Alle inzendingen over egel

Zo let de egel op alle gevaren. Maar op een koude winterdag stookt hij zijn kacheltje zo hoog op dat er rook in de zijn kamertje komt. De egel merkt het in zijn slaaap nog net op tijd en zet gauw de deur open. Dan begint het te sneeuwen. De egel zucht, was het maar weer voorjaar. Nu ging de egel beginnen aan een studie over het weer.…

Zo kon ik gelukkig zonder al te veel problemen naar de juiste plaats om de egel zijn vrijheid terug geven. Binnen een paar seconden was de egel verdwenen. Wie zou er nu het meestgeschrokken zijn? De egel of ik? Naar huis rijdend dacht ik: “Wat maakt het uit, we zijn allebei ten minste weer thuis.”…

Met deze egel zal niet gevoetbald worden als het aan mij ligt. Het lijkt me alleen wel verstandig de kat op andere plekken aan te lijnen dan daar bij de struiken waaronder mijn egel zich verscholen heeft. Zijn lijn is dan ook iets ingekort, zodat hij geen gevaar vormt voor mijn egel. Ik ben nieuwsgierig naar morgen, zou hij er dan nog zijn?…

Toch zij had maar één gezond kind en moeder egel had er twee. ‘Zou dit een boodschap zijn?’ Deze gedachte maakte haar blij. ‘Kom lieverd, we gaan wat drinken’, sprak ze. ‘Mag ik een koekje?’ vroeg haar zoontje terwijl ze het drinken inschonk. Het ondeugende koppie maakte haar aan het lachen.…

Ik ken ook het sprookje van de haas en de egel en ze kwamen dus tegelijk aan.…

Stekelige bol Bescherming tegen gevaar Onderhuids gekwetst…

niet langer in z’n mand deskundig werd zij stuk gereten en daarna smaak’lijk opgegeten een andere egel uit Den Bosch die draagt haar stekels nog steeds los ze wapperen naar alle kant dáármee is dus niets aan de hand…

Op een mooie lentedag, bleef mijn blik vastgepind, op een puntje in mijn tuin. Het groene tapijt, geurde naar opdampend lentewater. Het puntje trok mij aan, zodanig dat ik niet meer kon blijven staan. Met mijn blote voeten, over mijn groene lentebedekking, kwam ik behoedzaam dichter. Jaren geleden, had ik dat puntje ook al eens opgemerkt…

kersen strooi ik in je hand abrikozen doen je blozen het zomert vinnig in het koren ik zie een egel sluipen uit een voor een akkerwinde siert je oor je lach krult in je blonde haar vol belofte als een korenaar.…

In de schemer zit nu een kleine egel met zijn mooie stekels eenzaam in het gras. Het gras wacht op regen. Geen takje beweegt er. Luister naar de merel, hoog op ons dak. Avond vol verlangen. De maan maakt zich klaar voor de nacht. In de avondschemer komt strakjes onze egel nog een egel tegen, liefkoost haar vacht.…

De vos heeft vele streken, en de egel maar één, doch dat is de beste van allemaal.…

Eén egel is geen egel: de grootste, roodste wangt aan de kim, ontstekeld en geplet maar al te vlees als gras. Er rijst een roep om naderstaan, vergrijzender der laatste dagen. Rouw niet om levenden, uzelf incluis. Verwachte neerslag van liefde laat niet eeuwig op zich wachten; is uw paraplu niet al bewolkt?…

Een egel die, gestart te Smilde, naar Hindelopen lopen wilde, zeeg halverwege in elkaar met een aanmerkelijke blaar. Ach had ik, hoorde men hem snikken, maar iets om die mee door te prikken.…

Er was eens een egel in Ede Die erg in zijn jeugd had geleden Niet dat men hem sloeg Of uit het hol joeg Er waren steeds stekeligheden…

Zand leeft van waaien De bomen tonen van binnen de aarde het groen Aan zee drinkt land los schuim, een witte egel, hunkerend, stekelig.…

het blad verzamelt zich op stille plekken, vormt zich, blijft aaneen vermaakt zich met een buitenkant in het binnenste schuilt een egel slaapt er een nacht, neemt dan de hongerige luizen met zich mee…

