Alle inzendingen over gaaf

Ooit heb jij mij een ring gegeven met de inscriptie: ik heb je altijd lief die belofte heb je nu gebroken vindt nu bij een ander je gerief. Heeft het ooit iets voor jou betekend heb je mij wel echt lief gehad of was het één van jouw kreten als je zei: jij bent de allerliefste schat. Ik heb altijd in je woorden geloofd en alles aan…

Gouda.  Aan het roer Kapitein Iglo. Vervoert een lading scheepscontainers, hoogte 4 meter 34. In de verte een spoorbrug. Hoogte 4 meter 30.  'Zeg boots, die komt me bekend voor, zijn we daar al niet eens eerder onderdoor gegaan? 'Nou kaptein, onderdoor is overdreven hoor, we hebben hem 5 jaar geleden totaal aan gort de prak gevaren.. 'Nee toch…

Je wilde het niet proberen er viel niet meer te praten het dreunde in mijn hoofd toen ik je huilend heb verlaten Waarom heb je niets gezegd en liet je mij in liefde geloven in jou zag ik echt een toekomst een vlam die nooit zou doven Zomaar helemaal uit het niets deelde jij me in alle koelte mee dat het over en uit is tussen ons en ik…

Nederlands - moedertaal - 127 cool > gaaf, koelbloedig, onverstoorbaar, vet…

ik zag je kleuren in koraal langs metershoge riffen groen ging over in topaal dat donkerde in kliffen ik dook en voelde kartels langs de rots je gaf niets bloot in stof vond ik je trots een school van meer dan duizend vissen die dansten op muziek alleen wij het publiek ik joeg ze achterna en dook de afgrond in voelde hoe je me…

Zie daar de gaaf der Poëzie! Gevoel, dat plotseling ontwaakt Bij ieder indruk uit de hoge, Zich uitbreidt, meedeelt, brandt en blaakt Met telkens aangegroeid vermogen! En ieder zenuw trillen doet Door fijner dan lichaamlijk prikkelen, En hemelwellust weet te ontwikkelen Uit ieder druppel van ons bloed!…

God gaf het ons, God nam het ons, Gods name zij geprezen; ‘t was wel bij ons, ‘t ging weg van ons, ‘t was beter in de Hemel; daar blijft het ons, daar wacht het ons, daar zien wij ‘t eenmaal weder!…

we ontmoetten elkaar in een ogen blik ik gaf je gezicht en handen vol leven je woonde in woorden wat anders geschikt hebt teksten gepikt om je ziel uit te geven door jaren gekneusd in relaties gestikt was je enige keus de tijd uit te zweven je vloog verder weg in kleuren verstrikt tot m'n schrik heb je mij in je dromen verweven…

Je gaf me iets, een abstract begrip wat je alleen maar als je het écht meent kunt geven. Maar wat dat begrip precies was, weet ik niet, zelfs nu niet. Maar ik bloeide, door jou. Ik werd warm, door jou. Ik voelde de wind niet meer en het water bleef ritmisch doorstromen. Alsof het begrip zelfs muziek kon maken. Je gaf me jou.…

Ze gaf mij een arm en nam hartelijk afscheid van me.…

Zij hoopte op een toenadering van hem, maar hij keek wel naar haar, maar gaf geen krimp en vroeg aan haar een handtekening op het werkbriefje. Wat zij graag wilde ging niet door en de loodgieter nam afscheid. Zij was teleurgesteld en moest zichzelf weer behelpen, want haar man liet het afweten.…

zij was degene die mij riep en mij de wilskracht gaf. om de barrière te doorbreken tussen moedig en laf. nu de scherven zijn opgeruimd en mijn bloeden opgehouden. houd ik nog meer van haar want ze wilde mij vertrouwen.…

nog voor de nacht ik ben verliefd en zij is ook getrouwd jij wilt een mooie meid die meer van vrouwen houdt laat mij je maar versieren geef me je ogen kus me mond je lichaam is al wakker je hoekigheid wordt rond al verweer je je ook dapper we treden uit en in elkaar de spanning breekt de draad waarmee de hemel aarde raakt ik gaf…

metten met een lichte vleug magie de snelle ademstootjes parelden in opvliegende klanken, ze lokten het applaus het juichen en zacht janken violen speelden hartengeel tegen zwart van roffels pauken het podium verloor zijn zicht doofde langzaam uit in tegenlicht je danste rood de laatste glimp de pirouette van ingevallen stilte je gaf…

ramen gaf zon alle warmte aan samen maar jij bleef alleen in het huis van je dromen nooit ben je verder dan je eigen muren gekomen…

