Alle inzendingen over eenzaamheid buren vertrek

Slechts een eenzame stoel met paarse, gecapitonneerde zitting getuigt nog van het feit dat hier eens mensen woonden, dat twee mensen elkaar hier eens vonden tot het schreien van een onschuldige baby de oren van hun onbekende buurvrouw bereikte. De hal is leeggeruimd en de buren zijn vertrokken. Zij waren niet mijn eerste buren.…

Er volgde een litanie over voetballende jongens en barbecuende buren en de plantsoenendienst die niets deed aan bomen die het lef hadden groter te groeien dan haar schuttinkje hoog was. Ook verder was het wereldbeeld weinig rooskleurig. Er waren weinig mensen die zich om haar bekommerden.…

Als vergeten staan de koffiekopjes Op een verlaten tafel De stoelen schuin weggeschoven Een half uitgedrukte sigaret kringelt De stoet is halverwege Linten verwaaien verward Zojuist gedolven graf omkranst Met losgelaten bloemen, bedolven Witte kist, voor altijd gemist Een lege kamer borrelt na…

omdat lopen beter is dan stilstaan hebben zij niet op de bus gewacht maar gaan alvast gestaag het uitzicht in, met grote ogen kijken hen de dieren na zij namen afscheid zij hielden even bij elkaar wat straks uiteen zal vallen huil niet, zegden ze omdat woorden beter zijn dan stilte een jongen loopt hen tegemoet met rubberlaarzen in…

Vele buren heb ik niet gekend, maar allen waren toeschietelijk. Jaren geleden zijn de trouwe Somaliërs vertrokken en ze hebben het kleine meisje dat hier geboren was en de jongen meegenomen.…

Ik zag hem vertrekken op een avond, Zoals je een gemiste trein ziet vertrekken, Ik probeerde uit te leggen wat een pijn ik voelde. Maar kreeg geen woord gezegd, toch voelde ik het verdriet om zijn vertrek, En nu eenzaam ween ik traan om hem die ik verloor, Mijn beste vriend.…

De flat waarin ik al dertig jaar woon behoort tot de eerste flats van onze stad Tilburg en zij bevond zich in die verre, vroege jaren aan de rand, aan de grens van een vlakte, waarover zij uitzicht bood. De jonge vrouw die sinds een goed jaar mijn buurvrouw is, vindt onze flats leuk en sfeervol, zo verklaarde ze eens in het trapportaal. Ze komt nooit…

Groente zaaien, een kind verwekken, en passant de braam opbinden en vertrekken. In het voorbijgaan Je uitrekken. Voor de spiegel je borsten betasten op harde plekken. Herinneringen tot leven wekken, zien hoe de buren gluren, doe maar denken.…

De buren zijn vandaag haastig vertrokken. Zo heb ik uiteindelijk toch nog kijkend uit het raam van de flat met hen kennis gemaakt. Zag nog net de achterkant van het verhuisbusje aan het einde van de straat. Hiernaast trekt nu niemand de WC door. Wat een eenzaamheid!…

We praten nog even over een inmiddels vertrokken buur, een op handen zijnde vertrekkende buur, een overleden buur en wensen elkaar dan een heel fijne avond toe. Maar ik zeg je wel, als de avond zo is, als de dag was, dan hoor je mij niet mopperen.…

Verwachtte ik eenzaamheid, concentratie? In plaats daarvan word ik weldra rentmeester van tachtig jaar verwaarloosde belangen en ruzies: geen thaler die Rimbaud de voorouders van mijn huishouding nog verschuldigd was op het moment van zijn overhaaste vertrek, is vergeten of afgeschreven.…

Toen ik de buurman vroeg of hij zich eenzaam voelde, zei hij: ''Kees, wanneer je steeds goede boeken leest, dan is de eenzaamheid te dragen.'' Dat vond ik een mooie uitspraak van hem.…

De overleden eveneens onbekende bovenbuurman noemde de andere buurman wellicht ten onrechte een "zonderling" en waar contact, saamhorigheid en vriendschap zouden kunnen opbloeien en floreren, heersen zoals gezegd vervreemding, anonimiteit, onverschilligheid en eenzaamheid.…

Je bezighouden met een eenzame buurman is goed voor een Heilsoldaat, maar niet voor hen. Als er weer eens een half vergaan lijk wordt gevonden, schudden zij het wijze hoofd en denken wat moet dat een zonderling geweest zijn, we waren toch buren, maar ik kende hem niet.…

