Alle inzendingen over eindelijk

Eindelijk.…

je hebt beslist de strijd eens aan te gaan al voel je angstzweet van je voorhoofd druipen je weet: nu is het pompen of verzuipen een engel heeft ook vleugels om te slaan de verre diepte laat zich luidkeels horen er daagt een wereld die geen mens nog kent de sluier op het ziekbed afgezworen je rug is nu niet langer meer gebogen en eindelijk…

koos eindelijk voor zichzelf, een lange weg te gaan... Ze ademt de lucht in, diep...dieper, en weet, dit is de lucht van vrijheid, 't juk van moeten is ze goddank kwijt!…

Wat kan 't raar lopen in een mensenleven, het begon ongeveer 20 jaar geleden. Na een huwelijk van precies 10 jaar gingen mijn ex en ik uit elkaar. Ik leerde na verloop van tijd een man kennen die vrijwel dezelfde voorgeschiedenis had, 't eind van 't liedje was dat ik opnieuw in 't huwelijksbootje trad. Met in dit huwelijk het schrille…

Eindelijk gaat het dan gebeuren. De tijd gaat snel, zegt iedereen maar dit gaat alleen jezelf aan en niet de mensen om je heen. Er zo lang tegenaan kijken is het ergste. Achteraf gezien valt het dan misschien nog wel mee. Een half jaar is best heel lang maar nu gaan we dan toch vliegen over die grote zee.…

Als vergeten staan de koffiekopjes Op een verlaten tafel De stoelen schuin weggeschoven Een half uitgedrukte sigaret kringelt De stoet is halverwege Linten verwaaien verward Zojuist gedolven graf omkranst Met losgelaten bloemen, bedolven Witte kist, voor altijd gemist Een lege kamer borrelt na…

Grappend kwam ik tot 'ixi nix mir', maar uiteindelijk werd het 'eindelijk'. Pas in de kist word je gemist...…

Eindelijk, 't leven neemt een bocht. Geboekt, Zuid Frankrijk, zon, zee, gezelligheid. Kaas, wijn, met 't gezin gelukkig zijn. Slapen, spelen, zingen, eten, drinken, tot onze ogen als sterren blinken. Vakantie, energie, kracht, bewust beleefd, de pijn verzacht. Einde, voldaan en blij, jammer voor deze zomer, alweer voorbij.…

De overgave begint nu pas je erkent nu je gevoel Voorzichtig met je teentjes in mijn liefdespoel Hopelijk pootjebaden over niet al te lang Daarna tot aan je middel en nog steeds niet bang? Dan zal het goed gaan lieffie en ben je spoedig door Om daarna koppie onder te gaan dan ga je er helemaal voor En ik hoop mijn lieve schat hoe…

Toch wel, want zover als ik kijken kan, reiken dan de dijken van de walen, niet veel verder kwam het einde nooit in zicht, tot eindelijk te zien was tot nooit, toen zag ik mezelf pas; ‘ooit, je zult zien,’ zal tijd sterven en bovendien, wij ook, zij aan zij.…

de laatste keer, keer omme wanhopig verheugt de tijdskromme zich op wedergeboorte, opleving dit lijden is over, kijkt terug in onverwachte tover ontsloten poort, onaardse beving jonger dan de dood kan men niet sterven immer weer de weg die wijst naar nieuw leven, krijst, jonger dan de dood zal men erven…

Eindelijk, Wij altijd samen…onafscheidelijk….…

Nu gaat het gebeuren Een kleurboek vol met kleuren Een stralend blauwe lucht Een opgeluchte zucht Een bloementuin vol rozen Geluk om van te blozen Een droom om in te blijven Een gedicht om zelf te schrijven Een gedachte om te verliezen De vrijheid om te kiezen Een huis om aan te hechten Een gezin om voor te vechten Een vent om…

Een slecht omschreven oord Waarvan de afbeelding voorop Evenzeer De fotograaf haar kende Maar nog geen verbeelding toe En met mijn eerste lezen Las ik hier een langzaam dagen Toch prijkte er over het gelikte voorhoofd Een zwaarwegend zwart “met spoed” Sinds dit beginnende weten En haar belang zich wisten Te vinden de afbeeldingen In…

Avond aan avond. Van het oefenen in geduld geleerd dat wachten om een goede conditie vraagt. Je billen doen er soms pijn van. Wil ze wel, wil ze niet? Eeuwig gelukkig of verdriet? Als het zover is. Een zucht symboliseert wat er aan voorafging, vat alle avonden (naar de film, in de kroeg, voor de buis) samen en doet de billen nog een…

