Alle inzendingen over onverstoorbaar

er niemand meer om haar heen is en alleen ik naast haar zit maar de klok tikt door de stilte van mijn gedachten heen onverstoorbaar ze is al oud mijn hond…

(voor Félix Lope de Vega Carpio (1562 - 1635)) Als hoogbegaafd kind viel het niet mee voor hem binnen een familie, die de letteren links liet liggen en die te arm was om aan een kunstvorm te doen. Hij was een vreemde eend in de bijt, want op zijn vijfde kon hij al vloeiend Spaans en Latijn lezen, de benodigde boeken kreeg hij van een excentrieke,…

Nederlands - moedertaal - 127 cool > gaaf, koelbloedig, onverstoorbaar, vet…

Met de dansende kou in haar zachte ogen lacht ze naar het ijs dat alleen met haar onverstoorbare liefde bevriezen wil…

In mijn ogen zit de zee gevangen een blinkend blauwe diepte geteisterd door zoete eb en een zilte vloed die onverstoorbaar woedend woedt voor vrijheid…

Zijn veer vliegt onverstoorbaar Geleid door de goddelijke inspiratie Hij verwoordt het onuitspreekbare Noemt het onnoembare En kent geen verveling Hij leeft in armoede en eenzaamheid En blijft onbegrepen tot… Hij na honderd jaar opeens wordt ontdekt En geniaal verklaard.…

zal ik gefluister wezen de tederheid in die alles onthullende zucht een liefdesverlangen dat zichtbaar verglijdt in een eeuwige wens naar samenzijn het onverstoorbare een rakende droom waar nachtenlang de illusie wacht verstrengelde handen elkaars houvast die eens gegeven samengaan…

Onverstoorbaar consumeert het huis vers infrarood. Een fluisterstem bezweert ellende voegt samen zijn. 'Ik heb je lief' denk ik te horen, of is het schijn?…

Zonder voorafbeelding zijn ze daar Die muisstil stijgen Als uit plekken op aarde Door geen voet belopen. Verspreid in de middag Zijn ze de middag. Eertijds gevuld met heliumgas Drijven ze nu, door de warmte gestuurd, Van de geregelde luchtwegen af. Is het omdat jij terzijde keek net? Ze richten de blik van de hond in zijn onrust En zijn…

Langs lijnen van geleidelijkheid schaduwen van een verleden vond jij de mogelijkheid mij te verleiden tot het heden zo vrolijk overdonderend hartstochtelijk bewonderend onverstoorbaar gaande je eigen gang dat maakte mij onverklaarbaar bang langs lijnen van geleidelijkheid rustig doordachte plannen was jij mijn enige mogelijkheid…

Een klok die onverstoorbaar tikt Soms hard, dan weer zacht Plots staat de wijzer stil De tijd even vergeten Kijkend naar de klok Niet opdraaibaar maar kapot De klok was nog zo jong Jong en niet ziek Soms is het niet eerlijk Wie doortikt en wie niet ------------------------------------------ Ter nagedachtenis aan mijn tante 3 mei…

Ik zie je lopen, Zo dichtbij En denk dan honderd dingen Ik zie je lachen Soms om mij Wil stil verwonderd zingen Maar wat ik denk en wat ik zing een hard onhoorbaar lied Dat merk je niet en weet je niet Zo onverstoorbaar stil Steeds stiller dan ik wil... ...toch zing ik ooit Had ik bedacht Als alles beter is Als jij bij mij…

Stoïcijns en onverstoorbaar, kamde zij haar lange haar. In gedachten, niet verveeld, keek zij naar haar spiegelbeeld. Vroeger was zij mooi, maar de jaren brachten menig plooi. Plots voelde zij twee warme lippen, vluchtig in haar nek, lachend draaide zij zich om, laat dat toch, oude gek.…

ellebogen als verweerde krijtrotsen erosie van huid en psyche schilfers dwarrelend op de grond slagveld waar nagels constant pulken celdeling onverstoorbaar doorgaat op mismaakte knieën aangetaste enkels en steeds die nagels laten bloedsporen na op ellebogen verweerd als krijtrotsen mismaakt ik kijk ernaar en voel de plekken op mijn…

Onverstoorbaar rechtop zat hij, de blinde man aan tafel. Met een servet depte ik het water, droogde zijn mes, bracht een nieuw servet en ik verontschuldigde me. “Pardon Meneer, dat was dom van me”. Lachend sprak de man: “Ben je gek joh? Dat overkomt mij elke dag! En dan zou ik elke keer dom zijn? Nee hoor, helemaal niet!”…

