Alle inzendingen over roeien

‘Hebben jullie wel door dat jullie nu echt helemaal alleen roeien?’ zegt onze zesjarige zoon op vaderlijke toon tegen ons, halverwege de terugweg naar Rhijnauwen. ‘Ik doe namelijk helemaal niks’ roept hij triomfantelijk. We zitten in de Canadese kano en hebben er anderhalf uur roeien opzitten.…

rond drijven racen door de bochten golven spatterend tegen de zeilen van de wind roei wind roei de wateren voorbij de golven o wind voorbij mijn moeder…

Moet die oude man dat hele stuk nou alleen terug roeien?…

Ik zat aan 't roer; jouw half blote armen roeiden; Door verre rietkrans zwierf karkietgeroep.- De plantjes zag 'k door 't meer - reusacht'ge loup - Die ginds in licht als van Davinci groeiden. 'K zag, hoe diep onder mij, boven een groep Van avondwolken, die roodvlokkig gloeiden, Blauw op oranje, twee libellen stoeiden, Aëroplanen, scheen 't…

Om het risico van Legionella-besmetting volldig uit te roeien zou men over moeten gaan op het houden van Flora's met enkel droogbloemen.…

Roeien tegen krachten van onzichtbare gedachten verweven in spinsels als iemands waarheid Waar vind ik nog de kracht voor jouw welzijn te vechten als je me laat peddelen in het holst van de nacht Ik reik je een handvat te kunnen vertrouwen in openheid en eerlijkheid maar jij ziet het niet lieve schat…

Soms is zoon het zat, dan laat hij dromerig zijn peddel in het water zakken en roeien zijn vader en ik met extra weerstand. Ik heb hier geen erg in totdat ik man achter me hoor vragen of hij zijn peddel wel horizontaal wil houden. ‘Gaat het daarom zo zwaar?’, laat ik me ontvallen. Zo kibbelen we vredig voort.…

In dat jaar kwamen de studenten bijeen in de houten barak aan het Wilhelminakanaal. Sterke jongemannen legden de zware boten op het zwarte water. Ik was een van hen maar mijn krachten schoten tekort. Als enige vrouw te midden van hen genoot ik echter een voorkeurspositie. Eendrachtig roeiden we op het zwarte water in een gestaag ritme. Na afloop…

Haiku I De spiegel lijkt kalm ik vertrouw op het water daar moet ik varen Haiku II Het water rimpelt een tsunami gaat dreigen maar ik roei mijn boot…

Gedenk de dode dieren van vandaag: De kippen en de varkens en de koeien, Die men vanwege ziekten uit moest roeien Of die verdwenen zijn in onze maag En denk in het bijzonder aan de zwaan Die ook al wordt bedreigd in zijn bestaan.…

Om drugsproblemen uit te kunnen roeien Haalt de politie deze keer haar gram In treinen van Brussél naar Amsterdam Om er geen gras over te laten groeien Waar eerst de blaadjes op de rails vertragen Daar zijn het nu de blaadjes die behagen…

Wie door zakkenvullers en de euro aan lagerwal is geraakt en zijn schaapjes (nog) niet op het droge had, moet verdomd goed met de riemen roeien die hij nu nog heeft, om zijn hoofd nog heel even boven water te houden... Met dank aan die twee lachebekjes!…

Het verlangen om de leer en levensbeschouwing van anderen uit te roeien leidt immers onvermijdelijk tot het uitroeien van mensen.…

in een groen dorpje op het brabantse land heeft de duisternis weer toegeslagen jezus kwam om elkaar te verdragen maar hakenkruizen maakten hem daar tot schand satans kwaad is moeilijk uit te roeien; zinloze gedachten blijven vloeien…

drijven is evenwicht vinden loslaten wat spant vertrouwen op dobber en dragen van water en hand niet vragen toch lachen want drijven is bevrijd zijn zweven - niets doen genezen van wanen en tranen om dingen van toen en zonder spanen roeien op weg naar een zoen van God…

Ze komen immers voor de keus te staan Op eigen kracht aan ziekten dood te gaan Of zich uit voorzorg uit te laten roeien. Ooit gaat de jeugd benieuwd naar Artis toe, Want daar zit in een kooi de laatste koe.…

