Alle inzendingen over stenen bruid

wit schuim in op stenen bruiden in aflopend tij eindelijk is de conceptie weer voorbij…

Het Stenen Bruidsbed speelt in de tijd waarin het geschreven is en ademt een na-oorlogse sfeer van gelatenheid en verdwazing. De Tweede Wereldoorlog was net achter de rug en wat moest je er verder mee? Moest je er überhaupt nog iets mee?…

Je houdt van mij maar kent me niet, je zwaait met waaiers van verdriet - we zijn wel voor elkaar gemaakt, maar jij van glas en ik van steen. -------------------------------- uit: 'Aan de bruid', 2000.…

onder de oude middeleeuwse toren sta ik even stil als de bejaarde slag het angelus laat horen hij is een roepende over de winterse velden kijkt statig uit zonder dat men hem nog hoort of ziet als hemelse bruid hij draagt slechts een stenen verleden en echoënde psalmen naar verluidt laten we ons nog verwonderen door eenvoud…

Als moeder van de bruid wil ik ook één keer stralen, tot in de puntjes verzorgd een wit voetje gaan halen. Als getuige van de bruid, op zich al een hele eer, zal ik haar aan hem geven, want hij krijgt haar maar één keer.…

De ochtenddauw legt zijn kristallen op het nu nog onzichtbare gras de zon zal het laten verdwijnen de kleur weer geven wat het was. Mistend nevel in de ochtendgloren maakt het zicht wat minder scherp turend staar ik in dat grijs gordijn waar ik eventjes mijn blik op werp. Zie daar dan de eerste zonnestralen voel de warmte op mijn huid…

Albi vond een stevige stok en gaf die aan Ralf die ermee tegen de nog steeds draaiende steen sloeg. Er gebeurde niets. De steen schroefde zich nog steeds langzaam in de grond. Ralf zoefde opnieuw rond de steen. Daarop greep Ralf de stok uit Albi’s klauw en sloeg zeven maal tegen de steen. Er gebeurde weer niets.…

De brandende kaarsen die men rond de bruid omhooghoudt, trillen in de handen; de bruid zit er bij als een angstig wit vogeltje. De tante is nu vlak bij haar en tilt de handen op als bij 't zegenen van de sabbatlichtjes. De bruid buigt het hoofd nog dieper en tast als blind naar haar zakdoekje. Ze is diep geroerd en barst haast in snikken uit.…

De rebbe zei nog tegen mij: "In de keuze laat ik je vrij, maar ik voorspel verdoemenis, wanneer je bruid geen joodse is". De pastoor zei nog tegen mij: "In de keuze laat ik je vrij, maar je hebt veel te verliezen, mocht je geen roomse bruid kiezen".…

voor steen…

Manshoog het riet. Hoort hij het springen van de vis? Vermoedt hij water? De achtervolgers komen nader. Er is geen brug.…

Al een hoogrijpe maagd ben jij. Je wankelt over de klinkers, glad van golven die mos en algen spoelen. Jij nadert mijn frivole passen niet, tot je rare ogen trekt, een pose vindt die werkt. Verwonderd in de winkelwandelstraat. Een kraakwit kleed. Ooh. Je lijkt onberoerd na de knieval, de verplichte roos. maar achter het gelaat dat weigert…

Ik dacht dat ik geboren was voor verdriet en nu ben ik opeens een lied aan ’t worden, fluisterend door het ijle morgenriet. nu smelt ik weg en voel mij openstromen naar alle verten van de horizon, maar ik weet niet meer waar mijn loop begon. de schaduwen van blinkend witte wolken bespelen mij en overzeilen mij; en scholen zilvren vissen…

wees mijn bruid als de avond valt en de zon van mijn ogen neerdaalt in mijn hart wees mijn gade als ik afdaal in de vergankelijkheid van geschapen smart rust je hand op mijn schouder en stuur mij zacht naar beminde wouden waar de ruis van vele zielen mij zullen dragen in voorbijgaande koude wees mijn bruid al is het voor even…

