Alle inzendingen over doen alsof

Eerste najaarsnevel boven de sloot tussen spoorbaan en snelweg en heel dat doen alsof wordt nu het zwijgen opgelegd (Gedicht: Een ijzersterke mist) Het doen alsof is het actieve leven waaraan ik zo min mogelijk meedoe. Het is misschien allemaal wel nuttig, maar ik heb me daar van terug getrokken.…

, kringen zingen in troebel water, rusten in onvrede, alsof het leven is.…

groen Alsof het leeft -Zie mij hier nu staan Tevergeefs wat ik zal doen…

Het lijkt alsof ik altijd vrolijk ben en goedgezind... Het lijkt alsof mijn droefheid niet meer van me wint Het lijkt alsof de tranen niet meer komen... Het lijkt alsof ik verlost ben van al die nare dromen... Het lijkt alsof... Maar niemand weet hoe ik me werkelijk voel... En dat is nu net wat ik bedoel...…

net alsof de wind haar woorden naar mij fluistert ik hoor dat zo graag net alsof de boom haar handen wil verbeelden ik zie dat zo graag net alsof het riet mijn lichaam wil omarmen ik voel dat zo graag net alsof het gras haar geuren voor mij vasthoudt ik ruik dat zo graag net alsof de zon haar warmte naar mij uitstraalt ik wil dat…

Men dacht te kunnen doen alsof.…

je ziet er wat bleekjes uit vandaag ik zie het wel hoor die glimlach van jou die door wil breken alsof je ’t niet uithoudt zo onbeweeglijk stil te liggen elk moment gaat knipogen overeind wilt schieten proestend van de lach het is maar een grap je bent zo mooi zoals je bent zoals je meer dan ooit naar bloemen ruikt…

alsof een oog in een kijkdoos kijkt schoonheid ontbloot in kleine ogenblikken van verwonderd zijn appelkleuren en de dansende geur van het meisje dat kijkt mij nooit ziet als buitenstaander zoals ik haar alsof ik haar in dezelfde oogwenk ontmoet en verlies…

Laten we doen Alsof alles normaal is Laten we doen Alsof er niets is gebeurd Laten we doen Alsof ons hart Licht en vrij is Laten we doen Alsof niets Ons hart Donker kleurt Laten we doen Alsof geluk Alledaags is Laten we doen Of we gieren Van de lach Laten we doen Alsof praten Abnormaal is Laten we doen Alsof alles Al is…

Je ogen zo vriendelijk Alsof het leven je toelachte Je lach zo mooi Alsof het allemaal nog zo is Tranen die ik niet langer verbergen kan Tranen om alles Tranen in het niets Maar jij blijft lachen Met je ogen zo vriendelijk Alsof het nog zo is... Alsof het leven je toelachte En waar ben ik? Nergens...…

Waarom doe je alsof je me niet kent Alsof we vreemden zijn voor elkaar Het is net alsof je jezelf niet meer bent. Je bent veranderd Ik ben anders dan dat jij bent Maar dat begrijp je niet Ik kan niet zo zijn zoals je wilt dat ik ben Want dan ben ik mezelf niet Ik ben anders.…

Tederheid verdragend, alsof pijnlijk en vermoeiend. Nostalgie ontkennend, alsof vezonnen en niet boeiend. De wijsheid vervloekend, alsof dom en onbezonnen, De ratio toelatend, met een blik alsof gewonnen, De grootheid in jezelf, neemt beslag van jouw gevoel. Verstandelijke mening, en daarbij denkend zonder doel..…

soort gevoelens zijn hoe ongelofelijk onze liefde is Alsof het zo gemaakt is Alsof het zo zou horen…

Alsof een bloem, verweg hiervandaan, ophoudt met bloeien, zomaar stopt, zonder dat je het door hebt... Alsof een bloem, die je zelden ziet, uitsterft... Alsof die éné bloem, jou doet huilen... En je tevreden laat zijn, met alles wat je nog op deze aarde hebt...…

Na twee jaar dood vroeg hij is opa botjes nu ik zei wel ja na twee jaar zal dat wel maar wist het niet of bijna niet aar- zelde alsof alsof ik beter kijk dan jij alsof ik beter weten zou dan jou geopenbaard.…

