Alle inzendingen over doen alsof

Men dacht te kunnen doen alsof.…

Het was alsof je, als ze elkaar aanraakten, haast letterlijk de klik kon horen. Alsof de ene ziel in de andere vastklikte, zo maar ineens, alsof ze altijd op elkaar gewacht hadden, bewust en onbewust naar elkaar verlangd hadden. Alsof ze nu ineens heel geworden waren. En hoelang ze daar stonden, ja… dat wist je niet.…

Ook ik heb een kerstboom; alsof ik een werkelijk thuis zou hebben in de wereld; alsof niet de meditatieve kerstavonden met Moeder voorgoed een gepasseerd station zouden zijn; alsof niet alles mij ontvallen is; de familiekring, de mistletoe, de kerstgedachte en alles wat daarmee verbonden is sinds onheuglijke tijden.....…

De gang is waggelend, schommelend, alsof de bodem van goede Moeder Aarde mij niet wil dragen, alsof het dunne ijs van de werkelijkheid wakken kan vertonen, alsof de aarde voor mijn voeten open kan scheuren, waarna ik in een peilloze kloof tuimel....…

.....en zo bezag en beschouwde ik de levenloze voorwerpen in mijn kamer van overjarig studente en "oude vrijster"; de voorwerpen en het meubilair die mij gebleven waren als enige reminiscentie aan hen, die niet meer te midden van de levenden zijn; degenen die mij zo vroeg en en zo snel ontvallen zijn, met andere ogen, alsof een hart in hen klopte, alsof…

Hardnekkig, wilskrachtig en doelbewust strekken de nietige plantjes zich uit naar het licht alsof er nog groeikracht bestaat, alsof de Natuur zich nog wil bewijzen, alsof zij ons wil troosten tegen beter weten in met het alom heersende onheil, met de vernietiging die ons wacht, in blinde en roekeloze ijver.....…

zinloos, alsof zij slechts een nulliteit was geweest te midden van velen, alsof het leven vergleden was zonder begaafdheid, zonder verdiensten, zonder prestaties.…

Ook denkt men kennelijk vaak dat het van wereldbetekenis is dat men, om het nu maar even plat te formuleren, op zijn hoogheilige en eerbiedwaardige pik dan wel op zijn teergevoelige teentjes getrapt is, alsof men een majesteit is voor wie de wereld zal buigen en in het stof zal kruipen, alsof de woede bergen kan verzetten.....…

‘Dit noemen wij pendelen’, zegt de doodgemoedereerd alsof ze het heeft over een fietslamp die verwisseld moet worden. ‘Ik stel een vraag en dan gaat de pendel draaien’, gaat ze verder. 'Ik stel alleen vragen die met ja of nee kunnen worden beantwoord. Bij ja, draait de ketting links en bij nee, draait hij naar rechts.’…

Mannen, vrouwen en kinderen; alsof dit Gang und Gebe is; alsof het zo hoort; alsof men zich moet vertonen. Spoedig komt ook mijn vriendin aangewandeld; de collega van veertig jaar her en zijn we weer verenigd in vriendschap en saamhorigheid.…

Toen dieper, alsof hij zich vulde met lucht die ik zelf niet meer kon bereiken. Tegelijkertijd voelde ik een vreemde lichtheid in mijn borst - alsof er een knoop werd losgemaakt waarvan ik nooit had geweten dat hij bestond. De doorgang leek zich te verwijden. Niet fysiek, maar in betekenis.…

Eens waren we collega's en na de stormvlagen, beroeringen en bewogenheid van mijn lange leven vonden we elkaar terug alsof het lot ons elkaar nog wilde schenken, alsof niet velen dan wel allen mij ontvallen waren, alsof niet mijn relaties en de levens van velen afgebroken waren als luciferhoutjes, als rietstengels onder de storm van het leven, alsof…

Eens waren we collega´s en na de stormvlagen, beroeringen en bewogenheid van mijn lange leven vonden we elkaar terug alsof het lot ons elkaar nog wilde schenken, alsof niet velen, dan wel allen mij ontvallen waren, alsof niet de relaties en de levens afgebroken waren als luciferhoutjes, als rietstengels onder de stormen van het leven, alsof wij nog…

Toch leek het wel alsof hij er anders uit zag. Menigmaal aanschouwde ik hem met een blik alsof ik hem in gedachten moest identificeren.…

