Alle inzendingen over gordijnen

Wie stelt dat hij niets te verbergen heeft, moet ook geen gordijnen ophangen.…

De gordijnen verbergen de lijnen en groeven van haar gezicht, en sluiten het raam en hoofdstuk niet volledig. Wierook en verleden benevelen het halfdonker en verhullen het zicht Op een uitweg die gestaagd dalend, terug naar aarde leidt.…

De regen maakt grauwe strepen in de gladgrauw geslepen lucht - de gordijnen hangen treurig, de dag lange.…

Die wil ik best wel hebben maar dan komt de reden dat er nu- na jaren en jaren, twee nieuwe effen fop-gordijnen hangen, want: de prachtige stoelen zijn mooi gebloemd en het vloekt op een ongekende manier met de gordijnen!…

De "toekomstige" gordijnen, die de nachtelijke duisternis zullen buitensluiten, dragen de wonderbaarlijke en magische naam "Mission Night": een belofte voor mijn venster...…

ik Google gordijnen in gedichten, daarna gedichten met gordijnen en vind vele vlagen wind gesloten werelden, stof en mijten voor mij is het blauw velours dat zelden sluit om het licht buiten gekleurde vlaggetjes voor tegen de duiven. het helpt geen zucht mijn uitzicht is ruim, blauw en groen niemand ziet mij naakt al zou ik het willen…

een dicht gordijn van aaneengeregen druppels stortvloed van tranen…

Ik geniet in stilte, stilte en poëzie gaan nu eenmaal heel goed samen, vind ik, ook al wil de tijdgeest poëzie doen samenklitten met lawaai en spotlights, populair geattendeer en moderne methoden (slam/rap), mediageilheid en flitsgedoe, die hype kan mij niet bommen, ik schuif de gordijnen extra dicht en doe als Holst, Boutens en Slauerhoff, steek kaarsen…

Ik blijf Lachen achter het gordijn Tegen het glas van binnen huil ik Niemand die het ziet van buiten stralen De somberheid is er altijd het gordijn opendoen ik lach huilend om jou…

Ik ga nergens heen vandaag, ik hou de gordijnen gesloten. Laat me rusten, laat me alleen, laat me even zijn wie ik ben. En de zee ruist, net als de wind, ik ben weer eventjes het kind, het kind in me dat ik had verloren. Laat me even, verboden te storen. Ik ga nergens heen vandaag, ik hou de gordijnen gesloten.…

al verscheurd de gordijnen blijven dicht…

vlokken zweven traag voorbij weven een gordijn uit stilte aarde ligt er winters bij slapend in het wit van kilte wind is guur en strakke lucht belooft weer vorst van lange duur sloten gaan bevriezen vogels moeten wakken kiezen om te overleven een sneeuwpop met de bezem in de hand is koning van dit land kooltjes zijn…

ik voel magie in bijna bewogen gordijnen weet je daar thuis in mogelijk verschijnen je bent mysterie kijk naar je raam zie niets bewegen lees wel je naam je licht in het donker een schaduw te veel is even een domper dacht je alleen je rust in het ochtend- ontwakende huis groeit zacht met de zon in een vogel die fluit ik ken…

ik zag ze acteren het leven bewegen lachen beheerst verdriet zonder tranen voelen geleerd spraken gedachten angst schreeuwde fel speelde het spel met valse emoties maakte bestaan tot een hel bogen applaus zwaaiden bloemrijk naar juichend publiek het gordijn sloot de tijd toen de plooien zich vouwden de spiegel zei nee tegen spelers…

de gordijnen sluiten bijna in een rillend houvast grijp ik om mij heen maar de dood treedt binnen het onlicht doet mij trillen de warme dood omhelst mij in een dribbelend blauw zwenk ik de melkweg op op weg naar een nieuw landschap veldboeketten in velours zie ik in een trechter van licht en jonge vrouwen met warme tranen…

‘Ik kwam weer langs en ’t gordijn was er nog stééds voor!’…

Zon schijnt tot gordijnen. Achter het groen verborgen wat gebeurde. De kamer een gesloten stal. Geen mens weet precies de reden, niemand beseft waarom. Het lijkt een kerstverhaal met een slechte afloop.…

want ons zonnetje bleef slapen God hield de gordijnen dicht…

achter het gordijn wacht je op mij blauwe ogen in schemerlicht de nacht zal ons warmen sterren zullen getuigen zijn vier treden voor jouw deur ik voel me groter dan ik ben 'n zacht driemaal-tik op het raam ritmisch als een code gordijnen golven, blauwe ogen verbinding door het venster heen de nacht sluipt mee naar binnen sterren zwijgen…

de zon kruipt door het bruin gele gordijn naar binnen, mijn oog stuit op een houten hert, een bloemstukje en een laag hangende lamp. het enige wat ik nog mis is een antieke klok die om de seconde een rustgevende tik teweeg brengt.…

Toen je bij me wegging sloot ik de gordijnen en heb ze daarna nooit meer geopend.…

Vanaf het moment dat ik erin trok, hing het gordijn er. Niet voor een raam, maar voor de muur langs de trap. Ik schonk er geen aandacht aan, beschouwde het als een deel van de wand. Totdat de nachtmerries kwamen, ze leken uit de blijkbaar aanwezige ruimte achter het gordijn te komen. Wanneer ik wakker was, probeerde ik het gordijn te negeren.…

We waren ineens uit een cultuur waarin alles achter gordijnen gebeurde, in een halfnaakte samenleving gevallen.…

Nooit werd er in ons huis ooit over trouw gesproken, slechts over ontrouw werd gesist met de gordijnen open.…

gordijn achter de schermen ratelt weerloos dicht de impressionist in ons is dood, gekruisigd je ligt voor het grijpen voor loerendgevoegde torens domino-spinnenweb met astma van begeert en opsluipende muziek ik tol als ogen van een ingeslapen paard red je niet kan niet mijn stoel wil niet vooruit je zwermt zwerft je kamer door ijsbeert…

Een voorzichtig blauw Gluurt door een dik grijs gordijn Naar een glimp van groen En blij zingende vogels Hunkerend naar de lente.…

waar zilvergrijs in wit weerkaatst als schaduwverlangen verborgen blijft wacht een vrijheid dit ijzig gordijn in haar breekbaarheid de zonneschijn…

weet je nog vastgeplakt aan elkaar rookten we een sigaret net als gisteren de asbak ligt nog vol verslavingsdrift jij rookt graag pijp ik filter maar ja as is as in welke bak dan ook maar het was en blijft een goede morgen een dag en wonderlijk mooi straalde die zonnewarmte tot het bot door het gordijn…

Haar oogleden zijn verfrommelde gordijnen die haar vensters onttrekken aan zijn beeldende blik Hij beziet de droge sloten die van haar neus naar haar mond lopen en wilde beken vormen als haar tranen willen stromen Op haar bovenlip het donzig bos dat bescherming biedt aan dunne twijgen gegroeid door de tijd en het overmatig roken…

valt draag je bij me tot het gordijn valt...…