Was het maar ellendig stil zolang het voelt alsof het went dat je langs mij starend aankijkt vleiend met je zachte handen Want in liefde val ik langzaam zolang het lijkt alsof het kentert dat je mij bekijkt alsof ik lucht ben denkend langs mij op die avond…

zo zag ik je zitten gehurkt in het gras een klaverbloempje plukken alsof het iets gewichtigs was je rende over het water in stukken kringelklein brak je de weerspiegeling alsof het niets kon zijn dan viel je in zijn armen je zag hem niet eens staan een spel werd al je struikelen alsof je danste op de maan de nacht was van flanel…

zo zag ik je zitten gehurkt in het gras een klaverbloempje plukken alsof het iets gewichtigs was je rende over het water in stukken kringelklein brak je de weerspiegeling alsof het niets kon zijn dan viel je in zijn armen je zag hem niet eens staan een spel werd al je struikelen alsof je danste op de maan de nacht was van flanel…

zo zag ik je zitten gehurkt in het gras een klaverbloempje plukken alsof het iets gewichtigs was je rende over het water in stukken kringelklein brak je de weerspiegeling alsof het niets kon zijn dan viel je in zijn armen je zag hem niet eens staan een spel werd al je struikelen alsof je danste op de maan de nacht was van flanel…

God strooit met sterren alsof er geen vuiltje aan de lucht is alsof de geschiedenis zelf haar sporen heeft uitgewist alsof door de eeuwen heen het leed van alle mensen niet meer is dan het lijden van één In zijn tijdloos ingerichte feestzaal steekt hij talloze lichtjes aan in opperbeste stemming.…

'Ik ga dood' sprak ze met onvaste stem en keek me aan alsof ze de dood al voor haar ogen kon zien alsof ze haar blik vast wilde klampen in mijn herinnering alsof ze hoopte dat als ze het verteld zou hebben de angst met de woorden haar mond uit zou vloeien fout.…

Het was alsof je, als ze elkaar aanraakten, haast letterlijk de klik kon horen. Alsof de ene ziel in de andere vastklikte, zo maar ineens, alsof ze altijd op elkaar gewacht hadden, bewust en onbewust naar elkaar verlangd hadden. Alsof ze nu ineens heel geworden waren. En hoelang ze daar stonden, ja… dat wist je niet.…

Spreek tegen elke vrouw alsof je verliefd op haar bent, tegen elke man alsof hij je verveelt.…

Ook ik heb een kerstboom; alsof ik een werkelijk thuis zou hebben in de wereld; alsof niet de meditatieve kerstavonden met Moeder voorgoed een gepasseerd station zouden zijn; alsof niet alles mij ontvallen is; de familiekring, de mistletoe, de kerstgedachte en alles wat daarmee verbonden is sinds onheuglijke tijden.....…

Ik sluit mijn neus, ik open mijn oren Ik haast naar huis, ik open de deuren Verscheidene keren praat ik met mezelf Mijn compagnon, mijn rivaal Ik sluit mijn ogen en draai muziek Om maar net te doen alsof er leven is…

Er zijn slechts twee manieren om je leven te leven: doen alsof niets een wonder is en doen alsof alles een wonder is. Ik geloof in de laatste manier.…

De gang is waggelend, schommelend, alsof de bodem van goede Moeder Aarde mij niet wil dragen, alsof het dunne ijs van de werkelijkheid wakken kan vertonen, alsof de aarde voor mijn voeten open kan scheuren, waarna ik in een peilloze kloof tuimel....…

.....en zo bezag en beschouwde ik de levenloze voorwerpen in mijn kamer van overjarig studente en "oude vrijster"; de voorwerpen en het meubilair die mij gebleven waren als enige reminiscentie aan hen, die niet meer te midden van de levenden zijn; degenen die mij zo vroeg en en zo snel ontvallen zijn, met andere ogen, alsof een hart in hen klopte, alsof…

Het is alsof van binnen zoveel is stuk gegaan Alsof je met scherpe messen mijn liefde te niet hebt gedaan En ik weet niet hoe ik het moet zeggen of hoe ik het je duidelijk maak geen woorden om het uit te leggen en ik probeer het o zo vaak Maar soms is vechten zinloos en vergeet ik dat je weg bent alsof je voor een ander koos en je alleen…

één voor één breng ik de rozen, ik kus ze wakker uit hun droom alsof ik nooit heb liefgehad één voor één draag ik de blaadjes, ik strooi ze stamelend over jouw naam alsof ik nooit gefluisterd heb één voor één bewaar ik hun geur, ik droog ze ademloos in de wind alsof ik nooit gestreeld heb één voor één kleur ik mijn tranen rood…