Alle inzendingen over kleed

Hij wou haar naakt bewaren, op het netvlies branden om haar later terug te toveren zoals ze daar nu lag, haar kleed half opengewoeld, de benen opgetrokken, de gladde kuiten schuin oplopend naar de wijkende knieën leunend op één elleboog. Hij wou haar kleed verknippen en de snippers uitstrooien uit het raam dat verder openwaaide.…

Ze droeg een versleten kleed dat rafelde aan de zoom en te nauw aansloot. Door de klapdeur dreef een lauwe bries, één haarlok waaide voor haar loom oog. Verder golfde haar zijden sluier. Ze keek gelaten naar haar ring en speelde verveeld met de bloedkoralen kralen van haar halssnoer. Na een aarzeling keek ze op.…

de argumenten kamerbreed muren verf je licht doorzichtig gordijnen schuiven de moraal het uitzicht is voorzichtig ik mocht het slapen bij je leren woonde je toen nog niet uit eerst tasten, voelen en proberen je lichaam was voor mij de bruid we lieten ons niet meer bekoren kleedden liefde te veel uit de verbazing hebben we verloren…

ik zat graag in vaders’ stoel uit het kleed geklommen had ik de gehele kamer aan mijn voeten liggen een reis naar het onbereikbare vanaf grote hoogte denken als ik later groot ben ga ik meubels verplaatsen het vervaagt heb ik gemerkt het kleed werd mij te klein behang verkleurde traag en alles bleef geruisloos staan éénmaal heb ik…

Toen de regen tegen mijn ramen kletterde en kletste op een late januaridag die op de een of andere manier het voorjaar vervroegd scheen in te luiden, bracht ze mij het kleed.…

Toen de regen tegen mijn ramen kletterde en kletste op een late januaridag die op de een of andere manier het voorjaar vervroegd scheen in te luiden, bracht ze mij het kleed.…

Zorge, zorge, weef het kleed dat de dagen spinnen. Eerst het leed, en dan het kleed. Ach een kleed van linnen. Zie, de nacht is zwoel en zwart. Sluit mijn ogen, zorge, Eerst uw ogen, dan uw hart... Heeft mijn hart geen morgen?…

'Uw altoosdurend kleed,' Sprak Hij, 'en maak het wel.'…

Haar winters kleed stak zwart af tegen sneeuw zo hier en daar een bes viel haar ten prooi ze pakte ze van grijze takken zijn hoofd stak tussen schouders zijn kleed versomberde de sfeer zijn hoed verborg norse blikken vogels WEG ERMEE hij schreeuwde dwong haar op te krassen…

en wel trok jij wreed de laatste pen er uit schreef over een veren kleed stralend van buiten alleen juist dat kleed geeft geen warmte meer de schoonheid van de schijn boeit niet langer gevlogen verdwijnt zij langs heldere luchten beademen hoeft niet meer zij houdt vanzelf haar snavel…

Zwevend achter de ruit zijn wij in onze slaapkamer vissen in lamplichtwater, kleden ons schichtig uit. Betasten angstig het lichaam, buiken, ruggen en benen: nog niets gebeurd. Behoedzaam durven wij ons weer te kleden. Op een avond, vroeger of later, als we ons lichaam zien is het zover: vinnen, water- vingers.…

De smalle ring, de gouden band Schendt niet de naaktheid van uw hand, Gelijk uw stralend lijf niet weet De schaduw van zijn donkre kleed: Uw stralend lichaam lijdt noch weet De schaduw van zijn donker kleed, Zoals geen lijf of stof bezwaart De ziel die door uw ogen klaart: Geen aardse lijf, geen stof bezwaart De ziel die door uw ogen klaart…

wilde ze zeggen niet wie ze was niet zonder reden zweeg ze zonder kleed ik ben een vlinder zei ze naakt en hevig bleek doorzichtig bijna toen bloedde ze ... uit beide ogen.…