we struikelden weer samen maar wie het eerst ik nam en zag je hand in begeleiden maar wist ons evenwicht voor even niet jij zag de steen die aanstoot gaf in voelen en dacht wat die bedoelde ik stapte mis althans in jouw gezicht mag ik je hulp om overeind te komen dit is geen eind aan onze dromen want wegen zijn soms stroef…

ik vang voor jou de tonen componeer het zachte lied dat speelt in al je dromen wiegt in bloemen die je ziet het is een wijsje dat ik in je ogen zag je zong het als klein meisje toen ik jou mijn schaduw gaf je stem is het orkest je woorden de vocalen je lach vult aan wat rest in een schitterende finale je bent een brok muziek…

je fonkelde als vuur in glazen vol met dromen de druiven rijpten zuur maar uit het bocht dat zijn herinneringen gistten fermenteerde liefde puur troebelheid vermistte de verspilde jaren zon op dronk nasmaak van de eikenhouten fusten herkenbaar aan de fles werd je geschonken aan de tong je was nog jong door onbedaren het etiket gaf…

Ooit verzorgde ik een veel gelezen hulprubriek in een damesblad. Als Lola Vraagbaken. Gefingeerde naam. Dat moet wel. Voor je het weet heb ik processen aan mijn broek. Van dat damesblad dat zo enorm uitgroeide. Zelfs door mijn vertrek groter dan gewenst. Mijn hoofdtaak was aansturing redactie en directie. Voor de lol deed ik er Lola bij. Zo schreef…

(voor Pauline Dubuisson (1927 - 1963)) Je bent geboren op 11 maart 1927 in Malo les Bains. Je was de jongste en je had drie andere broers. Je vader André was een aannemer van openbare werken en reserve-kolonel, bekroond met het Legioen van Eer. Op je twaalfde pleegde een broer zelfdoding in zijn gevechtsvliegtuig. Een andere broer, marine-officier…

Bonky gaf de zwaan nog een knuffel en de vrouwen vonden dat zo lief, dat ze hem een hondenbrok gaven. ''Hartstikke bedankt, hé'', riep hij de vrouwen na.…

ik had nog niet gekeken langs je koude wind omhoog de draden bleven kleven die de ochtend naar me boog was verrast door de kastanje nog gaaf in open schil jij dwong me om te kijken naar de herfst die ik niet wil…

Men was en bleef die nam en gaf. Die bad en at. Bezat. Bedreef. Men las. Men schreef. Men nam en ging. Vernam. Vergat. Je kwam en ging. Je was en bleef die nam wie nam. Die gaf wie gaf. Het was te geef. Ik las. Ik schreef. Je ging. Je gaf. Gaaf en onaf. --------------------------------- uit: 'In een mum van taal', 2002.…

ach ja elk schatje een eigen hartje en de scharrel gaat voor de baat uit zoals de reutel thuis klingelt is west op z'n Best's doet men met ganzeveder vet op het leder in diepe waat'ren met troebele wonden afgetroefd door Nel van Klaveren als vrouw verschopt schuilend achter ramen tranend tuitjes nog te potten cyclamen op kluitjes…

Na rellen, verhitte debatten, demonstraties en tijdens de soms Open Deuren terreur van de talkshows, voel ik mij tegenwoordig als erkend chagrijn, maar gevoelig voor humor, in een klef bad van somberheid gedompeld. De paar satirische programma’s, waaronder het goede Even Tot Hier, redden het niet om mij het zonnetje in huis te laten zijn. Bij mij is…

wacht ik tot het einde der dagen want je gaf me al meer dan me lief was voor een winter zonder pijn…

Sokken had je aan Hele lieve sokken Wollen sokken Die wollen sokken Is het enige Is het enige wat ik me Nog herinner van jou Die lieve wollen sokken Zo naakt was je Zo naakt gaf je je aan me over Toen je ze aan had Uit je schulp gekropen Met alleen je sokken aan Gaf je je bloot Gaf je jezelf En stortte je je in mijn armen…

De Heer gaf audiëntie aan Sint Pieter En wijzend op een stapeltje papier Gaf Hij zijn allerheiligste portier Hoogst ongenadig op zijn sodemieter: "Van Alders heb ik dit rapport ontvangen: De Hemel heeft totaal geen nooduitgangen!"…

mijn moeder Hielp me door mijn kinderjaren Kamde elke ochtend mijn haren Vertelde me over haar puberteit Luisterde tot in de eeuwigheid Gaf me tips voor op school gaf me soms een klein symbool om te laten zien ik hou van je, mijn lieve lien…

ik zocht je in het brandend braambos daalde met je af in stenen tafelen gaf je wat ik dacht ik zag de piramides zwoegde steen op steen om zo de hemel te bereiken maar Mozes vond de weg door alle plagen heen je orakelde de Grieken gaf Vestaalse maagden weer hun lach en in de dorische verzuiling kregen spelen steeds meer mensen…