Alle inzendingen over gezeik

Eertste kamer, tweede kamer, oké. Ík geef de voorkeur aan kamer 100, want dáár kan ik alle behoeftes kwijt.…

De reiziger moet zoiets toch begrijpen: Die korte afstands plee is veel te duur! Men kan toch op een reis van nog geen uur Zijn billen toch wel even samenknijpen? En wie het niet meer houdt en gaat staan lekken, Die moet maar aan de hoge noodrem trekken.…

urenlang gezeik hij is veel te zout vandaag andijvieschotel…

In de gezegende positie zijnde tegenover een grote parkeerplaats te wonen, daarbij kijkend vanuit het appartement (gewoon een flat dus maar appartement klinkt best deftig hè?) over een sloot, of singel heen zie ik elke dag vanuit mijn positie van alles en nog wat gebeuren. En als ik het heb over van alles en nog wat dan kunnen die dingen dus variëren…

Ik geloof soms echt dat niets er echt meer iets toedoet, dat het allemaal opvulling van de tijd is, geraaskal, waanzin, vermaak, zinloze capriolen, gepoch, gelurk, gezeik, gedartel, gedweep, gedoe, pesterij. De grootste pestkop is God! Die laat zich namelijk nooit zien! De Angsthaas!…

Ik kan er niet meer tegen Al die mensen, al dat gezeik Altijd maar beslissen wat ik moet En wat ik vind lijkt onbelangrijk Ik wil er wat van zeggen Maar ik weet niet zo goed hoe Ik weet niet hoe ik het moet brengen Maar ik bepaal zelf wel wat ik doe Je kunt me niet dwingen Ik zal nooit worden zoals jij ‘t Kan me ook niets meer schelen…

Gajes, onderkant van het gelijk Ondanks hun gezeik Rekent de kamer zich rijk Vijftig-plus wil best wel werken Ondanks politieke vlerken Die prediken voor eigen kerken Nederland, verloren land Binnenskamers verdedigt met hand en tand Doch de dijken breken, Regering wordt afgezeken De staat spoelt aan op het strand.…

Ze zegt: Houd op met dat gezeik. Dat had ze beter niet kunnen zeggen! Ik zal voorspellen dat ze doodgaat met veel pijn, voor straf. Ik wacht alleen nog even tot ik zelf weet hoe macaroni met ham en kaas moet. ------------------------------------------------ uit: 'Och ik elleboog me er wel doorheen', 1988.…

onder het mom van god er liever zelf een willen zijn hij sprak vanuit het standpunt van door ego’s verkarteld modernetijds gezeik: verwerven van individualiteit valt niet bandeloos te ontvluchten gevolgd door vervolgen op zijn eigen tijd, kwam hij plots tot wat hij redelijk vond: wie niet weg is, is gezien en dat ze hun plan ermee trekken…

Geen oorlog geen ruzie, geen gezeik, alleen ligt wat ik voor het zeggen heb, buiten mijn bereik. Als ik mocht laten weten, waar ik het niet eens mee ben, dan ben ik niet ineens meer iedereens fan. Als ik mocht schoppen tegen al die lui, die kwaad doen en fout zijn op elke denkbare manier, dan zou ik vloeken, maar dan wél op papier!…

Overtuigd van hun gelijk, maar dat ze nimmer konden krijgen vervelen ze mij met hun gezeik of hullen zich in drinkend zwijgen, van hun ego zo zelf vervuld dat geen weerwoord wordt geduld.…

het is me op gaan vallen dat wanneer een pruleet, amauteur een tijdje meedraait in `t gezeur `t veelal een eender toontje vat eerst raakt het ietwat overstuur en neemt geen opmerking voor lief verloren gaat het schrijfgerief de lol wordt lul, plezier, pleezuur dan volgt de omslag naar `t gezeik waar hij/zij eerst fel tegen was waar het…

Je huid hangt nogal slap Je hebt ook goeie kanten Die vallen hen niet op Ze blijven je maar pakken Kontakt is mep of schop Geluid bestaat uit schelden Verbaal doet nog meer pijn Met velen zijn het helden Alleen vaak iel en klein Ik heb wat moeten knokken In mijn Rotterdamse wijk Door de verhuistik van mijn moeder Op iedere school gezeik…

Of mischien toch dood Na jaren gezeik eindelijk onderweg Zo hard als ik kan, je weet nooit.…

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik ben inmiddels overvoed door de dagelijkse informatie over vluchtelingen, die Europa en dan met name Duitsland binnen komen. Ik kan er geen enkele actuele informatie meer bij hebben, daar ik overbelast ben. Het loopt bij mij de spuigaten uit. Blijkbaar ben ik niet stressbestendig genoeg om al die shots van…

Een Brits toneelgezelschap zoekt een lijk Om vierentwintig maal te figureren Wie stervend is kan heden reflecteren En ligt dan straks misschien als lijk te kijk De rol dient tot demythologiseren Van alle raadsels rond het dodenrijk Wie deze rol wil moet (néé, géén gezeik!)…

