Alle inzendingen over getroost

Als iemand met veel verdriet niet getroost wil worden, is je aanwezigheid vaak voldoende.…

Ik wil getroost worden Mijn grote verdriet doet pijn Kus mijn tranen weg Fluister mij tot stilte Laat mij weer even een klein meisje zijn Ik wil getroost worden Mijn grote verdriet doet pijn Trek me op schoot Streel mij tot rust Laat mij weer even klein meisje zijn Ik wil getroost worden Volwassen zijn doet zo’n pijn Mag ik af en toe…

De Dood, die onbekend en onbemind, Zo uit het oog, zo uit het hart vandaan, De weg vervolgt die hij vanouds moet gaan, Weg waarop niets hem aan zijn offers bindt, Vindt soms op stille ziekbedden, waaraan De laatste hand hij leggen zal, een kind Dat hem herkent en glimlachend bemint En hem verzoent met heel zijn doodsbestaan. Hij neemt het…

Beschaving is zorgen dat ieder mens op essentiële momenten tussen geboorte en dood behandeld of getroost kan worden.…

vaak een zaak van laten vallen vroeg aangeleerd en getroost met zacht papier waar ik eerst ongevraagd werd neergezet vertoef ik nu spontaan en dagelijks op het toilet…

Aanraking is zo belangrijk in emotionele situaties dat we ertoe gedreven worden onszelf aan te raken op de manier waarop we graag door anderen getroost zouden worden. Handen zijn de koeriers van de emotie.…

God, hoe kan de mens toch boos zijn, die maar U tot steun en heeft, en in ander goed getroost zijn als dat goed dat Gij hem geeft? o 't Mysterie zonder weerga, dat ik overal het goed, in mijn eigen als ik neerga, dat ik daar het kwaad ontmoet!…

in die dagen zonder affectie vol zorgen en pijn vond ik jou, werd getroost daarmee begonnen de levendige dromen vol poëtische fantasie vaak beloftevol, puur of breekbaar mooi andere keren droef en hard misschien geloof je niet alles maar als ik stop met schrijven dan mis je me…

De ouder brengt zijn kroost in vijfentwintig jaar groot tot volwassen mens denkt dan, nu ben ik klaar gevoed, gestraft, getroost. Tòt die volwaardige mensen voor het feit zelf staan om de ouder te verzorgen met hun lot zijn begaan ze blìjvend gezond wensen.…

in het vergeetboek achter in mijn hoofd staan de vrienden die ik heb gekend de mensen in wie ik ooit heb geloofd die door mij zijn getroost en verwend op de schaamlijst verborgen in mijn hoofd schuilen de vrienden-criminelen die alle vertrouwen hebben geroofd en met ik wie zo graag mocht delen want wat was ik ruimhartig en naïef mijn mantel…

Bijna niets, want het blijft altijd Kijk of het vierkant van mijn hart getroost kan worden Gekoesterd worden in het ritme Het wil zo graag rond zijn…

me vertelde Hoeveel je van me hield Een knuffel of een kopje thee Zomaar de strijk gedaan Een bloemetje, een flesje wijn Je zorg, je steun, je lach Ik koester de herinnering Aan alles wat we deelden Soms heb ik ook verdriet Om wat ik niet deed of zei Dan praat ik in gedachten met je Alsof je er nog bent En voel ik me weer wat getroost…

het was najaar toen hij stierf en haar achterliet ze treurde de tijd voorbij zorgzaam getroost door wie haar liefhad ze ruimden zijn verdorde blad de kleuren verpulverend tot herinnering en ze wachtten op de warmte van de eerste zonnestralen en haar lach maar ze miste het voorjaar en zijn eens zo statige stam waar ze altijd tegen…

wereld om haar heen nauwlettend gadeslaan ze wil zo graag begrijpen maar kan vaak niet verstaan dat mensen door hun eigen soort zoveel wordt aangedaan dan voelt ze zich vol droefenis ze zegt dat ze relativeert maar vergeten doet ze nooit ze schooit om lieve woorden durft open armen vragen omdat ze koosnaampjes rondstrooit ze wil getroost…

Ik schrijf duizend zinnen neer, verzilverd in mijn gedachten, door verwachting getroost, gekoesterd in een hoopvol smachten. Ik teken mijn liefde neer, dromend van duizenden verlangens, omringd door een diepblauwe zee, ik reis met de schepen mee.…