Ik probeer in mijn tekeningen mijn woede in te kleden.…

Ik ga even lekker douchen Kleed me daarna heel mooi aan Wil je helemaal niet pushen Maar we moeten nu echt gaan De kaartjes liggen klaar Op het kleed in de hal Je hebt geen zin weliswaar Maar we gaan toch naar het bal Ik wil de tango dansen Me voelen zweven op de vloer Met andere mannen sjansen Niet alleen vandaag, maar toujours Dus…

vruchten op de schaal door niemand opgegeten kleden zich in grijs…

Weef tusse' uw hart en 't leven Het kleed van schone schijn - De bloemen daar geweven Zullen de ware zijn. Als andren ze anders noemen Hebben zij ook gelijk - Het zijn nu eenmaal bloemen En leugens tegelijk.…

Hij rolde haar op de zij, zich vergapend aan de vertoning en zijn lippen verkenden de meest verborgen vouw. Er ging een siddering door haar. Nu knoopte hij zijn broek los en slingerde zijn hemd weg. Hij liet zijn spieren gelden die gevormd waren door te zwoegen in de dokken. Viel hij in de smaak? Hij wou dat zij zich nu op hem zou storten. Hij was geen…

De "Veolia"-bus draaide de hoek om bij het Rosmolenplein en sloeg de troosteloze Hoefstraat in (ook hier wordt de onwillige passagier "getrakteerd" op de vele "ups and downs" in het wegdek die nog steeds niet zijn weggewerkt door ijverige stratenmakers). In het vluchtige voorbijgaan ziet men aan de linkerkant van de straat een veelbelovende etalage…

Toen Loizos de zeven beloften had nagezegd, hield Daskalos zijn rechterhand vast en terwijl iedereen luisterde sprak hij ernstig verder: 'Het witte kleed is noch een beloning noch een privilege. Het is een zwaar kruis om te dragen. Het is een belofte en een verbintenis altijd dienstbaar te zijn aan je medemens.…

Van het kleed van roeken meer dan van het kleed van pauwen? 'k Zou dit Freule gaarne nader onderzoeken met permissie van uw vader te beginnen met de roeken te vervolgen met de rozen die ik meebracht en het mandje met frambozen Komen wij toe aan de pauwen Wilt gij Freule met mij trouwen?…

De schilderklas ging naakten schilderen en huurde dus een heus model Het werd een lieflijk ogend meiske bepaald geen ordinaire lellebel Ze betrad het schilderlokaal In een plooirok en twinset Twee vlechten in haar haren schuin daarop een rode baret De leraar zei, hallo, kleed je maar uit en ga dan voor dat kleed daar staan De cursisten…

Slijten moet het Zeggen ze Tot op de draad Tot op het hout Met kleurige verf Bedek ik daarna De kale planken En spreid er een nieuw kleed op.…

Wit kanten kleed liefde spreekt boekdelen tranen verraden intens verdriet dood ---------------------------------------- 'Elfje'-dichtvorm…

Bordurende over het leven zal ik in gouden draden van een schitterend verleden voor de doffe glans van heden uit het weefgetouw diep in mij een kleed van verzoening weven…

Zij is fraai in haar hoogrood kleed. Zij huppelt langs klaprozen en haar kleed ritselt. Er hangt een stiekem verwachten. Met geile ogen hurk ik tussen de twijgen van haar arendsnest. Hoeveel jaren hebben haar gebeten? Ik voel de zomerhitte op mijn gelaat stralen, in haar hinderlaag want ik word een mikpunt in de luwe stilte.…

Glinsterend vocht parelt sierlijk tussen gesponnen dromen, tot een ragfijn zijden kleed Deinend op de warmte van haar adem, streelt het de zoete huivering…

Als eens mijn geest boven je doodsbed zwerft, Zal ik je vangen in mijn witste kleden. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: De Veltman-verzameling (1996)…

Toen het Atheense hof op het punt stond haar te veroordelen wegens onzedelijk gedrag, trok ze het kleed van haar schouders omlaag tot haar middel, waarop de rechters haar in hun verbijstering vrijspraken.…

Ik kleedde me altijd om in de tweede kleedkamer van rechts. Dat was mijn vaste plek, naast die van Frans.…