Alle inzendingen over dwerg

Als ooit wordt ontdekt dat er geen leven na de dood is, zal Pluto geen dwergen meer herbergen.…

Ik kwam om reuzen te aanschouwen en vond dwergen. Dwergen aan de bar, dwergen in de boekenkasten, dergen met een praatprogramma, dwergen zwervend door de hal. En nergens kon je dansen want de vloeren stonden vol met dwergen, springend in de sneeuw die stroomde uit hun binnenzakjes. Met wilde, wijde oogjes vierden ze kleingeestig feest.…

De dwerg had het daarbinnen keurig opgeknapt. In het ronde kamertje, met houten wanden, stonden prachtige stoeltjes, een tafeltje met een keurig lapje erop en een lekker zacht bed. Een olielamp verlichtte 's avonds de kleine woning. De dwerg was heel ijverig.…

er eten dwergen uit mijn hoofd wat ik niet bergen kon wat de dag niet kon verdragen wat de mensen liever zagen maar de nacht die is van hun zachtjes in mijn hoofd geslopen zingen zij hun maal voorbij tot mijn ogen open…

Een oude vrouw zat voor een berg Zij weende om het verlies Een reus samengeperst tot dwerg Het schoonste laken leek nog vies Tranen van as vermengd met bloed In banen van was gedrenkt in een grijze vloed Langs haar papieren gezicht In trage stromen een weg zoekend Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht De dag van vaarwel…

Een journalist vroeg aan Bush even snel om hem eens flink en goed te tergen de namen van drie van de zeven dwergen George riep meteen: “Osama, Toni en Fidel” “En van de Washington Post, hoe heet die vent?”…

Jaap vindt dat iedereen die 'zich een dwerg voelt' een dwerg is, maar zo ver willen ze bij die club niet gaan. Al met al kun je niet zeggen dat Jaap het erg getroffen heeft. En daar komt nog bij dat hij al drie maanden aan de slingerschijt is.…

Tenminste, dát is zo zij dacht: “Ik deed Veel goeds, bracht oudjes heen naar veilig oord en Verloste dwergen van hun circusleed”. Verwaand oud kreng, zo dacht de broer der slaap. “Ik zond die dwergen waar ze thuishoorden !” Voor straf stierf de heldin als rode aap.…

Een dwerg met een leerstoel.....…

Tussen botsplinters en rotsscherven Over een luw slagveld -Koolzwart met rode spatten- Wil de dwerg zijn naam kerven Een speerpunt in de aardkorst Hij jut zijn veulen op Het gulden spoor schendt de flank Een hittegolf breekt in de kop Mat hem af zonder klank Achtergelaten in een ruim vlak De winter wacht.…

Vrouw Holle en twee dwergen zeiden: ’We zagen de dader nog rijden.’ Mij lijkt het niet raar als straks het spoor naar een pater in Moeskroen zal leiden……

Toen de dansende dwerg in Kutsapperveen was gaan optreden werd hij bedreigd door Hick senior. Toen deze zijn shotgun afvuurde om de dansende dwerg af te schieten miste hij. De oude gek had zichzelf half blind gezopen aan zelfgestookte rotzooi. De dansende dwerg nam deze kans waar om oostwaarts te vluchten.…

Zeven dwergen of meer? Neem dan nu contact op met Julia, Eikellaan 448.’ Er groeide een brede grijns op het gezicht van een moeder met zeven dwergen. Merel Kuitert (11 jaar)…

Dus gisteren een kanjer, nu een kneus En morgen is de dwerg opnieuw een reus.…

Misschien zijn kleuters nog te paaien door een remake van "Sneeuwwitje en de Windows 7 dwergen"...…

Opnieuw laat ik me verdwalen Onderga de hamerslag Jouw bekken tegen mijn handpalm Losgewoeld als een dolle hinde In de schijnwerpers Door de zwenking van jouw heupen Laait de boze droom op De sater in jouw merg Schudt grijnzend mee In het ritme van mijn snik De krokodilletranen van een dwerg…

ooit trok een oerwolk samen tot een bal van gas, een hete ster die drijft in de kolk van de melkweg zij blaast feller met de jaren tot zij haar pit verbrandt zwellend tot een rode reus die al haar wentellichamen oplikt en laag na laag verdampt wat rest is een witte dwerg de nagloed van een sintel…

