Alle inzendingen over koorts

Een laffe indringer Kruipt en kronkelt onderhuids Hij waarschuwt voor een ijl spook Dat mij gebruikt en ruikt Hoe ik verstar, stik, kook Hij geniet van mijn stille stuip Kil knijpt hij de strot dicht Knaagt aan de spieren Klauwt naar het gezicht Hij raast De nacht rekt zich loom uit De slaap weigert het woelend vlees Hij nipt gulzig…

Vochtige ramen boven rode ornamenten weerspiegelen de wereld in een waas IJzige sidderingen blussen vurige tongen die gretig likkend het fort belagen Overeind gehouden door resistente muren waarachter de inhoud gereinigd wordt…

Ik dwaal tussen kamers. Schamel klinkt mijn stem naakt en grieperig hoor ik blindelings koortsig papier in tempo knetteren. Letters vurig branden, ribben kerven, zinnen verkassen van de bovenste, met kant bedekte kastplank ‘t linnen satijnzacht terug plaatsen. Mijn rug heeft vannacht de aarde gevoeld. Leven omgewoeld en hakend klinken over…

Eindelijk begint mijn koorts te zakken..…

fluistert een cri du coeur nauwelijks verstaanbaar door gloeiende malheur verstrooid probeer ik te luisteren naar het raadselachtig klankdicht onsamenhangend verpakt in lucht vaag beschenen door wat maanlicht brandende ogen zouden liever capituleren maar haar onderbewustzijn laat zich niet kalmeren ze spiegelt zich in mijn blik die de koorts…

Liefde: een koorts van de ogen en een hallucinatie van de handen.…

Schuif op naar 't graf: uw huis moet leeg. Een nieuwe bewoner staat ervoor. Hij is nu jong en gij zijt veeg*. Zijn voet volgt in uw spoor. Benijd hem niets: de tijd is kort. Een ander volgt alweer zijn stem. Ge ligt nog nauwelijks of hij stort U na en wacht op hém. ------------------------------------------- veeg: de dood nabij (verouderde…

Het was bijna niet om aan te horen, die pijn en dat gekreun, dat mondgeluiden martelen, met de koorts in zijn hoofd door medicijnen verdoofd. En hij hoorde het weer terug toen de discussie aan de gang was, waar bijna iedereen zich mee bemoeide, maar die de meeste mensen niet werkelijk begrepen. En opnieuw had hij koorts.…

Warme zomerweide wandeling. Kniehoog rijp gras kruipt waar het niet mag gaan. Cirkelzaag zoemende insecten in de pollenlucht. Ik loop met vreemde hoge stappen en wil alleen nog kransen vlechten of loom gaan liggen in het gras. Een dekentje? Nee, dank je, hoeft niet, laat ik me vallen en daar kriebelen al mieren als jouw vingers en voel…

zoetelief ziekebloed strelende koorts opvlammend pelsdier geplunderde moord brute volharding tot brakens plezier drachtig gefluister genadig ontspoord…

Een spuitje tegen de P-koorts kan dan voor beide partijen uitkomst bieden.…

De nacht kwijnde van de kou In haar wijde muil Steeg de koorts van bevroren zwervers De dikke mist strekte zich uit Als een wurgende reus bij dageraad. Een pesthaard likte aan onze gevels Met adem die roet tegen de deur afzet.…

De broeierige zomer zorgde voor lucide inbeelding in de droomwereld van de jeugdige Bjarne. Het landschap had het talent om illusies te verzwelgen en om te zetten in nieuwe droomvormen. De dromerige Bjarne herinnerde zich prachtige zomers in de wilgenwouden aan het zoetwatermeer, waar hij zijn jeugd door had gebracht. Zomerdagen overgoten met het…

Koorts en koele handen een schaal met stukjes appel mysterieuze gezichten op het behang. Veel later, het fletse besef in je blik bij elk vertrek: je was geen partij voor de verte.…

Daar kijk ik alleen naar als ik hoge koorts heb. Dan lig ik half ijlend op de bank en zie een parade van de meest bizarre kunstvormen aan mij voorbij trekken. Dat kan natuurlijk ook komen door de koorts, maar toch…. Sommige mensen moeten toch tegen zichzelf beschermd worden?, vindt u niet?”…

Kwellende koorts, die mij verdervend deerde, Verdoofde, tot de felle pijn genas. Toen ik, een avond lang en zeer bevreesd, Ben voor de poorten van de dood geweest, Kwam plots zijn jonge stem mij achterhalen.…

