Alle inzendingen over graaf schilder

Daarna woonde je samen met de Italiaanse graaf/schilder Stanislao Lepri, die kort na zijn ontmoeting met jou zijn politieke carrière verliet. In 1952 ontmoette je de Poolse schrijver Konstanty Jelenski, waarmee je ook een liefdesrelatie kreeg. Hij was de onwettige halfbroer van Sforzino Sforza, die één van jouw favoriete minnaars was geweest.…

Fedrico en jij zijn in 1941 gescheiden, nadat jij de Italiaanse graaf/schilder Stanislao Lepri ontmoette, met wie jij ging samenwonen. In januari 1952 ontmoette je de Poolse schrijver Konstanty Jelenski en hij kwam bij Stanislao en jou wonen. Jullie bleven de rest van jullie leven samen.…

Fedrico en jij zijn in 1941 gescheiden, nadat je de Italiaanse graaf/schilder Stanislao Lepri ontmoette, met wie je ging samen wonen. In januari 1952 ontmoette je de Poolse schrijver Konstanty Jelenski en hij kwam bij Stalislao en jou wonen. Jullie bleven de rest van jullie leven samen.…

In het Kasteel van Fischbach op 33, Rue Grande-Duchesse Charlotte woont de excentrieke, exorbitante en hoogst geflipte graaf Aloys Everlange, een wereldberoemde kunstschilder, die de gekste kunstwerken maakt. Sommigen delen hem in bij het dadaïsme, anderen bij de Outsider Kunst. Het is maar wie er een richting aan wil geven.…

te slapen in het graf van mijn woorden…

Op jouw 19-de trouwde jij met de graaf/schilder Vladimir Leonidovitsj Moeravjov. Jij behield jouw eigen naam als artiestennaam. Na enkele jaren was jouw zus zwanger van Vladimir en verliet jij hem. Jij gaf al jouw energie aan jouw acteercarrière.…

Of wie dan ook die iets kan schilderen wat niet lijkt op een “patrijspoort in flessenhals”.…

Zij zal u amper missen in uw graf. Uw dood zo zeer omslachtig in uw ogen - De wereld doet hem in een omzien af.…

Maar als we komen met z'n twee in het mooie herfstig weer dan nemen we bloemen voor jullie mee en leggen ze op jullie graf dan neer.…

Ik zal jullie bloemen brengen en neerleggen op het graf. Het onkruid gaan wieden dat moet er hoognodig af. Ik kan het soms niet laten om gewoon even stil te staan, even tegen jullie praten om daarna mijn weg verder te gaan. Ik zou nog zoveel willen zeggen we waren nog lang niet uitgepraat.…

je bent voor dit graf veel te schier. Je moet spelen en leren op school. Je bent voor dit graf veel te zonde. Dit graf moet nog leeg zijn, of gevuld met ‘n oud voltooid leven. Maar nooit door jou, lief kind.…

(Lourmarin 23-05-2005) een sober graf voor een schrijver die wist dat de dood slechts een punt is achter het leven tussen de stenen een briefje in het duits van een bewonderaar die verslag doet van een ontdekking naar aanleiding van des schrijvers werk...…

Hij bedacht zich dat hij het graf weer eens moest bezoeken, maar de gedachte stond hem tegen. Hij werd altijd angstig op kerkhoven, alsof de dood hem iets nieuws te zeggen had. Dat was een beetje naïef van hem, maar hij had er mee leren omgaan.…

Ik draai mij om, desnoods in het graf.…

hangt Een wapenschild met een vlinder geschetst Om blauwbloedig met vaandel en een loze kreet Te tronen door een luwe dreef Verder heb ik een aquarel af Een inktvis die zonnebaders van het strand plukt Tentakels die uitvloeien in zand Al beken ik ruiterlijk Dat niemand er om gaf Wedden dat het ooit nog lukt Een tentoonstelling rond mijn graf…

Zelfs als je niets zegt ben je al prachtig. Eén zucht van jou is voor mij al snel genoeg. Ben je alleen maar in mijn buurt word ik al zenuwachtig. Zou ik God vragen om liefde.... Dan was het die voor jou waarom ik vroeg. Ik kan er niets aan doen, jij zit héél diep van binnen. Een obsessie ja, dat geef ik eerlijk toe maar.... God streek zijn…

