start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (130)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (31)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (76)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (133)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (60)
vrouwen (87)
welzijn (53)
wereld (34)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5442):

De kade van het afscheid......

Daar moet het zich afgespeeld hebben; daar waar de massieve kolos van het gebouw van de Holland Amerika Lijn verrijst; daar waar het water tegen de kade klotste toen Rotterdam nog niet haar na-oorlogse silhouet verkregen had, maar de St. Laurenskerk in de verte niettemin haar toren verhief, zoals altijd al.

Toen, aan die Kade (het moet 1955 geweest zijn) heeft mijn vader voor het laatst gewuifd naar zijn broer en schoonzus die op het volgepakte schip tussen de mensenmenigte de verre reis aanvaardden.
Het klaaglijk signaal dat de oceaanstomer over de wateren uitzond, overstemde zijn afscheidsgroet en het geluid van zijn stem ging verloren in de rumoerige mensenmassa.
De deining van de woelige oceaan zou de moeder, mijn tante, en haar ongeboren kind bepaald niet zachtzinnig wiegen en dragen, tot zij de inhoud van haar maag aan de vissen zou moeten prijsgeven....
De barakken die hen aanvankelijk tot onderdak dienden konden niet de verwezenlijking betekenen van de droom die hen had doen vertrekken. En ook
in later jaren vond het heimwee vermoedelijk geen woorden in de opgetogen en enthousiaste brieven over het prachtige huis en de nieuwe auto.
Het onontkoombaar en onoverkomelijk verlangen naar de straten, de huizen, en vooral naar de mensen van hun geboortestad werd slechts verdoezeld door de kleurige foto's en de totale vergissing van de overtocht werd er waarschijnlijk slechts door gemaskeerd.

We schrijven 2005. Mijn tante en oom zullen niet meer kunnen vertellen of het "Australisch Avontuur" een vloek of een zegen was, een droom van gelukzaligheid of een helse nachtmerrie van ongeluk en heimwee. Hun graven en verleden liggen in het verre land dat eens hun toekomst betekende....

Illustratie: de St. Laurenskerk in de verte niettemin haar toren verhief, zoals altijd al.

Schrijver: I. Broeckx, 23-11-2014



Geplaatst in de categorie: afscheid

Deze inzending is 122 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Han Messie
Datum:29-11-2014
Email:hmessieatlive.nl
Bericht:Ineke, je beschrijft heel juist hoe grootse denkbeelden en geweldige plannen voor een schitterende toekomst kunnen ontaarden in teleurstelling en een levenslang leed.
Zelf heb ik ook in mijn jeugd het verlangen gehad om ontwikkelingshulp te gaan doen gehad. Als dat was verwezenlijkt, had ik me nooit zo kunnen toeleggen op schrijven en dichten. Daarvoor kon ik ook beter in mijn eigen taalgebied blijven.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)