Alle inzendingen over ouderen samenkomst conversatie

De Jacobushoeve, mij voorheen onbekend, is ergens op het Brabantse platteland gesitueerd, in het buitengebied. We gaan daar heen in december als de winter de wereld al in zijn greep heeft en overheerst en als de kou in de lucht zit. De dames en heren van ons gezelschap zullen zich scharen rond een tafel in wat een verbouwde boerderij blijkt te zijn…

Ik naderde het danteske groepje vóór het kraampje waarin Indonesische lekkernijen werden verkocht. "Hoe gaat het?" vroeg mevrouw. "Het gaat wel", antwoordde ik. "Niet altijd zeggen dat het goed gaat", merkte de heer in de rolstoel op. "Het gaat niet goed en het gaat niet slecht", was daarop mijn repliek, waarmee ik aan wenste te geven dat…

De aanzet tot een gesprek - dat idealiter wonderbaarlijke en interessante vormen had kunnen aannemen - wordt door mijn overbuurman razendsnel teniet gedaan alsof zijn verwachtingen omtrent de kwaliteiten en intelligentie van ouderen (zoals kennelijk te doen gebruikelijk in bepaalde kringen) minimaal zijn en ieder gewenst niveau missen...…

't Was een kruis voor een echtpaar in Namen dat z' er nooit tegelijkertijd kwamen. Op een avond riep zij: hé, wacht eens op mij! En ja hoor, toen kwamen z' er samen.…

Zwervend in gedachten van een redelijke gewaarwording Eenzaamheid is slechts vervelend als je er bij stil staat Lijden is slechts een weg die je ongecontroleerd inslaat Alleen is de schipper die met zijn schip verging Je kijkt me aan met de boodschap; wil je dat ik het uit je wring Verbaasd vraag je af waar het over gaat Ze kijkt met een blik…

Zachtjes vlij ik me tegen je aan, we zijn nu nog enkel twee naakte lijven. Behoedzaam raak jij me aan, met direct een siddering als gevolg. De warmte verplaatst zich door mijn lijf en ik voel ook jou verstrakken. Sterke zachte vingers vinden geroutineerd hun plek, kussen die kippenvel brengen. Een verlangen meer te voelen is nu al daar. Je hand…

”Zou ik wel of zou ik niet”; dit bedacht ik me toen ik van boodschappen doen de winkel uitliep. Ik ging dus niet op visite bij mijn pleegvader. Het gevolg was, dat ik een andere route naar huis nam en op een gegeven moment achter een vrouw aanliep die iets met haar been trok. Ik liep een halve versnelling hoger en stond op het punt haar in te halen…

Het waren twee sympathieke oudere heren die met mij de terugweg aanvaardden uit Biezenmortel. De chauffeur, berekend voor zijn taak en altijd bereid tot conversatie en een andere meneer met wollen muts op.…

Het was een zomerdag in de zomer van mijn zevenenzestigste levensjaar, laat in mijn leven nog geschonken door een Onbekende, die op onvoorspelbare en kennelijk onverantwoordelijke wijze neemt en geeft. We naderden het huis, de boerderij, mij van zovele gelegenheden zo bekend; het huis met het brede loodgrijze pannendak waar mijn zo dierbare zus op…

Voor de attente toehoorder zijn ze als clichés; de hele conversatie is ermee doorspekt. De eenzaamheid stapelt zich als de grootste belasting op de schouders van zelfs de meest doorgewinterde en door de wol geverfde ouderen. Zij is het meest onverdraaglijk naast hun andersoortige kwellingen, bovenop al hun andere leed.…

Maar zoals de ijverige breister een steek ophaalt en deze weer netjes op de breinaald naast de andere plaatst of zoals een dromerige scholier die even niet bij de les is geweest, nam hij even later de conversatie weer op: "Mijn vrouw is dement. Ze is in het bejaardenhuis".…

Na het plakje van de "Mokkaschnitt", mevrouws favoriete lekkernij, ligt onze conversatie stil en ik probeer haar weer vlot te trekken door het onderwerp "honden, katten en overige huisdieren" aan te snijden. Daarop volgt wel enige, maar geen uitbundige reactie.…

De kamer verrast door mijn aanwezigheid mijn ogen gericht op iets dat dood was, althans voor mij Het glaswerkmanifest nog in haar hand geklampt de conversatie met flessen, glasgeworden tranen Elke keer weer niets en telkens minder Ik vergaderde ook met hen, de glazen conversatie maar ik ben gestorven als gevolg van het leven Ik en m'n grootheidswanen…

