Alle inzendingen over eenzaamheid troost liefde

Vlucht in wegen van eenzaamheid huil, huil, huil en laat je tranen stromen weg is de zaligheid van geborgenheid liefde en geluk. Ik voel en leef met je mee maar kan je niet troosten je bent zo ver van hier en alleen mijn stem kan nog iets verdriet uit eenzaamheid en tranen om dat te laten zien.…

dagen zo donker, nachten zo lang maken soms een beetje bang `n eenzaam gevoel, een droevige gedachte geen enkele troost die men kan verwachten geen naaste vriend of goede maat `n innerlijk gevoel van alleen maar haat keer om die haat in liefde en begrip maak van je bestaan een heerlijk bezit…

Ik voel me eenzaam… Ik ben alleen… Het is heel stil… Heel stil om me heen… Waarom voel ik me zo… Ik vind het niet leuk… Iedereen is blij… Alleen ik niet… Ik voel me eenzaam… En heel erg alleen… Ik ben blij met mijn vrienden… Maar waar is iedereen… Ik zoek troost… Maar bij wie… Er is niemand… En huilen durf ik niet… Ik ben alleen…

Op een stille zondagmiddag, toen de eenzaamheid zoals gebruikelijk als een wurgslang om mijn nek lag en mij als een verlammend korset omhulde, als een benauwend luchtledige, was ze gekomen; een nog jonge dame, fors van postuur, en ze bracht een fraaie, zomerse roos mee in een merkwaardig wit vaasje, dat ik, als herinnering aan haar, nog steeds bewaar…

Het wachten was tot hij een lied zou aanheffen dat mij zou troosten in mijn eenzaamheid, dat mij zou ontroeren en verheugen. En inderdaad: spoedig hief het beestje een aria aan waartegen Maria Callas "u" zou zeggen. Hij strekte het nietige lichaampje omhoog en zong met geopende snavel, hartstochtelijk, uitbundig.…

Mijn denken en doen zijn omfloerst door een wolk van liefde, woorden en daden zijn zacht,fragiel. Als een oude berg,geschminkt door de sneeuw voel ik me leven door jou. Een stille kleine bron verandert in een machtig brullende zee, eerst nors maar nu oké, regenboog van troost in een zwarte eenzame nacht.…

Toch huldigt zij kennelijk haar eenzaamheid en solitaire bestaan als ik haar signaleer in een van de restaurants die zij frequenteert, kennelijk om slechts een hoe dan ook schamele troost of soelaas te ondervinden van en te ontlenen aan het geroezemoes van de bezoekers dan wel aan het luttele geluid of de klank van hun stemmen of aan hun lijfelijke…

Dan zal ik geven wat ik niet had liefde en een welkom gevoel. Denk daar maar aan als je straks oud bent en thuis zit, eenzaam op je stoel....…

huis van eenzaamheid waar jouw liefde lag om te overleven jezelf te redden maar nu in het donker van de nacht rook en drink je meer dan je in jaren gedaan hebt vertroebel je je verdriet in een roes van onverschillig bestaan een schijn van zijn waarin je hart doorklopt killer dan voorheen je voelt het niet nog niet nog niet…

Ik had al die rimpels gekregen om het afgrijzen tegemoet te zien, zo eenzaam te worden dat zelfs de dood als een begin leek, in het huis zonder liefde, waar de grimas van mijn gebrek schaterlachte tussen de vochtige muren.…

Verdriet is niet in de dood, maar in eenzaamheid, en conflict komt als je troost, vergetelheid, verklaringen en illusies zoekt.…

Er is troost en verdriet te vinden in eenzaamheid. De juiste afstand te vinden en een keuze te maken helpt daarbij.…

Vind de woorden van troost Help me, er toch uit Kijk ik ben hier, laat me horen Die woorden van troost Er komt troost uit een hoek Die ik niet verwacht Het zijn geen woorden die me troosten Het is de tijd, die uiteindelijk de pijn verzacht…

Ik weet dat jij er bent wanneer de tocht mij overvalt, het dal mij opslokt, het pad steil afloopt en stenen zeer doen aan mijn voeten. Jij zegt: kop op, als je eens omhoog keek, jongen: pijnbomen staan weer in bloei en uit de rotsen groeit een plant die hen in spleten breekt, alles zal vlak worden, ooit. Ooit alles vlak: het…

Misschien een eenzame droom Die rondwaalt Geen uitweg meer kent Gonst door mijn hoofd Die me troost kan bieden En me zegt Dat hij Als enige droom Ook nog kan overleven Er is nog hoop…