Ik loop zonder vooruit te komen Ik roei zonder water Ik fiets kilometers naar nergens Ik step mijn longen uit het lijf Ik zweet en puf me suf Ik vraag me af “ misschien een pondje” Ik zie de wijzer van de waarheid Ik denk volgende week blijf ik thuis…

achter de volgende stroomversnellling ligt het misschien al een hele tijd zoek serpenten zijn als was onder mijn voeten vissen bijten verdronken in het zand ik roei langs kadavers vol verwondering voor het ongerepte stukje muziek een adelaar speelt banjo de echo antwoordt niet…

Laat mij liefde leven vluchtig baren van over de zee Laat ons passie beleven de lucht klaren het bootje mee Ik zal wel roeien jij mag sturen naar onze bron Laat het zilt vloeien een ieder gluren hoe onze liefde begon…

Zij is het vuur, hij de lucht Zij is het hete gloeien Waar hij vaak voor vlucht Zijn angst om zich te schroeien Wijkt hem van haar gloed Die echter niet is uit te roeien In haar warme overmoed Blijkt zij heel gedreven En straalt hem vurig tegemoet Lucht moet hij haar wel geven Voor haar vuur is uitgedoofd Want zonder warmte kan hij…

Het is rustig op de stoep De straten stromen stil Al het papieren geluid Wordt verscheurd, de wind Snippert langs mijn oren Ik wil alleen jouw gouden stem Smeltend over dat wat hoort De ramen roeien regels Die ik hoop niet te verstaan Het is rustig op het plein De geruisloze grachten En al het papieren geluid…

In mijn schamel sloepje zal ik oeverloze tijden varen over wateren die niemand ziet het stille roeien over de rivieren in mijn hoofd verre, eenzame plaatsen in mijn diepste ik kabbelende fantasie vol zacht ruisende melodie die leidt naar een warme open zee waarin ik opnieuw mezelf mag zijn…

Laten we fabelen in de luwte van een fantasie kom en dans mee op de maan of op de sterren die ik zie grijp mijn uitgestoken handen lach en spring op de rand van de nacht spring in de leegte van het avontuur dat op ons wacht roei naar het eiland van plezier geef je over aan je zinnen verwonder je niet over dit geluk kom dans en lach…

Janmaat zag er uit als 'de vieze man' van Koot en Bie, koos zijn woorden niet altijd even kies, had de pech dat ie tegen een linkse stroomversnelling op moest roeien. Afgelopen avond bij Pownews Pim weer gezien, gaat uit zijn dak omdat de goegemeente het gevaar maar niet wil zien. De wereld draait door, maar is dat morgen dezelfde wereld ?…

De zon daalt, wij hebben ons verinnerlijkt in ons bootje en varen zoet vereenzaamd in een landschap waarbij ik roei en jij met elegante handslag het water in het water schept opdat wij zinkende niet zinken in het water waar zo pas zie ik omkijkend land was en ver voor mij op de kant was de kindertijd en wuift nog o god wat hou ik toch van de knieën…

Kraaien roeien stil door de mistrivier. Ze enteren knoken van een ouwe eik. Krrrrauw! Rrrrauw! AAUW! Steenharde krassen op het canvaslijk van een stilleven.…

U wordt geacht Omdat u wacht Op de gerichte blik Die uitstraalt u en ik Blikken die elkaar vinden Handen die elkaar voelen Ogen die bedoelen Begrip dat groeit In een verbinding die bloeit En blijft groeien en boeien Niet slechts met eigen riemen roeien Maar op betere wijze bemoeien Oh Heren het is u en ik En wat minder uw genitale tik…

volg het krullen van de lijn het schuim verdwijnt en laat de diepte zwart verschijnen ik draai en kolk mee het sissen wiegt verleiding ik voel de vrijheid van de zee nog aarzel ik terwijl het water langs me gaat vandaag zich spiegelen laat ik ben er nu mee klaar terwijl de tranen vloeien, waarom zal ik tegen de stroom op gaan roeien…

We roeien de oorlogen uit en Zullen uiteindelijk de slechten verslaan. Dan is het moment aangebroken, Waarvan we kunnen zeggen, De wereld leeft in een vredig bestaan.…

Tijd kan me mateloos vervelen Ik kan in de minuten verdwalen Tijd kan de wreedste wonden helen daar waar de beste medicijnen falen Tijd kan me eindeloos boeien, Je kunt het niet terugdraaien, Het is onmogelijk uit te roeien, Maar 't kan wel twijfel zaaien, Tijd is iets onvoorspelbaar, Soms heel snel, soms tergend traag Ze neemt iedereen…