Ik citeer mijzelf vaak: dat geeft pit aan mijn conversatie.…

Na de samenkomsten in het Wertheimpark en de vernedering in De Kuip zou 'Met het oog op morgen' de uitzending van vanavond met maar één schmierende Jordanese meezinger moeten openen: 'Amsterdam huilt waar het eens heeft gelachen'. Plechtig en droefgeestig.…

Zoals gebruikelijk vindt de conversatie weer eens plaats in de Deeltaxi, die onverhoopt omgetoverd is tot een soort mobiele, alternatieve therapeutische salon en die dusdanig voorthobbelt over de verkeersdrempels die Tilburg zo rijk is, dat lijf en leden geschokt worden als een rietstengel onder een stormwind....…

ik leg mijn vraag gedegen neer niets blijft het dromen stoppen en niets houdt mij tegen de woorden te rangschikken op geheel eigen wijze die wie stopt mij te kiezen voor deze liefde dagen tollen om mijn hoofd zorgen komen en gaan het verband van deze samenkomst is gebaseerd op het onbekende.…

strevend naar een relict bedwing ik mijn gedachten m’n zielsbevinding in conflict kan ik eeuwig op je wachten ontslapen in een bloembed onderga je sneeuw en kou wat onze samenkomst belet langs tijd blijf ik bij jou ik vereeuwig je in mijn wezen zo rust je altijd in mijn zijn want de hemel is geprezen met een ziel zo lief en fijn…

handen klauwen naar houvast groevenloos voelt steen nog zachter dan de dood in uitzichtloos verglijden het blauw dat gele koren zingt in het glooien van de hellingen verblinkt als stilte in de samenkomst van dalen is wit het graf dat sterven heeft gebaard rust die neerdaalt in de laatste strohalm die als roos geworpen is…

....en zo was onze samenkomst; we zaten bij het raam en spraken eindeloos over heel veel boeken en we dronken eindeloos veel citroenthee.... Het licht dat in brede bundels en banen in de verte neerdaalde vanuit asgrauwe wolkenpartijen werd ons geschonken. Je hebt voorgoed een andere woonstede gekozen; een ander land en andere vrienden.…

Binnen "verwelkomen" enkele tafeltjes, bedekt met bonte kleedjes de argeloze bezoeker en enkele buurtbewoners, gewikkeld in drukke conversatie die hier steevast hun heil zoeken bij elkaar.…

Strevend naar een relict bedwing ik mijn gedachten M’n zielsbevinding in conflict, kan ik eeuwig op je wachten Ontslapen in een bloembed onderga je sneeuw en kou Wat onze samenkomst belet ook al hou ik veel van jou Ik zal je altijd blijven missen Leg m’n hart hier bij je neer, want ik kan me sterk vergissen Maar ooit zien we elkaar…

Conversatie-aandrang is een menselijke zwakheid; het bewegen van de kaken en het voortbrengen van min of meer beduidenis-hebbende woorden, zinnen en peroraties is een fysieke behoefte zo goed als eten en slapen.…

Conversatie-aandrang is een menselijke zwakheid; het bewegen der kaken en het voortbrengen van min of meer beduidenis hebbende woorden, zinnen en peroraties is een fysieke behoefte zo goed als eten en slapen.…

Je had geen conversatie, je keek steeds op de klok. De enige compensatie lag in een flinke slok.…

Hier zoals altijd druk met de voorbereidingen en nadien moe, maar gezellig van samenkomst naar samenkomst, vooral onder vrienden. Nu een herhaling van de feiten: druk, voorbereidingen van etentjes bij de Open Kring(Inloophuis), samenkomsten, nadien moe maar tevreden na gedane vrijwilligers-arbeid.…

De conversatie van twee oudere dames naast mij bewoog zich voort over een traject van roddel en achterklap.…

Ach weet je, als je ouder wordt, begrijp je pas beter- veel beter trouwens- waarom de oudere mens van pak-weg 30 jaar geleden, steeds weer begon over: weet je nog van vroeger?…

happend naar jou zwevend op de thermiek die met jou en mij opeens ontstond jouw vingers verknoopt met die van mij wie van ons twee hakt hen het eerste door en valt als Icarus in een van god en mens verlaten zee als eerste of zullen wij ook daar zielen zoekend naar elkaar verbonden zijn als paar of uiteendrijven tot ons punt van samenkomst…

Door een mond geworpen, opgevangen door het hoofd Mooie woorden, zinnen Ik dacht beloftes, nooit geloofd Denken en verwerpen, doen Woorden terug, of toch een zoen?…