Want wat krijg je dan: Gemier en gemeier, gezeik en gezeur. Zo doof als een kwartel, dement als een deur. Lekkende blazen, verzuurd tot het bot. Verbitterde dromen, met iedereen mot. Of misschien wordt ik net dat éne oude wijf, dat valselijk zingend het leven nog grijpt.…

Nu is dat passé en loopt alles veel vlotter je tokkelt een boodschap en drukt op OK Zonder gezeik en zonder gestotter repliet ze ja of repliet ze nee. Maar na een paar Duvels laat ik me gaan, begin ik fanatiek te kijken en lonken. Naar piepjonge dingen die mij niet zien staan en met hun mobiel aan de toog zitten pronken.…

hij heeft een selectief geheugen kan maar één ding tegelijk verwart de waarheid met de leugen vindt "een goed gesprek" gezeik hij heeft zijn leven lang genomen gaf zich nooit echt helemaal bemint zijn vrouw slechts in zijn dromen spreekt nog steeds niet in haar taal hij heeft een hekel aan haar vragen denkt alleen nog aan de daad ziet…

Een stotterende collega toevoegen: “Niet druppelen, maar doorpissen”, of tijdens een oeverloos gesprek richting toilet verdwijnen met de opmerking: “Ik ga nu even naar mijn eigen gezeik luisteren”. Ik geef het onmiddellijk toe, dat waren geen staaltjes van fijnzinnige humor.…

Geen gezeik , iedereen gelijk. Laatst kwam ik hem nog tegen, Doctorandus Peter, de Tweede. Hoe is het, vroeg ik, gaat het al weer wat beter? Welke werkwoorden hebben ook al weer de derde naamval? Houston, Houston, Houston, huilde Peter. Gelukkig heb ik Whitney overleefd, genetisch met een halve baan.…

Riepen Wendy en ik in koor Ik was kwaad en verdrietig tegelijk Ik dacht wat is dat nou voor gezeik! Ik vind je leuk, dan doe je zoiets niet! Dat je dat zei deed me heel veel verdriet Nu zie ik je nooit meer Dat zeg ik keer op keer Jij bent straks van school af Waarom ben ik toch zo laf?!…

Al maanden gezeik om een bonnetje, al maanden gedoe rondom wel of niet geld naar Griekenland, al maanden oeverloos gezwam wat de klok slaat, neem jij zoveel vluchtelingen, dan neem ik er zoveel, het lijkt wel ganzenborden wat ze aan het spelen zijn en op de tafel ernaast?…

Probeer nou gewoon een keer Het van mijn kant te zien En over mijn schouder meekijkend Heel die stinkmodder-wereld te overzien Ik doe mijn best voor iedereen Heb dan ook respect voor mij Want van dit eindeloze gezeik Word ik echt niet meer blij En als ik een keer commentaar heb Is dat toch mijn goed recht?…

Gedonder in de glazen, natuurlijk, gezeik in Den Haag, automatisch zou je bijna zeggen. Politici vallen over elkaar heen terwijl ze netjes voor de camera juist VOOR elkaar zijn. Gelazer bij de politie en eigenlijk is het niks nieuws, maar nieuws is nieuws. Het over elkaar heenvallen kunnen ze ook wel bij Krol doen, die kan dat wel hebben.…

Wat een gezeik! Het aksiesentrum? Deur dicht en slot erop. Ik ben het zat. Ik ga naar bed. Met een Weesper mop.…

Oké, de lopende band is stilgezet anders worden die langsschuivende boodschappen te hinderlijk maar je verwacht elk moment, tussen het politieke gezeik van Twan door, een stem te horen door een luidspreker: dingdong:'vandaag ongewassen spruitjes met makreel voor de halve prijs.…

Al dat gezeik omtrent het gedoe van de Grieken, die maar niet naar de pijpen van de anderen willen dansen, al dat gezever elke keer maar weer dat al die knappe maar vooral DURE koppen weer bij elkaar moeten komen in Brussel? Al dat gedoe, gepraat wat niks oplevert, ach laten we het dan even over de bonnen-boeg gooien.…

Want Menzis, zorgverzekeraar, wordt nou even menselijk en geef die dame uit Purmerend gewoon haar tweede meisje weer, zonder bepalingen, zonder gezeik, want vrouwen met borstkanker zijn al helemaal niet te benijden. Menzis, word menselijk alsjeblieft!…

En kap met dat gezeik over studie of werk.” Hij vindt me een irritante moeder. Misschien corrigeer ik hem omdat ik mezelf niet vertrouw. Ik ga mijn struikjes planten in de achtertuin. Zoon vertrekt naar de sportschool. Haalt hij dat wel met zijn werk? Dat redt hij nooit… “Kappen,” zeg ik tegen mezelf.…