Ik zei tegen haar, dat de dokter had gebeld, hij wilde weten of je koorts had. Ik moest effen je temperatuur meten, het liefst de meter in je bips, zei hij. ''Hij kan mijn kont kussen'', zei ze. Wat een stom en eigenwijs wijf is ze toch, dacht ik.…

Schaamrood bloeit op zijn wang Het fleurt hem stiekem op Gekneld in schuchtere twijfel Blaast hij de afspraak op Siddert van verlamming Het kost geen moeite Zijn groet te laten ontsnappen Door overbodige handen Door lippen van ijs Verstrooid weent hij met droge ogen Vergeet de eerste zin En verraadt de koele koorts…

adem hijgt in droge dorst verslikken giert in boventoon koorts spookt in gedachten geluiden praten ongewoon lippen breken fluisteren woorden die verijlen in de nacht ogen dwalen zoeken liefde voelen dat de handen zijn gevat rood gloeit nu nog ongebroken, maar stilte heeft in rust de genezing al besproken…

Och jong verkwijnend harte, Dat zich zo gaarne bedroog: 't Was de koorts die gloeide op haar wangen, 't Was de dood die blonk in haar oog!…

Ik heb slappe benen Mijn hoofd zit vol met snot Mijn maag draait veertien rondjes Mijn adem ruikt verrot Mijn rode ogen tranen Ik lek mijn oren leeg Ik houd geen kruimel binnen Ik schrik als ik me weeg De koorts heeft mij bevangen Nooit had ik zo’n ziek lijf Maar wel heb ik een computer Met een bikkelharde schijf…

In de buik gloeit er iets een koorts, een verwachting aarde wordt zacht ingeduwd Lichaam veert terug met binnenin herinnering een stapel papier Op het bovenste blad staat mijn naam geschreven Een halve eeuw die zich met mij voedt door mijn ogen kijkt verlangt naar warmte van de zon zin heeft om mee te komen Perzisch te gaan eten in de…

vol van 'n dier met klauwen het zorgt onontkoombaar dat ik terug naar af ga Elke weerstand binnenin verzwakt door grommen, grauwen verhitte gedachten dringen in als substantie zonder massa Mezelf niet meer vinden is vreemd en abnormaal bezorgt me koude koorts en een ongrijpbaar gevoel Want dit virus zonder naam is als woorden zonder…

Na mijn langdurige afwezigheid, waarin de vervreemding mij als een koorts of als een ziekte overvallen had, keerde ik terug tot mijn zo dierbare geboortestad Tilburg.…

op het hoogtepunt kan de koorts gevaarlijk zijn men loopt dan oranje aan en voelt een beangstigende pijn pijn die in stilte verstomt die nootjes tussen kiezen laat kraken als ogen zien wat men niet gelooft en schoten spetterend palen raken of pijn die bijzonder uitzinnig is 'waanzinnig' kan men beter zeggen pijn die vreugde en kreten…

mijn vingers op je wangen ik houd je glimlach in mijn handen je ogen glinsteren van koorts je ademt snel, je stem heb ik nog niet gehoord ik bet je voorhoofd en je slapen je blikken zeggen dat je eigenlijk wilt slapen maar je handen roepen mij ze vragen om te blijven houden me zo aan je zij als ik je droge lippen kus keert…

ik schrijf in de lucht die je ademt gebruikt wolkt wit in de kou een ijsbloem smelt op de ruiten schoonheid ontdooiend door jou jij bent het decor waarin ik moet spelen de planken en koorts het fluweel dat ik weer mag strelen als het doek open gaat jij regelt licht donkert verleden speelt de rol van vandaag peinst over toekomst…

Hun strook is niet ingelijfd, zij zijn op weg in een tragere eeuw, missen de koorts de wereld bijtijds te bestrijken, de verte aanwezig te rijden, breed en brutaal. De auto is jong, zingt de werkelijke taal. Op de fiets komt men nergens.…

Als ik níet naar de dokter ga níet naar het ziekenhuis word ik beloond met een bonus bij een griepje, koorts of hernia verpleeg ik mezélf wel thuis. Die bonus laat ik niet lopen op het einde van de rit kan ik eindelijk een weekend uit 'n paar nieuwe schoenen kopen of een stoel die lekker zit.…

wat als de rolstoel niet meer draait in een kamer vol obstakels als de koorts weer naar je graait met zijn vlammende tentakels wat als de pijn steeds twijfels zaait over het nut om zo te leven dan huil je in je bed slechts toegedekt met wensen en verlangens en worstelt iedere dag om de molenstenen om je nek als bordjes te verhangen…