Wij leggen ons - ontmaskerd als een paar - de afstand op, die egels met hun stekels prikken voor elkaar. Zo wennen wij aan een verlies dat lijkt op wat ons bij het bukken uit de zakken glijdt. ---------------------------------------------- uit: 'Overval', 1997.…

ik doop het brood in de melk brokkel een beschuitje, wijn van gisteravond draagt vandaag mee gevuld met ongeduld lees ik met stenen lippen, een dag in Uitgeest, geen sinecure er lag een zee - egel op mijn schoot ik telde alle naalden…

. ------------------------------ uit: 'Waar de egel gaat', 1995.…

. ------------------------------ uit: 'Waar de egel gaat', 1995.…

in het nat van zijn verdriet vegen lieflijk glimmende tanden tot strepen van gefrons en alle geluiden verdrinken tot een schreeuwend modder hij tracht als een egel onder de koplampen van het leven in zichzelf te vluchten de pels stijft tot pinnen in het brandend warme gal schenk zijn bloemen de nacht in wiens zwarte zon en…

Netels kan je beter niet zoenen en egels moet je voorzichtig strelen. Maar als lelies willen botsen met de harde rotsen is de verliezer steeds gekend. Als je zachtjes wil zingen naast een schrille zaagmachine zullen de klanken schrompelen. Het lijkt op lieve woorden mompelen voor een hart van steen.…

als ik poezel 's morgens vroeg, als ik vogel als 'k uit school kom of ik kater na de kroeg, als ik mier tijdens de regen, als ik aap terwijl ik lach, als ik ezel bij een tentamen of ik muis weer eens te zacht, als ik nijlpaard bij wat lekkers, als ik vlinder in een droom, als ik olifant om aandacht en ik panda in een boom, als ik egel…

Beneden dreigt een modderbad of de klauwen van een hark egels, muizen, zelfs een rat en meer gespuis uit Noach’s ark ‘Met alle kracht en vol verlangen blijf ik nog maar een maandje hangen’ ----------------------------------------------------- Uit de bundel 'Paleisgeluiden' / 2004.…

Hartje winter, de bollen komen boven, egels scharrelen, klopt van geen kant.” “Effect van de broeikas”, beterwetert de chauffeur van de streekbus, “waar moet u zijn?” “De tsunami”, oreert JP, “wie heb ik aan de lijn?” Memorie kleurt koper en dat gedenkt het weer heden: Jan Pelleboer is 18-7-1992 overleden…

In een opwelling van creativiteit Boetseer ik een realiteit Een duister, donker continent Waar iedereen me als een god erkent Drijvend op een heet lavaspoor Zwemmend tussen scholen witte haaien Rennend tussen horden tijgers Scherpe zee-egels aaiend Een zwart land, zonder zon, zonder maan Een land zonder vreugde, zonder vrede Geen hoop, veel…

in de snerpende, snijdende winterkou, die over de vlakke weilanden schuurt en egels verkleumd naar hun legers stuurt, knettert stil mijn hartvuur voor jou onverstoord vervolg ik mijn mars, hoewel de vorst mijn adem snijdt en de vallende nacht mijn zicht misleidt, gegidst door jouw onfeilbaar kompas sinds ik je geest en ziel heb verkend…

is de egel in de takkenbos gekropen? gingen wurmen diep de grond in? staat het zomerhuis verlaten? springen reeën door de bongerd? uit mijn lege zomermond blaas ik warme adem in mijn handen.…

Der gladheid egels vol van angst. Je moet onthouden Hoe stiekem een nijlpaard stond Te huilen aan de Vlaamse Kaai. Zijn hoedje was hem afgewaaid. Zijn bek lag heel lang op de grond. Van suiker hield hij zeker niet. Ik dacht niet dat hij me verstond. Je moet onthouden Dat iemands oude ogen breken Als oud glazuur.…

een vermeende getuige krijgt een dwangbuis omgegespt hij wijst nog naar de bolbliksem een kolk van plasma losgeslagen elektronen de minnaars verzwegen hoe zij verstrengeld als twee egels door het koren rolden alleen de klaprozen bleven overeind…