Alle inzendingen over eenzaamheid restaurant verleden

Het vernieuwde interieur van Restaurant "De Katterug" kan echter nauwelijks een dimensie toevoegen aan het heilloze bestaan van een eenzame en verdoolde met de voorwerpjes die daar zijn opgesteld en die lieflijkheid suggereren, met de bolronde zilveren lampen of de spiegels of de palmen van kunstmatige makelij.…

Hotel-Restaurant "De Postelse Hoeve" vormt een uitwijkplaats, maar geen oase voor verweesden en eenzamen die op zaterdagavond met hun ziel onder hun arm lopen..... Daar wordt druk gedineerd door diverse gezelschappen en er staan rieten stoelen rond de tafels waarop men de eenzamen hun thee of koffie serveert.…

levend door het leven losgelaten van de warmte bevroren aan het ijs slepend langs alle bochten van de zielen zonder warmte later... geleefd langs de bochten van de zielen bevroren aan het ijs maar losgekust door de warmte van een ziel de warmte van elk ZEI-ZOEN…

Momenteel is de grote zaal van het restaurant, dat daar vandaag de dag gevestigd is, verlicht door feestelijke kroonluchters en twee jongemannen voorzien de gasten van alles wat hun hartje begeert.…

Café-Restaurant "De Postelse Hoeve" bevindt zich op loopafstand van mijn woning en ik besloot aldaar mijn toevlucht te zoeken.…

Verstrooid over slinger doortrokken akkers vol verwarring zonder vragen zonder licht en zonder verleden om op terug te vallen. Ik wil dit niet, toch moet ik door. Niet omdat de nacht me achtervolgt maar omdat de waarheid in mij zit Schreeuwend om in de spiegel te mogen kijken. Strelend omdat ze mijn schoonheid bezit.…

Café-Restaurant "De Postelse Hoeve" strekt zich uit aan de Rueckertbaan met haar langgerekte serre en haar kleinere zaal met de kunstzinnig vervaardigde lampen, waar ik vaak mijn eenzame uren botvierde. Men zegt dat het restaurant verbouwd zal worden tot studentenhuisvesting.…

" De dag duurt te lang in het flatje en nu bivakkeert Trudy in de restaurants. Is zij weggejaagd bij de GGZ??? Zij heft haar gezicht naar me op. De diepe lijnen vormen wellicht tekenen van het leed. Diep buigt zij zich over de kranten die zij bestudeert en in de avond gaat zij opnieuw haar eenzame weg; te voet terug naar het flatje…

Nu ik oud van dagen ben geworden, resteren mij slechts de stilte in mijn flatje en het welhaast wurgende luchtledige van mijn eenzaamheid die mijn voorland is en die tot mijn dood mijn metgezel zal zijn, die mij achtervolgt en aan wie ik niet meer kan ontkomen.....…

Het was die avond weer zo ver gekomen dat ik een bezoek ging brengen aan het Café-Restaurant.…

gezicht van een zesenzestigjarige als ik haar ontmoet in de binnenstad, in een restaurant of in de bibliotheek en vandaag was het al voorjaar bij "De Katterug" waar zij haar krantje las en we zwaaiden en noemden elkaar bij onze voornamen "Trudy" en "Ineke".…

Het is niet voor het eerst dat we elkaar signaleren in een van de diverse restaurants die zij frequenteert, naar eigen zeggen "omdat de dag anders eindeloos lang duurt".…

Ons souvenir vormt een petieterig suikerzakje met een lichtgroene afbeelding van het restaurant en van de vijver. In Elises luxueuze auto doorkruisten we tenslotte de besneeuwde bospaden. Behendige, elegante schaatsers in de verte, nu het ijs is weergekeerd. Thuisgekomen valt de eenzaamheid me aan als een stormwind.…

Vandaag de dag bevolken studenten de zalen en kamers van wat eens, nog maar kort geleden, het trotse Café-Restaurant "De Postelse Hoeve" was. In haar zalen vierden vertwijfelde vrijgezellen eens hun eenzaamheid. De vriendelijke obers waren als amateur-psychiaters. Zij wisten om te gaan met hun klanten. Zijn zij nu werkloos?…

