Alle inzendingen over hartverscheurend

meer dan eens zit ik op tabblad hartenkreet verhaal van al dan niet ondervonden leed krijg vervolgens een redactionele klap in 't gezicht ik ben volgens onbekende normen niet geslaagd als gedicht vandaar dat ik nu mijn hart uitstort op tabblad netgedicht misschien dat men nu wel voor mijn kreetje zwicht…

Lopend door de straten van mijn gedachten, probeer ik te herinneren hoe ze hiervoor waren geweest, toen er nog geen barsten en scheuren waren en er geen schokken werden gevreesd. De zon is verruild voor grijze wolken, de glimlach is omgebouwd tot traan, puinhopen hoop achtergelaten op straat, te bang om het verraderlijke in te gaan. Daar…

Als een wervelwind waaiert zij de kamer binnen gaat dan liggen als een zwoele zomerbries Olie op de golven ik word verzwolgen Ik verdrink vrijblijvend, de hardleerse optimist Want godverdomme, godverdomme, godverdomme domme Zij is zo hartverscheurend mooi Zij is zo mooi Als de geur van whisky op een zwoele zomeravond wentelt zij wellustig…

Het moet voor onze koningin Máxima hartverscheurend zijn om haar jongere zus Inés op zo'n afstand op zo'n manier te moeten verliezen. Dit gun je niemand.…

Enkel door te kijken begint stilte een hartverscheurend lied.…

met gebroken stem gestokt verdriet een laatste blik tedere kus hartverscheurend waarom nu samen dromen is niet meer heengegaan in een traan hoop verloren laat mij gaan…

een schreeuw wenkte mij hartverscheurend dichtbij verdriet stapte opzij vallende tranen langs mij ik verdween rust scheen te blijven en wenkte wenkte terug de stilte schreeuw ik…

Tranen van puur gemis biggelen naar beneden jouw kleine jonge hart heeft al teveel geleden Mijn hart lijkt te breken bij het zien van je gezicht hartverscheurende snikken huilend knijp je je oogjes dicht Afscheid nemen is zo moeilijk en dat doet ons alle drie pijn het spijt me, mijn kleine bink dat je nu al volwassen moet zijn…

Die hartverscheurende liefde hield jou overeind.…

Zij fluiten heden liederen zoals zestig miljoen jaren geleden hun gebrul hartverscheurend diep tot ongekende impact sloeg de wereld omtoverde in asgrauw donker vergetelheid en tijd zich tergend langzaam voortschreed tot overblijfselen bewaard in uit hete asregens voortgekomen grondlagen ons vol weemoed herinneren aan hun harmonieus…

Gedrongen ietwat stevig gebouwd ogen geelachtige rond besluipt de leeuw zijn nietsvermoedende prooi Manen vol snelheid één enkele klap scherp de klauw gebroken een nek vlees tandscherp doorsneden Bakent met hartverscheurend gebrul territorium Meedogenloos als roofdier miauwen zij vertederend zacht tegen hun welpen…

Je wanhoop is niet te beschrijven Als je kindje niet levensvatbaar blijkt te zijn Zoveel gevoel als er komt bovendrijven Je voelt alleen de allesoverheersende pijn Na een hartverscheurend wikken en wegen Valt dan toch je onvermijdelijk besluit Dit kindje is geen toekomst gegeven Het moet wel zijn veilige plekje uit Ik zie de tranen…

je tranen drogen je kwaadheid sussen Maar ik ben geen tovenaar Ik kan wel knippen met mijn vingers maar gebeuren doet er niets Dat weet ik wel intussen Met je praten, met je huilen Naar je luisteren en soms ook helemaal niets Dat zijn de dingen die ik voor je kan doen Hopen dat je je iets beter voelt want deze pijn zo diep en hartverscheurend…

doelloos malen haar gedachten in een raamloos hoog vertrek gevoelloos eindigen haar nachten in een naamloos blauwe plek hoorbaar schreeuwt haar lek geheugen in een monotone dreun zichtbaar eindigt hier de leugen in een hartverscheurend gekreun onontroostbaar haar geweten onomkeerbaar haar verdriet onbemind en steeds vergeten nog voordat…

Na de schok bij van het aanzien van de foto met een gifgroen aura omgeven Dring ik angstig door laag na laag in het aan mij toegestuurde onbekende leven De laan met aaneengeklonken bladerloze eiken toont zwart glimmende raven krijsend bijeen Hartverscheurende tranen wellend uit dode ogen verdring ik angstig het beeld vervagend uiteen…

akkers waren kleurloos hard zwartwit en kaal gepeuzeld zonder vogels op foto’s en op films toen kleur nog steeds een sprookje was geel en blauw bestond al wel op het gezicht van bloedend rood hartverscheurend op de bolleneters om te willen overleven hij vertelt het als een paasgedicht tussendoor de matzon en de kou en wijsneusgroene puntjes…