Toen trapte de kale de deur in en haalde Hick senior de trekker van zijn shotgun over terwijl de clown zonder zelfkennis en de dansende dwerg hinnikend lachten. Mijn laatste gedachte was dat zo dus het lachen van nerds klonk. Terwijl ik mijn laatste adem uitblies vond ik toch dat ik alles in mijn schrijvende leven goed had gedaan.…

in de schaduw van de wind stoeit onbevangen een kind een zeepbel barst in duizend en één hemel open hoog in de lucht springen veulens in het blauw vrolijk fluiten dwergen op een luchtig pijpje stro sprookjesachtig fladderen broze vlinders naar omhoog betoverd door dit spel breekt een zeepbel in mijn oog.…

Vrieswind, volle maan het oude lijf vertelt van aarde bomen komen om de dwergen hakken zich een weg het nieuwe licht is zonder schaduw herfst dus droge lippen niemand kust die oude mond de grond is weggeslagen in de dagen die behuild zijn zout weerkaatst het licht verdroogde huid en droeve woorden…

Wij sterven zo ongemerkt als dwergen aan bomen van kennis, een volk vol ernst. -------------------------------------------------------- Uit: Gedichten, 1961.…

Als nietige dwerg loop ik tussen reuzen uit tijden van weleer na duizenden jaren nog steeds symbool voor magische kracht Hoe mensen beperkt in kennis en middelen wonderen verrichtten door samenwerking waar wij nog steeds versteld van staan Als de zon zich wendt voor weer een cyclus van zomer naar winter van winter naar zomer spreekt…

Maar ook vertelde ik je in de tuin over de dwergen van Svart Alfa Heim, bewaarders van de schat der Nibelungen. Zo schiep ik als vanzelf in jouw bestaan besef van levenswater en van dodenakker. Toen was mijn scheppingsnacht voorbij en werd ik wakker.…

"Die landloper verdwijnt in het bos van de boosaardige dwergen," dacht de tuinman. "Nee, ik wil hem niet meer achtervolgen. Die dwergen zullen hem nu wel krijgen. Maar dan heb ik liever niet dat ze ook iets met mij zullen uithalen." Vermoeid sjokte de tuinman naar het kasteel terug. Maar Fred rende en rende tot hij in het grote bos kwam.…

in de holte van een torenspits een kreupele kroon in de mist glipt de duif door een kier het gebinte kreunt onder een dunne mantel trefzeker als de naald van een kompas strijkt de duif neer in de afdruk van een rubberzool ribbels in een vlies van slijk herinneren aan de gebochelde dwerg die schichtig maar sluw achter orgelpijpen wegduikt…

Ik ben een poëtisch hoge berg massief met silhouet onwrikbaar toren ik, verhevenheid gewaar, elke minaret tot dwerg Ik laat schallen tegen hen keren als ze wijken van mijn wetten ‘k zal ze met lawine`s pletten `t is mijn natuur om te verweren Hoor mijn loeiend holle klanken zie de pioniers bevriezen die ik hinder te beginnen Klim niet…

Ditmaal geen speler of een regisseur Die een toneelstuk grondig komt verpesten Maar een commissie die ten lange leste Verschijnt met politiek correct gezeur Maar wat voor titel valt er dan te wensen? Sneeuwwitje en de zeven aan een verder geheel niets over hun verstandelijke vermogens zeggende groeistoornis lijdende medemensen?…

Een reus is op ijskreem verlekkerd en op honing van dikke hommels, die de longen van de rots doen brommen als dwergen in een waterdichte kerker. Een reus weet wat hij wil. -------------------------------------------------- Uit: Renaissance, 1963.…

een mens bleef verwilderd achter op een eiland in de ijstijd hoe overleef je dan tussen ratten en varanen kruip terug in de tijd word mensaap en val op vier handige voeten klim terug langs lianen de groeven van een bast langs rotswanden omhoog het bewijs ligt in een grot de schedel van een jonge dwerg zijn voorhoofd wijkt terug…

staan Als ik door de koude staven Behoedzaam kijk of luister Is het daar zo stil en duister Alsof het leven ligt begraven Ander loof groeit achter ‘t ijzer En de wind blaast harder aan je hand Als je hem doorsteekt naar die kant Bovendien is het er grijzer Ik zie er nooit een mens of dier Al wordt de donkere tuin geharkt En die dwerg…