Alle inzendingen over ontroering

Twee sinaasappels van één tak met blaren. Ik zie schreiend het wonder aan: Neen: niet vergeefs zijn zóveel kwade jaren Over mij heen gegaan.…

Het streelt steeds weer die tere snaren… Is ontroering te verklaren?…

Er zijn geen bloemen liefste nu in de eerste maand maar jij bent voor mij zo teer als waaierbloemen in het ijs die zonder geuren smelten. --------------------------------------------------- uit: Siem Bakker: Het literaire tijdschrift 'Het woord 1945-1949', De Bezige Bij, Amsterdam 1987…

Het groeit en bloeit en bemoeit zich niet met geld het schijnt en verdwijnt het belijnt mijn gevoel Onstuimig als een eerste liefde stroomt het voorjaar over de aarde streelt de bomen in knop zo lieflijk dat ze open moeten zonder enig verweer tegen deze stralende kracht het streelt mijn hart onroert en omhult mij zo zacht…

zeg ik terwijl jij nog natrilt want er komt vocht uit mijn ogen o dat geeft niet hoor, zeg jij maar jouw ogen zoeken je schoenen…

In de verte, door de grillig gevormde openingen heen, die het struikgewas en het groene gebladerte van de bomen in zomertooi creëren, zie ik een kleurige stoet zich langzaam voortbewegen en ik hoor tromgeroffel en boven alles uit de weemoedige klanken van trompetten en trombones. Het is weer de tijd van de jaarlijkse Avondvierdaagse. De bontgekleurde…

Ik gaf hem de traditionele maar afgesleten naam Lorre; ik sprak zijn naam uit met kinderlijke ontroering, alsof ik voor het eerst zo'n wonderlijk, schitterend schepsel aanschouwde en ik bedacht hoe vader met dezelfde ontroering onze animale medeschepselen in de ogen heeft gekeken en hoe hij mij zozeer het gezelschap van zo'n koninklijke Lorre had…

In de eikenhouten kast had ze het voorwerp bewaard, tussen het snoep, de sieraden en de overige parafernalia. De kop en schotel, in plastic verpakt en met een feestelijke strik eromheen, stond daar te wachten om overhandigd te worden aan de trouwe vrijwilligster die iedere maandagmiddag de eenzaamheid van mevrouw kwam doorbreken en die dan de boodschappen…

Goede Dood wiens zuiver pijpen Door 't verstilde leven boort, Die tot glimlach van begrijpen Alle jong en schoon bekoort, Voor wie kinderen en wijzen Lachend laten boek en spel, Voor wie maar verkleumde grijzen Huivren in hun kille cel, - Mij is elke dag verloren, Die uw lokstem niet verneemt; Want dit land van most en koren Is mij nimmer…

(voor Donald Hugh (Don) Henley (22 juli 1947)) Je bent geboren in Gilmer bij Linden, als enige kind van je vader C.J. Henley, een auto-onderdelen-handelaar en een leraar, en je moeder Hughlene Mc Whorter. Als kind genoot je van het Texas wetland en na een vrij onbezorgde jeugd zat je korte tijd op de Stephen F. Austin State University en rond je…

Strak en stram kijken ze voor zich uit; zich van hun missie bewust; trommelaars te mogen zijn in dit tamboerkorps; op deze wijze hun publiek ontroering, vreugde of wellicht ook strijdvaardigheid te mogen schenken.…

op voor mijn diepste zieleroerselen ontroerend ontwapenend echt relativeren zij mijn bestaan...…

(voor Alfred Sisley (1839 - 1899)) Je bent geboren in het schitterende Parijs, waar je vader William als zijde-handelaar met Amerika veel geld verdiende en je moeder Felicia als groot muziekexpert graag met jullie naar concerten ging. Je had Engelse ouders en dus had je zelf ook de Engelse nationaliteit. Natuurlijk spraken jullie ook Frans, dat kende…

‘Ja,’ bevestigde ik, ‘ werkelijk echt ontroerend mooi.’…

In trance en vol van klanken heerlijke Sangria en zoete dromen hoor ik vogels, zeedieren en de Wolf als achtergrond muziek tot mij komen Steeds beluister ik in ontroering de liederen van hun gezang over hun intens ontroerende momenten gebracht met muziek zonder belang Mijmerende herinneringen aan hen als oorspronkelijke bewoners rood…

Ik zou me verontschuldigen voor mijn ontroering maar het meisje in het uniform zou zeggen: "Schaamt u zich maar niet, het is ook emotioneel" en ze zou mij lichtjes knuffelen.... Mijn leven wordt behouden; wellicht het leven van een slecht mens. Voor wie, voor wat wordt mijn leven behouden?…

Het portret ontroerde mij. Afgebeeld was een jonge vrouw, in feite een meisje nog, met een pop in de tedere armen. Op het gezicht van het meisje tekent zich de kwetsbaarheid, de naïviteit, de onschuld en de argeloosheid af die van alle tijden zijn en die de jeugd, nog niet aangeroerd door de wreedheid van het leven, zozeer kenmerken. De naam van de…

Dwaas kind, waarom probeer je een stenen hart te ontroeren.…

dezelfde zachte zee azuur en zilvergroen waar zonlicht deinend meebeweegt mijn oog zich in ontroering leegt herinnert mij aan toen…

Maar dan nu toch een gevoel van ontroering bij zijn aangekondigde vertrek. Ik probeer dat te duiden. Opluchting is er ook. De samengeklonterde talenten van zijn verbale communicatie, vermengd met omzeilen, uitstellen en de waarheid soms vergetend, zorgden voor redeloos getier bij mij.…

ontroering druppelt uit haar met dauw bedekte ogen over het gulle schoon van een nieuwe dag.…

Bijgelovigheid is het niets-zeggende, gemakkelijke woord, waarmee grove geesten schimpen op de allerfijnste ontroeringen, zieningen en begaafdheden der menselijke ziel.…

De kwaadspreker zal ontroeren.…

Integendeel, het is het meest persoonlijke genre voor een auteur, een zoektocht, die ontroerend kan zijn of juist heel confronterend.…

Op het einde van de dag Staar ik even door het raam, En weer ben ik alleen Met mijn gedachten, m’n dromen en fantasieën Ze ontroeren me, Enkel onuitvoerbare wensen zijn mijn lot.…

Een lijn zo zacht door zijn lichaam voelen en machinale diertjes vol veertjes doen springen tot een mijnramp van ontroering ontstaat.…

Slapend, gapend, zuigend huilend en niets te vrezen ligt in bed, op hand of arm alleen maar klein te wezen Een ongelooflijk wonder daar kunnen we niet bij ontroerend is dat al dat liefs uit jou komt en uit mij…

Je kruipt met haar weg op de bank zij op jouw schoot geborgen jij je arm om haar tengere lijf veilig beeld spreekt voor zich mijn papa mijn dochter ontroerend moment van twee eenheid.…

De oude Transvaal waar mijn moeder van zong niet te bevatten dat ik hier sta machtige bergen natuurwonderen bulderende watervallen goud lang gezocht tranen van ontroering dat ik hier met mijn kinderen sta...…

te midden van al die mensen ook ontroerend.…