Schilderen is fysiek heel anders dan schrijven. Als ik zo’n schilderij maak, dan is dat gewoon een soort drift. Het lijkt een beetje op schermen. Je schermt met je penseel op dat doek. Daardoor reiken je gedachten tot in de verf. Voor schrijven moet je een ander soort geduld hebben.…

Schilderen is kleuren geven en talent tonen. Hemelse gevoelens door God in liefde gegeven. Spreken met kleuren een aardse beeldspraak. Meer dan een plaatje in vrolijkheid of treuren. Een hemel op deze aarde. Kleuren gaan leven. Liefde aan de wand een gekleurde meerwaarde.…

Schilderen kan iedereen maar iedereen op zijn eigen manier en dit is mijn manier. Foppe van gogh de schilder.…

Het is wel mooi als je iets van je ziel op het doek krijgt. Ik kan eindelijk zeggen dat het me vanavond is gelukt. Iets wat buiten het dagelijkse is geraakt, maar toch de zeggingskracht heeft van het gewone. Het bruikbare van schoonheid niet door vergankelijkheid aangeraakt. De bezielbare stolling na dwaze momenten van eindeloos lijkende worsteling…

Ging met mijn vriendin mee naar haar vaders graf Na vijftien jaar nog steeds een enorm gemis Wat heeft ze allemaal niet moeten missen Het graf was niet zijn doel Zo had hij het voor haar niet bedoeld Zag het verdriet dat haar ogen vulden met tranen Keek in het rond hoeveel vaders hier niet lagen Alles zo koud als marmer De rillingen glijden…

In de grond is hij flets en heel pover Een schilder met zijn palet en zijn penselen Praat me er toch niet over.…

ik verf de koeien groen als weerschijn van hun thuis de luchten Ruysdaelblauw gegrond met wit van dauw bloed wordt Dalirood als monding van de dood rozen vlijen op een grond -weet dat drie d verwondt- geheel in lichte toets niet hoorbaar pianissimo klavier gelijk doek en ezel zit ik hier morgen haal ik het van papier…

Tussen cipres, korenaar en zonnebloem Drijft hij de sterrennacht voor zich uit Loochent het gebod Verdoofd door absint Gespleten schilder die de kogel koestert Vergulde pil tegen waanstemmen Het fortuin rinkelt op zijn kist Erfenis en naam in het uitstalraam Zoals een zelfportret met brandende baard De tollende lichtkrans, het zwart…

je bent mijn lentekoningin en zonnebloemt tegen het groen van de cypressen je glooit de heuvels tegen blauw, verstrooit de zon in ochtenddauw als water lijnen raakt de scherpte in kleur vervaagt komt harmonie naar voren in rijpend geel penseel je zacht het wuiven van het koren wolken zijn geboren gelijnd uit losse hand warmte…

nadat ik met de regen de woestijn bezoek probeer ik op mijn schildersdoek de ééndagsbloei te vangen het zal er weer om spannen of ik alle kleuren krijg die de natuur voorhanden heeft omdat ze vier seizoenen geeft slechts uren zal een jaar gaan duren waarin de lente zomert en de herfst oogst, de lange winter alles weer verdroogt…

het doek is wit een maagdmodel nog niet geopend het licht nog fel een schets met scherpe punt geëtst om tekening te geven met reliëf dat roze scheurt vulbaar openbloeit en in contouren groeit van pijn naar samenzijn creatie roept de schilder als hij zijn model verkleurt en wegzet in een hoek waar op de grond de druppels bloed…

je fonkelde als vuur in glazen vol met dromen de druiven rijpten zuur maar uit het bocht dat zijn herinneringen gistten fermenteerde liefde puur troebelheid vermistte de verspilde jaren zon op dronk nasmaak van de eikenhouten fusten herkenbaar aan de fles werd je geschonken aan de tong je was nog jong door onbedaren het etiket gaf…

de vlinders die de gek benoemt in een woordgeschilderd omlijsten van stille, wakkere nachten snijden het weefnet van gevangen dromen die onder het tweehoofdig lijf tollen als waren zij verkrampt door de weeën van het baren de dwaas laat zijn vleugels los in het stuwen van het bloed en zegeviert om wat hij achterlaat onder het presse-papier…

ik zie zachtheid in een sterk profiel schaduw duidt de randen van je ziel je ogen glanzen en de bloemenkransen dansen op muziek liefde in triptiek mijn paletten klaar de kleuren gescheiden nog zijn vormen en beelden bescheiden ik schilder magie met tijd die verdwijnt jij verschijnt op het doek in het rood van de morgen…