Alle inzendingen over hoogmoed

Als apen hoge klimmen willen, Dan ziet men eerst haar naakte billen.…

Mijn hoofd, een rots vol letters daar hak ik woorden uit dat zijn soms fraaie spetters zodat ik zing en fluit Dan start ook het polijsten elk randje dat verdwijnt ze zijn om in te lijsten juweeltjes, zo het schijnt Zo bouw ik aan mijn hoogmoed kom van een koude kermis thuis waarschijnlijk zoals reeds bevroed blijkt het slechts kolengruis…

Wat nu de Saul van Rembrandt betreft, mij ontbreekt het wel eens aan een tulband en iemand die harp of harpsichord voor mij speelt, aan een scepter en een bescheiden gordijn waarmee ik tranen kan drogen. ----------------------------------------- uit: 'Gedichten en aforismen', dl.I, 1980.…

God was vast verstrooid toen de aap als een kruimel van tussen zijn vingers glipte. Kijk, hij krabbelt recht en grijpt een liaan en slingert door het lover naar de troon van klei, in het zenuwknooppunt van de jungle waar de leeuw met een grom en een geeuw zijn nieuwe onderdaan begroet. “Ik ben de parel van jouw meester, het juweel van de eeuw’ giechelt…

Hoogmoed begon zijn tol te eisen. ‘Dat krijg je nu van al die mooie praatjes’ hield ik mij voor, terwijl ik in het sinistere landschap een op de tak van een kale boom zittende gier ontwaarde. Deze staarde stoïcijns en bewegingsloos naar mijn verschijning - vijandig of niet in mij geïnteresseerd.…

Hoogmoed komt ook voor de schrijversval.…

Hoogmoed is moed om hoog te staan.…

Geen hoogmoed is zondiger dan de onwil om te luisteren.…

de giraf was van hoge komaf ze keek op iedereen neer ook op de grote poolbeer hij zei: 'mevrouw de giraf van hoge komaf' kijk eens naar mij ik ben een heer IK de grote poolbeer ik heb een pelsen jasje aan al mijn ganse loopbaan wat heb jij in te brengen ? alleen jouw uitschuifbare nek ? dat lijkt me al te gek !…

Ik stapel gedichten op elkaar tot zware poëziepilaren als stompe torens staan ze daar onmondig voor zich uit te staren Ze spreken stil in toegedekte klanken preken, verwijten of bedanken verduisteren, versluieren of verlichten vergane luister en oranje vergezichten In regels liefde en relaties staan tedere letters, zwoele spaties verwarrende…

"Ik ben boos" verklaart men bij vele gelegenheden, ook in de media, alsof men als een vuurvliegje, opgeladen met sentimenten, niettemin machtige vleugels bezit die men uit zou kunnen slaan om de oneindige, ontzagwekkende kosmos te bedwingen; het heelal dat echter geen boodschap heeft aan een nietig vuurvliegje.... Ook denkt men kennelijk vaak dat het…

Het is de armzaligste vorm van hoogmoed.…

In diepte verblind ik woorden schreeuw ik liefde huil ik woede huil ik Vertrap de hoogmoed verbrijzel de glimlach jij gooit het hart in…

Behoedzaam wandelen we tussen de grote dieren door, hoogmoedige geleerden die allemaal Heidegger gelezen hebben en desondanks nog vandaag geslacht zullen worden.…