De buren gaan verhuizen als dieven in de nacht ze doen 't stukje bij beetje nu al drie weken lang. Ze slopen de plavuizen boekenkast, ooit aangebracht soppen keuken en het plee'tje ragen stof van het behang. Ze gaan als eenzame muizen nu, met hun allerlaatste vracht en niemand denkt, ach jeetje dát is toch wel 'n beetje wrang.…

jaarringen vertelden de sage verbonden zijn levensverhaal gegeven in acht blinde lagen zij droegen die zwijgende taal waar dromen je ogen bedekken doolt eenzaam de roep van zijn geest vertrekken stil scheurende takken daar zijn koude uren geweest toch laat hij zich huiverend zakken achter het lied van de maan schuifelen op bebloemde paden…

mijn naaste buren Marokkanen en nog één op de and're hoek ik zou ze echt niet willen missen ja, dat is nou and're koek!…

Het begint bij mijn buren die ik heel graag zie. Hoe vreemd het ook is, ook zij zijn bepalend voor mijn geluk in mijn leven. En omgedraaid telt hetzelfde: want beter een goede buur dan een verre vriend. Is niet voor niets geschreven. Het begint bij mijn buurman, hij staat altijd klaar.…

Vertrekken is een beetje sterven, het is ontsterven aan wat men liefheeft.…

En ik heb echt niks tegen buren om zo eens een praatje mee te maken. Maar in voorjaar en zomer had ik toch liever koninklijke buren, op vorstelijke afstand net als die inwoner van Soest.…

dan vertrek ik maar en zie niet meer om je wacht niet daar of roept: blijf nog even, kom! ik ga weer verder op de tast over een weg die jij voorvoelde maar ik nog niet ken ook al draag ik een schemerlast en verlies jij die ik ben…

even verdop, aan een rivier misschien, of midden in de bossen zou het nog wel rustig zijn, dacht je, en je bent vertrokken. waarschijnlijk met de eerste trein die eruitzag als een dier zonder behoefte aan skelet. wel leek het sprekende op haar maar spreken kon het niet, en ook geen kleren dragen, laat staan een koffer laten staan op een vergeten…

dan zal ik niet met deuren slaan of een raam kapot achterlaten ik zal met opgeheven hoofd zoals je wel op foto's ziet recht in de camera het huis uit gaan dan heb ik je verlaten als ik vertrek.…

Opzij, opzij! Voor jou geen tijd. Haar goudomrande bolide brult wanneer zij alweer weg rijdt. Zonnebril op, een wegwuivend gebaar, zij moet naar de fitness, dat akelige mens met dat geblondeerde haar. Achter haar slechts de schimmige sporen van een onwelriekende geluid....…

Wie nog gezond is en zich op zijn oude dag niet dagelijks wil zien sterven in zijn buren, kan maar beter een jongerenflat huren.…

Als de regen nog lijkt te vallen en de zon al dagen schijnt laat de lach dan gaan en je geluk niet verbazen. Het regent vaker dan je denkt maar de last die van je schouders valt is meer dan vrijheid is ook nog eens geluk. De zon schijnt stralen en een nieuwe wereld is daar nergens is het gras groener dan het gras bij jouw thuis...…

Bedwelmend rankte de winde naar zijn gezicht. Hij ijlde over welvende zomervelden. Onbegrijpelijk brandden de tranen in zijn keel. Hij droomde van wouden en wolken. Vanwaar de wind en zou de zon zo purper elders schijnen, blikten zijn ogen langs het waaien der bomen. Hij huilde en hij legde zich op de bloemen om de vogels niet te…

Grendel het hek, je biezen gepakt, zie de blauwe lucht - en vertrek.…

Haar vertrek is zijn verlies. Zal hij buigen, of barsten door het te vake water. Zijn ton met veerkracht ligt in duigen. Herstel komt misschien later. Haar liefde was vervlogen, zomaar, maar niet opeens. Ze had een poos oprecht gelogen. Haar muur van liefde was slechts halfsteens. Ik ben zwijgzaam aanwezig.…

In stilte voelend de leegte Een totale vervaging Tussen leven en levenloos In stilte voelend de pijn Stekend in hartevlees Liefde kiest zijn eigen weg Een ander hart gekozen In stilte voelend de tranen Verlopen in verdriet Nooit meer samen zijn In stilte voelend de rust Een totale berusting Tussen afscheid en verlaten In stilte voelend…