Ze houden van de vrijheid en willen zoveel mogelijk anderen deelgenoot maken van hun onvoorwaardelijke liefde. Licht wordt echter altijd belaagd door het duister, maar is uiteindelijk toch de sterkste kracht.…

Ik dorst naar liefde, en haat is om mij heen, Ik zoek naar recht, en onrecht heerscht alleen- Wees sterk mijn hart, haat, onrecht kunt gij dragen!…

waar tederheid sluipt in begeesterende ogen verlangen zoekt naar zorgeloosheid vind ik troost in omhelzende armen kus jij zacht de eenzaamheid…

Wij waren de enige troost in haar eenzame leven, en haar tranen waren haar enige trouwe vrienden. Ik wou dat wij bij haar hadden kunnen zijn toen ze voor het laatst haar ogen sloot, dat ze onze aanwezigheid had kunnen voelen, en beseffen dat ze door liefde omringd was… Haar pijn is nu voorbij… Ze rust….…

Stil rollen mijn tranen geruisloos Wetend dat mijn verleden een puinhoop is En laat mij troosten door de muziek "Lief, ga dan mee en omarm me, omarm me.." Stilzwijgend laat ik me meeslepen In de heerlijke woorden van de muziek Die zuiverheid laat mij in liefde omarmen Verzadigd in troost vind ik mijzelf weer terug Wetend dat ik mijn verleden…

Bepakt met een rugzak zette ze vervolgens koers in de richting van de alom aanwezige marktkramen, zoals ik soelaas zoekend tussen de menigte, wellicht uit eenzaamheid, wellicht uit nood.......…

nachten gehuld in tranen stil verdriet ontwaakt liefdeloos verlaten huilt hij zich in slaap vindt zijn troost in dromen lacht de sterren toe verscholen in het duister verdwijnt de eenzaamheid…

Rozig wakker, ik zie een leeg bed vol eenzaamheid. Ze verlangde te worden liefgehad en kwam met aanminnigheid. Als een lieve heersbeestje vloog ze vanaf het beddenschot smarteloos uit. Een vage glimlach als troost, mijn zoenoffer als buit.…

In alle eenzaamheid zit ik hier dan Niemand die me troosten kan Ik ben alleen met mijn verdriet En alleen als niemand me ziet Geef ik me over Over aan de tranen van vandaag De tranen van gisteren en van morgen Al het leed en alle zorgen Laat ik gaan En dat gaat niemand wat aan.…

Ik denk: zo zal het later misschien zijn: Jij hebt een huisgezin, een vrouw en zonen, En ik zal nog als nu heel eenzaam wonen, En deze eenzaamheid is als een wijn Die men aan zieken schenkt om te versterken. En nu en dan zul jij mij troosten komen En mild je kracht in mij doen overstromen En dagenlang zal ik de krachtstroom merken.…

Daarmee sloeg de eenzaamheid toe! Ken je dat? Je eenzaam voelen, terwijl je tussen de mensen bent? Maar goed, ik hield me groot en ging door met troosten, raad geven als mij die gevraagd werd. Vriendschap moet je koesteren. Het is iets kostbaars. Ik ben blij te zien dat het geluk voor hen in stijgende lijn is. Het gaat ze goed!…

Hotel-Restaurant "De Postelse Hoeve" vormt een uitwijkplaats, maar geen oase voor verweesden en eenzamen die op zaterdagavond met hun ziel onder hun arm lopen..... Daar wordt druk gedineerd door diverse gezelschappen en er staan rieten stoelen rond de tafels waarop men de eenzamen hun thee of koffie serveert.…

Zacht wieg je het kind in slaap Troost in geborgen armen Het huilen is gestopt Zacht strelen je woorden Troost in warme handen Zacht troost ik je mam Je zoekt mijn bescherming Ik geef je mijn armen Zacht droog ik je tranen Je handen geef je aan mij Zacht kus ik je mam Je mag nu bij mij schuilen De zorg van jou is nu van mij Zacht lig…

wast, over de voeten van de Dood, de derde Gast,- -Lieve, o Troost mijner ogen, en gij mijn Liefde, o Leie, dan zal mijn hart voor 't laatst zich in uw zijn vermeien, en zal ik, groetend, dankbaar zijn wie, ongenood, bij 't maal zijn plaatse neemt als bedelaar: de Dood.…

Muziek geeft vrede aan de rustelozen en troost degenen die veel zorgen hebben. Zij die niet meer weten waar ze heen moeten vinden nieuwe wegen en de wanhopigen krijgen opnieuw vertrouwen en vinden liefde terug.…