De chique appartementen, het zwembad en het restaurant waar de exquise specialiteiten worden geserveerd, nemen het straffe en onbarmhartige regime van de eenzaamheid, van het verval en van het naderende levenseinde dat hier onverkort heerst, niet weg.…

Hij zond het liefde-teken tot ons weer; Hij lachte zelf - en was niet eenzaam meer.…

Lamgeslagen door verdriet eenzaam door verloren jaren loop je moederziel alleen en er is niemand die je ziet. De vuilnisbak is nu je restaurant en een bosje jouw toilet je handen was je in een vieze sloot en er is niemand die op je let.…

en verwondering om de veertigjarige vriendschap, om de vroegere hartelijke ontvangst in mijn ouderlijk huis, om onze gezamenlijke vakanties uit een zo ver verleden.…

Toch huldigt zij kennelijk haar eenzaamheid en solitaire bestaan als ik haar signaleer in een van de restaurants die zij frequenteert, kennelijk om slechts een hoe dan ook schamele troost of soelaas te ondervinden van en te ontlenen aan het geroezemoes van de bezoekers dan wel aan het luttele geluid of de klank van hun stemmen of aan hun lijfelijke…

In een vijver, omringd door bebouwing, dobbert een eenzame zwaan. Tevens doorkruisen enkele grachten de wijk. Vanuit Royal Palace kijkt men uit op een bescheiden, verwilderd terrein, een klein stukje natuur in de stad.…

Hotel-Restaurant "De Druiventros" is een accommodatie die iets buiten de stad gesitueerd is en wel vlakbij Berkel-Enschot. Zij is te bereiken via de lange Bosscheweg (geflankeerd door villa's) en zij heeft in het verleden diverse doeleinden gediend en verschillende bestemmingen gekend.…

en op ergerlijke wijze fixeren op en vasthechten aan jouw gestalte, vooralsnog eenzaam en alleen aan het tafeltje.....…

eenzaam en alleen aan het tafeltje (vermeld dient tevens te worden dat aan de Schouwburgpromenade joyeuze, wapperende vlaggen met recht aangeven dat het Winter in Tilburg is).…

Deze week was dat de website van een restaurant in Rhenen. Nou ken ik Rhenen een beetje, omdat mijn oom Arnold en tante Louise (Nol en Loes dus) daar een hotel-restaurant ('De Stichtse Oever') hadden, waar ik zo'n beetje elke vakantie 'moest' helpen. Dat moeten is maar relatief.…

Het verleden is er niet meer, het heden doet zo'n zeer. Gebroken door de twee tijden kan ik alleen maar eenzaam lijden. Een gegil diep in mijn ziel overtreft alles wat ik beziel.…

Ik was dronken toen ik je ontmoette Ik was dronken toen ik je verloor Wat kan er nog een hoop gebeuren Tussen twee dronkenschappen door…

nemen tot ze een ons wegen ( en dat duurt natuurlijk veel te lang) ze maken zich steeds minder geliefd ( vooropgesteld dat er nog sprake was van….) zeg: als er nieuwe verkiezingen komen, vroeg ik vorige week….je zei, nee joh en ik zeg nu met een Omtzigt in de gelederen wordt het hoog tijd dat het roer omgaat, de democratie is namelijk voorgoed verleden…

Ik keer terug tot de geborgenheid in het restaurant van het Museum waar een houtvuur brandt…

Tussen tranen uit het verleden en het verlangen in een nieuwe liefde leven de warme herinneringen die ik heb aan jou Samen met heimwee naar je innemende glimlach en innige omhelzingen vergezeld door het gefluister van liefdevolle woorden Verdringen ze de eenzaamheid die langzaam onder de kracht van tijd dreigt kapot te maken het…

waar in gesloten handen het gelaat zich verbergt hoort men de stilte van het eenzaam zijn tranen de dagen haar bitterheid weg spreekt het verdriet fluisterend zacht raakt de toekomst haar verleden aan dezelfde dromen die steeds vergaan…