Mijn lichaam als in braille Ieder lijntje, kuiltje, deukje Het litteken bij mijn taille Het voelt zó heel vertrouwd Als je handen mij zo strelen Ieder plekje dat je aanraakt Spreekt zijn eigen boekdelen Met mijn adem ingehouden Lees jij verder op mijn huid Jouw vingertoppen dwalen Tot je op m'n rondingen stuit Onverstoorbaar…

het zijn zulke vreemde tijden de dag verliest zich al vroeg in schemer terwijl bloemen zich verdringen in te kleine tuinen iets verderop loopt de jongen met het zuivere hart maar met een getekende grijns onverstaanbaar door de nieuwbouwwijk waar mensen als zwaluwen hun huizen binnen vliegen omgeven door geuren van vijf uur -------------…

geconcentreerd van snuit tot staart op het strand liep een pooier in colbert, in gezelschap van een bodyguard en een mastino napoletano, vierkant en onvervaard het was midwinter, maar warm als op een mooie dag in maart honden die anders nooit buiten kwamen zochten elkaar, maar afstand werd bewaard tot de mastino napoletano die, onverstoorbaar…

Haar ogen schijnen schemer het onverbiddelijk weten wanneer ze stil bezield voor het hardhouten altaar van het oude kerkje knielt De beeltenis van Christus kijkt onverstoorbaar neer op de vrouw in diep gebed die zachte woorden prevelt doordacht en nauwgezet Een vurig bede klinkt vanuit het hart ontstegen 'Heer waar bent U, hoor mij…

we wisten, goede vriend, dat jij ging sterven je kroon viel af, je kon niet blijven staan de leegte nam bezit van onze laan we mochten slechts herinneringen erven je levenstaak verrichtte jij met verve de drukte zag je onverstoorbaar aan tabee ... barmhartige Samaritaan we kunnen nu geen hart meer in je kerven je broeders volgen één voor…

jouw onomstreden trots het leven is niet eerlijk De film gedanst in een zilveren kamer van een gouden balkon met ontzag de oneindigheid bekeken Zonder heil gezonken, dronken want alles was toegestaan samen in tijdsvertraging midzomernachts droom Jouw oprechte loop jouw werkelijke gedichten jouw bewonderenswaardige waarde jouw onverstoorbare…

Onverstoorbaar blijft de volle maan zwijgen boven hologige gedaantes die zich naast ons neerleggen we wisselen nog wat woestijnwoorden en graven ons een kuil naar de hemel.…

aanhoren en in eigen stilte het afscheid van ons willen verzachten ik ging maar weer naar binnen daar waren er nog die moesten gaan geen haast, nee dat niet er was aan niets te kort ik zag geen broer of zus maar één moment met een leeg glas of bord of verlegen om woorden nee dat kennen wij niet ergens zijn wij een volk van onverstoorbare…

Een nacht waarin een nachtvlinder op mijn arm land En dan weer ritmisch tegen het plafond stoot Totdat ik het licht uit doe Een dag waarin ik geen voldoening voel Al spoel ik al mijn glazen af Totdat ze blinkend schoon zijn Een nacht waarin ik vast zal slapen En mijn REM-slaap zich onverstoorbaar herhaalt Totdat ik langzaam wakker…

Onverstoorbaar vind je verder, veeg je het zand van mijn lippen waaraan ik mezelf schamp en slijt. Je stilt de woorden die ik schuur. Je aandacht verzwakt nu niet, mijn weerstand gloeit tot ik knap. Als een kat bijt je me vast en versleep je mijn woonst.…

onverstoorbaar ….. blijven doen ….. alsof er geen conflicten zijn ….. geen Irak, geen Noord-Korea ….. Afghanistan, Israel, ach het zal ….. vorige week ….. hield ik mijn adem in ….. en zag meer dan ooit ….. dat al die aardse strijd ….. vroeg of laat gaat escaleren ….. als wereldse machten ….. niet omarmen de zegen …..…

de vaste ankers die mijn wortels waren los heeft geweekt en wind mij oud en stram het laatste zetje geeft in mijn val zal ik zijn jubelruis horen en in regen's overwinningsdronk ondergaan maar na mijn tijd van rotting en vergaan zullen velen vanuit mij 'geschoten' jong en fier met buigzaam nieuw elan de eeuwige strijd aangaan onverstoorbaar…

De mannen van roestvrij staal die onverstoorbaar hun kelkjes kantelen of hun broodje paling wegtikken en de dingen van de dag mompelend van vuurvast commentaar voorzien. Tijdens mijn wekelijkse bezoeken aan de kraam merk ik aan de vrouw van de haringman dat ik vorderingen maak.…

Op die plaatsen accepteer ik het als een normale zaak en doe onverstoorbaar mijn behoefte. In een ziekenhuis stoort het me toch wat. Vroeger was, denk je dan, een ziekenhuis schoon en nu niet meer.…

Maar gelukkig hadden ook de wijzers van de klok van de oude Heikese kerk, die onverstoorbaar al eeuwenlang hoog uittorent boven het strijdtoneel ver beneden haar, traag maar onstuitbaar rondgecirkeld over haar wijzerplaat zodat een laat uur aan mij toestond huiswaarts te keren.....…