Vanzelfsprekend moest de ingetreden hitte ter sprake komen, een fenomeen dat zozeer verheven is momenteel tot algemeen en uiterst populair gespreksonderwerp; bij bushaltes, in het openbaar vervoer en overal, alsof het belang ervan alles overstijgt, alsof er verder niets meer bestaat, alsof men nooit iets heeft meegemaakt, alsof alles niet tijdelijk…

En even lijkt het alsof niet jij het bos hebt doorkruist, maar het bos, zwijgend en geduldig, door jou heen is gegaan.…

Alsof de zozeer wenselijke gezondheid die het al zo lang laat afweten nog altijd vigeert, alsof de lange keten van onheil die als een loden last om de hals hing plotseling en onverwacht is doorbroken; alsof een nieuwe toekomst is aangebroken nog ongeschonden is en veelbelovend, die ruimte biedt voor fantastische nieuwe initiatieven en plannen; zo schijnt…

De trein davert door het landschap, de conducteur knipt en controleert, heeft geen oog voor de nevel waardoor het lijkt alsof koeien kunnen zweven. Ik zit in de trein, maar ik zou graag bij die koeien willen zijn. Voetjes van de vloer in plaats van een stoel in het openbaar vervoer.…

Alsof liefde en haat samensmelten, alsof warme vriendschap en koude angst zich vermengen in een vergif, sterker dan ik ooit geproefd heb. Alsof alles in mij naar buiten wil, alsof de emmer eindelijk is overgelopen. Ik schreeuw, ik gil, ik huil, val neer als in een droom waaruit ik zo snel mogelijk wakker wil worden. En snikkend lig ik daar.…

Ik liep; nee, ik strompelde die avond aan de arm van een nicht naar het restaurant, alsof ik in een diepe krocht zou belanden, alsof mij de ultieme verdoemenis reeds was aangezegd...…

Alsof het leven weer begon zodra de deur achter mij dichtviel. Maar ik weet inmiddels beter. Er komt altijd weer een nieuwe wachtkamer. Met nieuwe stoelen. Nieuwe voeten. Nieuwe handen die gevouwen liggen alsof ze weten dat ze weinig te zeggen hebben.…

Alsof er ergens bij de KNVB een la ligt met mapjes: spelerscontracten, medische dossiers en spelersvrouwen. Handig geordend. Inclusief verhuisvergoeding en Instagram-account. Het klinkt alsof je ze na de wedstrijd kunt inleveren bij de materiaalkar. Niemand zegt ooit “chirurgenmannen” of “vrachtwagenchauffeursvriendinnen”.…

Alsof ik daarop zat te wachten, zei de woestijnheer ter besluit.…

Je portret in grijstinten staart me als het ware aan vanaf de wand alsof je mond ieder moment zou kunnen gaan bewegen in een gesprek en je woorden tot me zou kunnen richten; alsof je je handen nog een keer uit zou kunnen strekken; je blauw-dooraderde handen die mij eens hebben gestreeld....…

Er worden opstellingen besproken alsof het schaakvarianten zijn, terwijl iedereen weet dat na tien minuten alles weer anders loopt omdat iemand uitglijdt. Na de wedstrijd begint het echte werk. Dan komt de nabeschouwing. Alsof de wedstrijd en de voorbeschouwing samen nog niet genoeg waren. En de herhalingen daarin.…

Je takken breiden zich machtig, krachtig en welwillend uit alsof je kruin mij wil beschermen als degene die ik voor altijd moet missen, die in het verre land ons bondgenootschap is vergeten.....…

Wat je noemt in een zwak moment, alsof er ergens iets te ritselen valt de zomer af, naar de knoppen...en die radio maar schreeuwen van geluk.…

" ten overstaan van elk willekeurig natuurverschijnsel: de herfstkleuren van de bomen, de paddenstoelen, de weelderig woekerende mossen, alsof zij geen andere woorden tot haar beschikking had; alsof de Nederlandse taal haar geen andere woorden bood.…

Elke keer dat ik daar binnenkom, voelt het alsof ik op een landmijn stap. De kleuren roepen: “Kijk naar mij!” Maar ook: “Ga weg!” Ik verdraag het maar kort. En als ik de deur weer dichtdoe, hangt dat licht nog even achter mijn oogleden. Alsof ik in de zon gekeken heb. Of in iets op het moment dat het ontploft.…

Het vignet "GGZ Breburg" weergegeven in oranje letters is overal aangebracht, is als het ware alomtegenwoordig alsof een onbekende overal zijn sporen moest nalaten en alsof dit de trots van de instelling moet demonstreren en de competentie van haar medewerkers waarover geen misverstanden mogen bestaan.…