Je bent nog steeds m'n mooie bruid. Let filmpremières go to hell. Ik trek meteen m'n smoking uit. Die rotfilm zien we later wel.' Ze zag wat later in de stad, terwijl hij ongeduldig wachtte, een prachttoilet, dat alles had, waarnaar ze zienderogen smachtte. Het was een luisterrijke tooi, waarin ze graag zou willen prijken.…

Alleen de doods-gedachte bloeit onsterfelijk in het knoopsgat van een zwarte jas en op het wit satijn der bruid.…

Wat had ik naar deze dag toegedroomd: mezelf verliezen zou ik bevestigen en jij jouw vinden benamen. Onze luchtkastelen mochten nu wel springen: wij zaten al gemetseld. Nog zie ik onze sprookjesgang… de witte tule rond mijn gelaat had geen schijn van kans te verbergen en jouw vonken brandden terug. Onze 'verslaving' werd bejubeld, zwart…

Als een bruid in de morgen ligt de zee in al haar uitgestrektheid kalm, bijna sereen in volle schoonheid te wachten op haar prooi De golven spelen het spel der verleiding lokkend, fluisterend water haar golvende rondingen, getooid met sneeuwwit schuim wenken je naderbij De wind wakkert aan en de zee die zich haar prooi ziet ontgaan zweept…

Na een op de klippen gelopen relatie met een door mij meegenomen bruidje uit Indonesië naar Nederland, sprak ik met haar af haar een tijdje niet meer te zien om daarna op het eiland Bali - zodat haar familie, wonende te West-Java, het niet te weten kon komen - het nog eens te proberen in de liefde. Bij deze mensen had zij me namelijk al te zwart gemaakt…

De bruid richt zich op en wacht. Wij steunen haar. Slechts heel licht beweegt de bruidegom zijn handen, tilt de sluier op en werpt hem over zich heen. 't Is net of hij nu met zijn bruid in de lucht zweeft.…

De moeder van de bruid koos gele zijde voor de trouwjurk van de aanstaande bruid die zij eigenhandig zou vervaardigen voor haar dochter. Bij de huwelijksplechtigheid vloeiden tranen van ontroering bij vader en moeder van de bruid die op de foto's goed zichtbaar zijn.…

hand over de verzilverde gram een binnengesmokkelde vriendin dringt in, de ritselende tuin staart naar het kronkelend gebaar van het schijnverloren wild een balsemstruik op de borst haalt aan, de slakken breken door, de minnares incarneert in de moeder van zijn kind de katten in een hinderlaag de nazaat bespringt het lot een steen…

Ik ben een steen. Geef me een duw En ik geef je te leen Een lawine van stenen, ruw. Maar niemand duwt. Ik blijf staan en ween Tot de storm luwt En weer ben, een gewone steen.…

De volgende dag ben je weer steen die met bloedend hart weg wil gaan, maar het nog steeds niet kan. Ik huil nog een keertje, je zegt dat ik moet bellen.…

tussen beelden in het park tast ik je stilte af geboren in de zee lig je ingetogen gestold een blauw gedicht van steen nata in mare innemend als de welving van je been.…

Ik zou graag de eerste steen werpen. Maar dat zou ik toch zonde vinden. Ach, wat kan mij het schelen.....…

Ik verkies een gangster boven een dictator. De een doodt zijn vijanden, de ander zijn vrienden.…

Hier bloeit de liefde op of vergaat ze wanneer geliefden elkaar ontmoeten. Het doel van deze ontmoeting is te bepalen wie van de beide geliefden de overlever is, wie de kalme geest; wie doortrokken is van rampen, wie het kanaal van vergeving, wie de aanklager is, de architect van de schuld.…

Ze heeft er geen vermoeden van, heeft dat ook nooit gehad, dat een deel van het kwaad dat ze moet vergeten in de toekomst ligt, niet in het verleden, en dat ze in de toekomst niet genoeg tijd zal hebben om ook maar iets van de pijn te vergeten.…

Ze hebben een eenzame en verloren blik in de ogen, maar hun aanraking is wild als honing. Hun armen en hun haar zijn gewassen met muntbladeren. Ze weigeren de keurig afgepaste poties Lifebuoy- en Lux-zeep die speciaal voor hen bij de Thandabantu Store zijn gekocht en wassen hun lichaam met kruiden uit de heuvels, van de rivier, als nederige wezens.…