Sloten koffie, thee van zakken, een hele waterfles bij al dat gekkenwerk aanpakken tot dan ten langen, langen les- te, je eindelijk, eindelijk, eindelijk bent: Uitgekropen…

verlangen snakt naar zuurstof aan de oppervlakte even verdwijnen kringen op het water klamme, warme, drukkende stilte storm, zomerbui van aaneenrijgende dagen de grond hard, geel, einde in zicht De wind steekt op aan de donkere hemel tekenen zich bliksemschichten, beangstigend en opwindend regen barst los en brengt een gevoel van opluchting Eindelijk…

Eindelijk kan ik eens tevreden op vakantie gaan!…

Eindelijk is het zover, de caravan mag van stal. Nederland vertrekt! De fietsen achterop, de DVD speler hangt, mobieltjes bij de hand, geef de kinderen nog hun koptelefoon op. De oplader mee, laptopje op schoot, zakje snoep, builtje chips, flesje cola, de DS en we moeten ook nog eten voor de lunch en het ontbijt.…

En zo werd het zondag, de laatste van november en de regels in acht nemend mochten er dertig mensen in de zaal van het Hofpleintheater om de musical te horen en bekijken, waar Marloes een mooie rol in speelt, mijn oudste kleindochter en duidelijk eentje om - ook - trots op te zijn! Dochterlief haalde me op en we waren net op tijd. Nou moet ik bekennen…

Ik had last van mijn linkertepel, want ik voelde duidelijk een verharding, die wat pijnlijk was als ik erop drukte, dus ging ik maar eens naar mijn huisdokter. De afspraak was voor mijn doen nogal vroeg, maar voor de gelegenheid had ik mijn oksels maar eens ingesmeerd met een synthetisch goedje, wat mijn originele vrouwenlokgeur overnam. De huisdokter…

Verbeten, gekwetst en verward zit ze nachten beneden te schrijven. Herinneringen blijven knagen vanuit haar verleden; maken haar soms zo verstard. Iedereen waait het weg en zegt: "Dat is voorbij". Doch niet voor haar; een beweging of gebaar brengen weer beweging in de gedachtenbrij en daardoor voelt ze zich zo slecht. Ze had het kunnen…

straat stilte plakt op de muur op de glimmende steentjes in de stoel met de kussens op de marmeren tafel onder de autobanden zelfs stil is de vochtige volle maan de spaken van de fiets de druppel in de kolk de dichte jalouzieën de stilte geurt in geel en groen de stilte zoemt de stilte suist de stilte houdt de adem in de stilte is eindelijk…

Eindelijk is ze een vrouw die tevreden is met wat ze heeft, en voor iemand die dat nooit is geweest is dat alles wat je kunt wensen.…

ik barstte uit het keurslijf van sonnetten de lettergrepen waren eensklaps vrij en dansten vrolijk in een woordenbrij verlost van alle regeltjes en wetten geen veertien zoutpilaren op een rij geen metrum dat mij ooit nog zou beletten mijn woorden en mijn zinnen te verzetten ik voelde mij een veulen in de wei de volta ging verloren in de…

Dagelijks dezelfde strijd Ondanks pogingen te trachten Te vluchten uit die tijd Als je op de vlucht bent Al is het in gedachten Ben en blijf je doorgaans bang Het maakt niet uit hoe hard je rent Je houdt toch levenslang * Ik aarzel een ogenblik Dan, met mijn ogen gesloten Ren ik mijn gedachten voorbij En na vier lange jaren ben ik Eindelijk…

Vrij als een vlinder ontpopt uit de cocon Vlieg ik met de vogels op vleugels van het bestaan…

het is zeker de wereld is rond het middelpunt is nu gevonden gister eerst rechts links gekeken daarna achter voor het loopt aan alle kanten af…

Wie weet mij eindelijk, welke dodentolk, Te doen bedaren in gezworen haat. Ik volg de vaderen om vroeg en laat Mijn land te zien. Ik leef tegen een volk dat zebrapaden aanlegt over wonden, Dat boven onze botten steen op steen Bewoont, dat leven wil voor zich alleen. Leeft dan in angst. Ons bloed wordt niet geronnen.…

Nog eenmaal was, zo vlak voor het einde van het jaar, het verleden opgerakeld en voorgoed en eindelijk uitgesproken. We konden het nu definitief achter ons laten. Even overdacht ik de situatie en jawel dit was toch weer zo’n ondeugende streek van pa.…