Alle inzendingen over kade

Toen, aan die Kade (het moet 1955 geweest zijn) heeft mijn vader voor het laatst gewuifd naar zijn broer en schoonzus, die op het volgepakte schip tussen de mensenmenigte de verre reis aanvaardden.…

Het klotsende water tegen de kade klonk niet langer als een gewone stroom, maar als een ritmisch gefluister dat geheimen uit de diepte omhoog stuwde. Sophie bleef staan bij de rand van de kade en haalde een kleine platte fles tevoorschijn uit haar binnenzak.…

De boot is aan maar zij vaart van kade naar kade niet wetend waar aan te meren de kracht van de vooruitgang vast geketend onrust in haar hart doet weten vergeten de pijn moe gestreden laat stormwind razen wolven maken plaats voor een hemel vol sterren in de nacht…

Den Haag, kankerstad Groen geparkt, zwarte kaden Boom en mens sterven.…

schipperend tussen beemd en boot schrapend aan de kade roeiend met riemen die ik niet had laat ik los…

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen, De in kaden vastgeklonken waterkant, De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand Door zolderramen, langs de lucht bewegen.…

En vanachter de huizen en andere bouwsels aan de kade weerklinken de melancholieke tonen van een draaiorgel dat ouderwetse zeemansliedjes ten gehore brengt: "What shall we do with the drunken sailor?" en "My Bonnie is over the ocean".…

Op de kade aan de haven staat een oude visserman weemoedig te staren naar de eindeloos deinende zee in gedachten vaart hij mee op de golven meters hoog om zijn laatste reis te varen tot de hemelboog.…

Ik bleef verstild achter op de kade en staarde nog lang in de verte alvorens me om te draaien en de mistige avond in te lopen.…

Het gaat er nu echt van komen, Alfons is op weg naar de kade, waar het schip dat hem naar Indonesië gaat varen aangemeerd ligt voor vertrek.…

Toen, aan die Kade (het moet 1955 geweest zijn) heeft mijn vader voor het laatst gewuifd naar zijn broer en schoonzus die op het volgepakte schip tussen de mensenmenigte de verre reis aanvaardden.…

Toen, aan die Kade (het moet 1955 geweest zijn) heeft mijn vader voor het laatst gewuifd naar zijn broer en schoonzus die op het volgepakte schip tussen de mensenmenigte de verre reis aanvaardden.…

De schepen zijn met wapperende vlaggetjes en vaantjes gesierd en hun bemanning, mannen en vrouwen, in traditionele dracht gekleed, zwaait naar het publiek op de kade. De "Fiducie" uit Fijnaart meert aan vóór onze ogen en de "Scampolo" uit Zwolle is beladen met een vracht van tonnen en mandflessen.…

Uitkijkend over de kade van de vijver, zie ik een schittering mij niet onbekend. Ik kijk wat beter en zie dankzij mijn ijver, een grote vis die zich van mij wendt. De vis zwemt terug tegen de stroming in, met zijn schubbige vinnen, stralende staart en krachtig slag. Hij vindt mij te min, maar ach...…

In kapitalen een van de bekende namen nog net te lezen op een bootje voor de kade. Dan een massa grijs op grijs en alleen maar beweging in het beeld. Spanning in het zwepend touwwerk. Schuiven op de stoel. Doel van de zondag.…

Wandelend over de kade weerschijnen duizend en één lichtjes in het IJ grote masten torenen hoog boven machtige schepen die wereldzeeën voeren vuurwerk tovert een hemel vol met sterren ik droom jou mijlenver van hier door onstuimige golven naar Amsterdam gedragen…

Zoals wij half november ieder jaar De aankomst van de Sint per stoomboot vieren Zo staan nu op de kade alle Ieren Met kloppend hart en vol verwachting klaar. "Zie ginds komt", zingt een vrouwenkoor spontaan, "Uit Holland de abortusboot al aan."…