Ik geloof dat ik niet teveel zeg als ik beweer dat de Zweedse natie een onbegaafd, hoogmoedig, slaafs, afgunstig, kleingeestig en ruw volk is! En daarom gaat het zijn ondergang tegemoet en wel met rasse schreden!…

de gelauwerde vaderlandse schrijver ziet geen brood in het afscheid van Reve hij is maar hoogmoedig thuisgebleven en denkt: ik ben de ware achterblijver Claus, een groot dichter uit het Vlaamse land toonde echte klasse in de kerkbank…

zuilen beeldfragmenten triomfbogen ruines in een levende stad de restanten van een beschaving van hebzucht en verwording grofheid hoogmoed en genialiteit treurigmakende restanten zijn nog welsprekend onder de zon die scheen hier duizenden jaren geleden net als nu…

hortende tonnen grijs, slenterend op trompetgeschal slepen hun aangeslagen tanden naar een nakend einde toe de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen – en bergen hun stijgende lijnen in dalen, weidse valleien; hopen op het ijs en steen een bevroren vloed van weggeëbde dieptes blauw als de blakende einder het gekrompen harnas kraakwit;…

hortende tonnen grijs, slenterend op trompetgeschal slepen hun aangeslagen tanden naar een nakend einde toe de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen – en bergen hun stijgende lijnen in dalen, weidse valleien; hopen op het ijs en steen een bevroren vloed van weggeëbde dieptes blauw als de blakende einder het gekrompen harnas kraakwit;…

Veranderden de uitverkiezing in een klucht Waarin de IJdelheid en Hoogmoed graag verpozen Ik heb in, aan óf onder de gordel (van de grachten) Een Nicht nog nimmer dee-, dan wel ootmoed zien betrachten.…

ik ben een dichter, geen mens van vlees en bloed de goede moordenaar de tand des tijds een zigeunerkoning Geronimo in ’t diepst van mijn gedachten, als een eerstejaarshopliet spring ik over woorden smoor de regels van de spraakkunst hoogmoed eist haar tol in het holst van de nacht (4…

Hij behoedt jou voor die bewuste hoogmoed en de torenhoge val. Wie doet de volgende ronde...…

Koudbloedig heerschap, niet geliefd, hoogmoedig, God, een tikje vreemd. Beschaafd geschift, soms stiekem wreed, en zelfs zijn kater blieft hem niet. Corrrupte herder over loopse tekens, kettingganger, geketend aan het rijm, van wie men toch vergt dat hij vliegt en dat hij onder ede liegt - en dat moet ons geweten zijn?…

Rijzende nocturnes flitsen honend contouren van verachte flora uit hun losse pols Gekegeld op gepolijste kasseien druppelen zij bebloed de versmade grond in en smeken onnodig om herkansing Dan puft de maneschijn in 't holst van 'r nacht en gelukkig beklimt 'n schim de berg van hoogmoed en vergankelijke kracht…

Maar hem, die mij niet heeft bekeken, doch voor mijn hoogmoed heeft gebeên, die zullen eens de voeten leken van mijn geween.…

Ja, dat kon anderzijds de meest verraderlijke vorm van ijdelheid of hoogmoed wezen om hoe dan ook maar de aandacht op zich te krijgen.…

Hoogmoed dreef mij tot jou en werd mijn ondergang. Een donker pak, een bos bloemen en een setje stukgelezen strofen, het was duidelijk, ik speelde de minnaar zonder weerga. Verleiden deed ik niet, jij begreep het niet en het duister personage uit de vijfde akte zweeg.…

In ijdel evenwicht sturen dichters hun hoogmoed de marge in, waar God nog bestaat, en zingen daarboven, met dunne halzen, iets duurs op de rand van de taal. ------------------------------- uit: 'Moedertaal', 1994.…

Reten morgen hangen boven de mist op het slagveld Speren worden haastig ingezameld, Hoogmoed gesmolten als hard metaal De kalender wordt aangepast aan de honger van de doden Wie onwetend is, ontdoet zich van zijn mantel En ontbloot de borst met een open boek Zij zijn verdoemd, Zij die onwetend zijn.…

Of het nu een zandbank was de top van een heuvel die uitstak met zijn moerasceders van eeuwen her Heden ligt het eiland hier de trots van het Trasimeense meer waar Hannibal voor het eerst de hoogmoedige Romeinen versloeg ingegraven in hun stellingen zo´n tweehonderd jaar voor de geboorte van de zoon van god de heer Dacht aan jou toen…