, gevallen bladeren dempen…

Het zal een CD-tje van Mozart worden, mij toebedeeld door een organisatie voor armoedzaaiers die overigens de diepe put van mijn financiële malaise niet kan dempen en, thuisgekomen, vullen de klanken al spoedig mijn kamer; klanken die de eeuwen overbrugd hebben, want het repertoire van dit genie houdt stand en: klanken die me voor altijd herinneren…

stoppels duikt gapend in het donker dons van de kajuit knieschijven in de klem van een eeltige klauw het zeil gevierd, gevouwen, gebonden met een zeel want de noordpool dijt uit in kringen van drijfijs een doffe schots kantelt en knelt in de havengeul een ingesloten luchtbel wacht op het houweel kolommen van spiegelglas kapen de horizon dempen…

Eens, toen de armoede zegevierde in mijn leven, bevond ik me in wanhoop en nodeloze afwachting in een pad tussen twee villa's, vertwijfeld hopend dat het huishoudelijk werk waarvoor ik mij in arren moede had aangemeld althans enig soelaas zou opleveren en de diepe put van de geldnood althans enigszins zou dempen.…

Geef de radio een trap Demp het gejank over granaten en gruwel Draag de schotelantenne naar het stort. Want nu heffen we het glas aan de Grote Markt De barenswee van de Maagd verstomt In een wervelend gedruis.…

Ze hoort geschreeuw, geruzie en mensen die met deuren slaan, knijpt haar ogen dicht en drukt haar handen op haar oren om het geluid te dempen. Zodra ze dit doet wordt het geluid alleen maar luider. Ze kreunt en wil dat het op houdt. Laat het ophouden! Ze opent haar ogen en haalt haar handen van haar oren af.…

't Kalf is al verdronken Dus demp nu maar de put Wie niet horen wil moet voelen Ja, je bent de kop van Jut. Je blies hoog van de toren Maar viel ver van de boom Nuja, gedag en vaarwel Tot ziens en sjaloom!…

Een electoraat dat hem uiteindelijk koud laat behalve om de peilloze put in zijn persoonlijkheid mee te dempen. Daarvoor hadden we ‘Kompaan’ Hiddema al met zijn laatste krachten victorie horen kraaien, maar die slaagde er in om het nog enigszins bij de feiten te houden: Spectaculaire en onrustbarende winst voor FvD.…

(voor Jessica Dismorr (1885 - 1939)) Je bent geboren als Jessica Stewart Dismorr op 3 maart 1885 in Gravesend, Kent, met als oudste gebouw Milton Chantry uit 1322, gebouwd door Aymer de Valence, 2de graaf van Pembroke. Het was de kapel van een ziekenhuis voor melaatsen. Pocahontas/Rebecca Rolfe (1596 - 1617), de dochter van het Indiaanse opperhoofd…

Ik had niet de illusie dat mijn schamele, armzalige cadeautje de put van de enorme eenzaamheid, van de pijn en het verdriet zou kunnen dempen, maar op een milde zomerdag ging ik op weg met mijn geschenk, verpakt in cadeaupapier, om haar, die ik min of meer als een moeder was gaan beschouwen, de meeuw te brengen.…