't Kost zeeën van Tijd en Bakken vol Tranen Getrooste moeite die Voor niets Lijkt te zijn Geweest 't Klopt niet Oneerlijk Onrechtvaardig Zelfs vuil en Gemeen Niemand kan Begrijpen dat Licht opnieuw Donker kleurt Als geïnvesteerde Energie gelijk Sneeuw voor de Zon Verdwijnt Gedumpt wordt in Een schijnbaar Bodemloze…

goed Nu dit, een laatste verzoek Herinner mij zoals ik ben Het is tijd, ik moet gaan Voor mij is het nu gedaan Een rijk leven achter de rug Nu is er geen weg meer terug Heengaan verdient geen verdriet Die emotie vindt zijn plaats hier niet Om het verlies geen traan Kom liever met een feestje aan In gedachten gaat u allen mee Wees getroost…

Neen, uw woord heeft mij getroost, 'Israël, die misdreef, blijft Israël, Uw lied houdt glans, die geen Leed doven kan.' En dit herdenkend heeft mijn hart gepoosd Van zijn staag leed, van zijn wroegend gekwel, En mijmerend zing ik dit lied ervan.…

Waarom getroost ik mij zovele pijnen te midden van de muren, die zo schrijnen en laat ik mij hier in een dwangbuis wringen? Ik voel de wanden om me heen. Ze schijnen zo vastberaden, nu ze mij omringen. Ze lijken tot een soort sonnet te dwingen. Welja, hier heb je al de twee kwatrijnen. Slechts moeizaam komen thans de twee terzinen.…

Lijd getroost; want ik zal klaren, Eer uw tranen zijn vervuld, Tot de lach die al uw jaren In zijn éne luister hult.…

Of ik zelf ooit iemand getroost heb? Voor zover ik me herinner slechts één keer. Ik heb mezelf een keer getroost met de gedachte dat troosteloosheid de natuurlijke orde der dingen is en dat gaf me een diep gevoel van troost…

Logisch natuurlijk en het slachtoffertje werd getroost, de wond schoongemaakt en meestal ging er een pleister op! Ik verzuchtte dan: het is weer de Hansaplast periode….…

Neen, neen, maar wel getroost de beker met de drank Nemen van Godes hand gewillig en in dank En met dees Psalmen zoet zijn bitterheid vermengen, Die ik u t'samen wil met deze beker brengen.…

Ik zie weer licht, in donk’re nacht, en warm me aan je getroost verdriet Omhels je lichaam, lief en zacht, Vurige liefde, bliksembal. Ik voel geen kou, pijn en tegenslag, Ik bruis, ik praat, sprankel en lach. Ik heb weer lief, ik geur, ik kleur en beur jouw last mee op mijn rug.…

kijk, de knoppen staan op bevallen en de bomen komen weer in blad zo hoop ik verder te leven probeer te lachen en soms te huilen meer m'n gevoelens te beleven maar soms ook bij een ander te schuilen dit zal me nog veel moeite kosten en of ik me die getroosten zal?…

ik voorbij ook al zong men gretig uit de weg geruimde kinderen de hemel in hun reine ziel dat fladderend musje ontsnapte toch maar mooi het grote boze net van vogelaar Herodes gegroet gij martelbloempjes roosjes nog zo fris geplukt gij zingt nu voor de troon en speelt met palm en kroon rachel weigert echter eeuw in eeuw uit getroost…

Het wollige, zachte diertje leek rechtstreeks ontsnapt uit die zuidelijke jungle; ik moet het gekoesterd hebben en het moet mij getroost hebben in mijn eenzaamheid en een wonderlijke herinnering hebben gevormd aan hen die eens om me heen hadden gestaan en die op eveneens zo wonderlijke wijze plotseling en voorgoed uit mijn leven waren verdwenen.....…

Maar soms wil ik niet meer troosten en getroost worden, geen verdriet zien en niet verdrietig zijn. Soms hoop ik dat God geen kamers meer over heeft, dat Hij moet zeggen: ‘Vol is vol.’ Die dag komt.…

Narcissen vergaan vol wiegend goud, berustend toch trots en bewust, getroost door wijde kronen van prunus en krentenboompje.…

Het kapstertje vlucht huilend naar een achterkamertje waar zij getroost wordt door het overige personeel....…