Hij was pastor geweest, maar Jezus Christus' leer verwerd hem tot een hartverscheurende leugen; de wereldsituatie verleende zijn cynisme steeds meer voedsel tot de fundamenten onder zijn leven en levensbeschouwing instortten.…

De hartverscheurende schoonheid van de bloementuil detoneert prachtig bij de knokige koning van de weg Zijn hoofddeksel steekt als een mijnwerkershelm boven zijn onherkenbaar gezicht van waaruit twee verbaasde ogen de zeldzaam grauwe wereld inblikken.…

ineens is alles door emoties verward Geloven in het goede van de mens dat doe ik dus absoluut niet meer mijn gevoel bereikt nu een grens omhoog gaat mijn muur van afweer Als je iemand in vertrouwen hebt genomen die zegt om je te geven om wie je bent dan voelt dat als een veilig onderkomen zeker als je het nooit écht hebt gekend Hartverscheurend…

Op 10 mei 2020 was ik in de Goudse Schouwburg getuige van de moderne toneeluitvoering van 'Festen', in een nieuw scenario van Peter Heerschop, die dat 20 jaar geleden ook deed. Destijds bestond de cast uit: Peter Heerschop, Joep van Deudekom, Viggo Waas, Han Römer, Piet Römer, Genio de Groot, Titus Tiel Groenestege, Saskia Temmink (17 mei 1968, Maastricht…

Hartverscheurend zwart-wit, weerloos, onwetend het schriele jongenslijfje, kijkt ze van me weg. Filmmuziek zwelt aan. "Ken je deze?" verwachtingsvol vragend kijkt ze me aan. "Bambi!!" Schaterlachend om mijn beschaamd ontkennen, doet ze mijn hart ineenkrimpen van schrik en bange voorgevoelens. Dan steekt de wind op.…

Hartverscheurende taferelen, zonder enig greintje medelijden. Ontembaar water dat in de diepte verdwijnt. Opgeslokt door eenzaamheid, zonder toekomst. Antisociaal door onverdraagzaam te zijn. Kwellende beelden, zonder doel. Donkere wolken met keigrote hagel.…

Zo hartverscheurend compleet: zwartwitte donsveertjes, ontroerend rood snaveltje. Kievitje. Pas enkele weken geleden uit het ei gekropen. Je was zo trots op hem. Alleen nog een beetje bijvoeren, een paar dagen nog, dan zat je werk erop. Nu, een paar uurtjes later, zit je daar, ontredderd, bij een hoopje veren, een onbestemd hoopje rommel.…

Hartverscheurend zijn zijn tranen twee armen om mij heen "Ik mis papa!"zijn zijn woorden snijdend door mijn ziel ik voel me zo gemeen! Verdrietig zijn zijn vragen twee armen om mij heen "Zou papa ons missen?" brandend in mijn ziel ik voel me zo alleen!…

Hoe navrant is niet de hartverscheurende tragiek, zo onlosmakelijk verbonden aan de onontkoombare "Condition Humaine".....…

In één woord hartverscheurend. Eigenlijk niet iets voor mij om naar te kijken. Een zwak overgevoelig hart begrijpt u – verdorie verraad ik toch een van mijn redenen.…

je neer Met glinsterende ogen, soms grof gebekt Breng je het publiek in extase, telkens weer Schuilend achter een Venetiaans gelaat Soms schreeuwend van de daken Geranseld door het leven vol leed, verdriet en smaad Maar niets en niemand kon jou wat maken Mijn jeugd is gevoed met jouw herinneringen Geen dag was zonder jouw geluid Hartverscheurend…

Cycloop, een oog monddood open, hartverscheurend verblind democratie. Remt ratio hyper en ronkend ijverig, lief, oprecht calvinistisch. Vagebondeert elan, dooft licht. Eolisch in angst een gok nu te rechten rust een weel, polsend in ogen. Strijdt eeuwig een weeg, kom schaal voor balans.…

in Turijn begraven, ja, huil maar; ik huil zachtjes mee en die vrouw die zo moet grienen dat is een apart verhaal haar lijf vol bolletjes cocaïne, z’is bang: ze knappen allemaal en die man die staat te wrijven alsof de rook zijn ogen trof, zegt dat hij bij haar had willen blijven maar het zijn leugens, hij doet alsof en zij, zo hartverscheurend…

hartverscheurende pijn, het zit diep in mijn bloed, duizend vragen in mijn hoofd, ik weet niet wat ik er mee moet. een gevecht tussen hart en geweten, ik kan geen antwoord krijgen, op de vragen aan mezelf, over alles blijf ik maar zwijgen, ik wil de waarheid niet weten, het kan niet waar zijn, ik moet het vergeten.…