Ze was een vrouw wier zelfrespect wreed was aangevallen en die in plaats van in elkaar te storten op wrede wijze had teruggeslagen. Dat was iets wat van een vrouw niet verwacht werd. Wat niet van een vrouw uit de onderste kaste verwacht werd en wat niet van een vrouw die seksueel zo misbruikt was verwacht werd.…

Hij legt het aan met alle kaden. Hij is het die de zeilen bindt en die de richting geeft aan ’t roer Wij weten ons door hem bemind. Hij lacht om ons geouwehoer van slapen, shoppen, dit en dat. Maar wie zal zeggen wat hem dreef als hij alléén met ons verbleef.…

Teruggelopen naar de kade om opnieuw de geluiden te proeven nu het eindelijk stil is in mijn hoofd met de nasmaak van echt bier in mijn mond voelen mijn handen nog jouw slanke lijf golvende dijen de ironie van Antwerpen; het besef dat prachtige vrouwen door de stad blijven vloeien net als het water --------------------------------…

het water gaat door grijze pijpen, nog wat groen kleeft aan roestig hout in de haard van verse stenen, het zand vlakt langzaam uit, want in dit zielloos park van beton heet de oever voortaan kade.…

Ik kijk toe hoe golven breken Op de uitgesleten stenen Mijn gedachten blijven steken Bij alles dat is verdwenen Hier aan de haven vind ik rust En herleef vervlogen dagen Ik zie hoe zee de kade kust Golven diepe groeven zagen Hun liefde gaat gepaard met pijn Zoals ook die van ons mijn schat Maar het is en zal altijd zijn Zo zeer heb ik…

wel leek het sprekende op haar maar spreken kon het niet, en ook geen kleren dragen, laat staan een koffer laten staan op een vergeten kade. ------------------------------------------------------- Uit: 'Te midden van de tijden', 1998.…

Aan de kade ontwaken de stemmen van vogels en het licht wacht op een kans om boten, huizen en kerken te overspoelen. Van de haven, op het geluid van golven, komen de zingende vissers met hun last van oesterschelpen. De Atlantische wind speelt met de molens op de heuvel, met het haar van vrouwen, met stof en met bloemen.…

Zij doorklieven binnen de dijken heel langzaam zoet het water met vele gewichtige tonnages de schepen diep naar binnen Zij schipperen de kade vol en maken schoon het schip door vlug het ruim te soppen en ankers omhoog te trossen Zij scheren vervolgens het nat snel vol tot over het schuim naar een nieuwe gezonken lading en opnieuw…

Buslijn zeven "legt aan" bij haar halte aan de Dillenburglaan als een trots schip aan de kade. Boven haar voorruit blinken de oranje letters van haar bestemming: "West, Twee Steden Zkh". Ze is op weg naar mijn wijk, waar mijn mensen wonen, voor wie ik eens werkte, wier verhaal ik beluisterde, wier stem ik vertolkte.…

Twee lichamen met elkaar in cadans Als de rivier en de kade, De wind en de bergen, De zee en de kust. Het lijkt geen eind te kennen Ook het begin is mij ontgaan Zacht gemurmel en geprevelde woorden Het gekreun van een stervende Inderdaad.…

Op de kade van Tarifa, waar wij met onrustige handen ons staren bedekken, dwarrelt zacht de vluchtige woestijn. Vanavond zullen de vuren aromatische geuren en licht verspreiden terwijl wij oude verhalen van kruisridders en Saracenen vergeten.…

Tevergeefs wacht de kade op vracht, geen anker wordt hier meer gelicht. Nooit doorklieft een kiel nog 't water, ook de brug kan zelfs niet omhoog. Luid klinkt nu eendengesnater waar eens de stad zich fel bewoog. Hier zwalkte de dronken matroos, maar zijn lied is voorgoed verstomd.…

ruim vier eeuwen later nadat Lumey de stad binnenvoer onder de hoge brug aan de kade van Boisot waar de Vliet de Singel kruiste en de molen op het bolwerk stond kwamen geuzen hen ontzetten die niet meer te eten hadden wittebrood brachten zij en haring aan de uitgehongerden ....en op die plek, daar aan het water, glijden vijf zwanen door…