Alle inzendingen over tafereel

Weet je wat ik zag vandaag? Een troepje vogels. Helemaal in de weer voor een klein ukkie van de familie dat per ongeluk in m'n oude veranda was beland. Je had het moeten zien! Een kleintje -het had nog donshaartjes- vond de uitgang niet meer en de rest van de troep scheen die langs buiten ook niet te vinden. Het beestje fladderde zich bijna te pletter…

Vanochtend tijdens het ontbijt viel mijn oog op twee verliefde duiven Ze stapten parmantig op het met grind bedekte dak maakten pirouettes beroerden hun snavels namen weer afstand Triomfantelijk keken ze in mijn richting Verliefd Later vanuit de trein twee verstilde paarden in sompig landschap De staart verjaagt een vlieg.…

Het kan goed toeven zijn bij Kringloopwinkel "Portagora" aan het Koningsplein. Welwillend en goedgunstig, om niet te zeggen; liefdevol voorziet men je daar van een glas thee met een koekje en je kunt je blikken naar wens richten op de grote, wandvullende foto in zwart wit van wevershuisjes of op datgene, dat zich zoal afspeelt in die zaak. Een meneer…

Het water onder de brug schildert een tafereel het tafereel van twee mensen van een opa en een kind Het kind ziet de eendjes kwakend rond het brood wijst zijn opa op het hert, de vos, op de wonderen der natuur Maar Opa ziet slechts het tafereel het schilderij van wijsheid en dromen een traan spat op het water uiteen "Kijk eens Opa!…

Koningsdag zonder hysterische taferelen is een verademing. Voor volk en voor koningshuisleden. Dus: houden zo!…

warme laat-zomer een uitgebloeide struik toont nog opnieuw één bloem met verlangen beziet een oude man het tafereel…

Het sobere afscheid van Van Nieuwkerk van DWDD maakte misschien wel meer indruk dan allerlei opgeblazen taferelen zouden hebben gemaakt... Bedankt Matthijs (met virtuele handdruk!).…

In het feeërieke, placide parochiekerkje met de grijswitte zuilen schreed op Goede Vrijdag de gemartelde Christusfiguur onder het kruis voort naar het altaar en het uitzinnige tafereel joeg mij veel angst aan....…

tussen het vuur van de sterren daar gebeurt het waar land land zich uitstrekt over eindeloze zeeën waar schikgodinnen geschiedenis breien de draden van leven verweven in kunstige taferelen en anderen weer uiteenrafelen…

gewacht tot aan de winter toon je nu een waar tafereel zoveel prachtige bloemen vormen één mooi geheel als andere planten rusten voel jij je pas fijn weelderig bloeiend onze Winterjasmijn…

grauw, grijs klaar voor de start naar een zonnig paradijs een laatste maal foerageren de reis wordt zwaar jong en oud spreiden hun veren mooie taferelen met heftige geluiden wie gaat er bevelen op naar het zuiden…

'' Toen ze voorzichtig de deur open duwde, zag ze een afschuwelijk tafereel. Ze zag Anita naakt op de bank liggen en die leraar op zijn knieën op de grond. Hij betastte haar over haar hele lichaam en ze kreunde. ''Wat zie je?'' ''Dit loopt de spuigaten uit ouwe, ram die vent het huis uit.…

Ik wil weer schaatsen op het zwarte marmer Warme chocolademelk een lekker bordje snert Ik wil weer genieten van een Hollands tafereel Door zoveel schilders reeds op het doek gezet Ik wil…. misschien te veel De winter is nog niet zo ver Maar ik…ik ben er klaar voor Kom maar met die winterpret…

Langs het pad van ooit gestrooide rozenblaadjes wordt laat-zomer in de grauwe herfst ontluikende lente paars getinte blaadjes tekenen doornloos prachtig het tafereel en met een glimlach bezie jij het ongekende verloren ooit…

Het was een rustig en vredig tafereel die twee daar te zien zitten met een kussentje onder hun knieën. Toen kwam er een bevallige maagd aangewandeld. Ze bleef staan bij dat rustige en vredige tafereel. De eerste monnik dacht: ‘Mmh, wat een frisse hinde!…

waar ijzige kringen bevroren water de rust van zacht gekabbel breekt kristallentranen als deken van wit deze verkleumde aarde toedekken wil zullen spelende kinderen hun droom beleven een levenszucht in dolle pret aanschouwen zij hun magische wensen feeëriek als winters tafereel…

het tuinameublement staat te schitteren alsof het gasten verwacht de ruige rijp heeft de grote stadstuin omgetoverd tot een vorstelijk paradijs voor engelen en verdwaalde konijntjes…

nu eikels knappend in hun vrije val zich naast de beukennootjes wagen is de zanderige allee van rode beuken en van zomereiken een losbandig tafereel eekhoorntjes rennen met grote ogen lange tenen gepluimde oren spichtig door de dreef een Vlaamse gaai scheert magistraal als een schietspoel door het lover heen…

Hartzeer (voor Heleen) Wel is 't land voorgoed verlaten, maar al 't leed vaart mee op 't schip, de verre kusten zullen niet baten, het hart is de dodelijke klip. Ik had in Ljouwerd kunnen blijven om te wachten op wat genadebrood, maar in de havens zijn genoeg wijven en minder stug tegen hongersnood. Jouw afstoten heeft mij diep geraakt…

Door sloten verdeelde verrigheid, waarheen gedachtengangen vluchten In reine zwaanse taferelen, en schaaps herkauwend stoïcijns In plat, landelijk vervelen. In wind wentelend gepeins.…

Met mijn luchtig schip van Resten en afval van gisteren Overschrijd ik grenzen Hou gedreven halt bij Gedenkwaardige kastelen Ik neem haar bij de mouw en Wijs haar de kunstige taferelen Maar in mijn nonchalant ongeduld Prikkel ik haar aanstellerige achterdocht ‘Je bent een halve minnaar’, zegt ze Terwijl ze mij in de haren strijkt.…

het druilt in de stad somber en alles is nat Op de kille vlakte van plas en steen hippen een kraai en duif rond een oliebol omzichtig gepik van deze twee en hoopvol dansen twee spreeuwen eromheen even sta ik stil en aanschouw het tafereel dan ga ik mijn weg als evenzoveel…

Maar wat mij het meest intrigeert is dat hij kennelijk juist dit tafereel heeft uitgekozen als troost, dit tafereel dat voor mij juist bij uitstek een allegorie is voor het volstrekt zinloze (als neemt hij een defilé af van een onzichtbaar leger).…

De vaste verf wekt In gulden beeld Het tafereel der gouden bloem. De zonnebloem Tast de eeuwigheid.…

een vaal houten buffet twee laden vol met geschriften een geladen tafereel de appel ligt daar niets vermoedend verzonken in het hout hij ligt daar maar op de gewogen tafel in stilte de geschriften spreken niet ze houden hun gewicht verborgen in de leegte van de kamer de appel weet zich alleen in geladen stilte die de leegte verzacht…

Ze staan in het plantsoen naast de maisgele paardenbloemen, hun metgezellen en kameraden en vormen samen hiermee een fleurig tafereel…

Maar wat mij het meest intrigeert is dat hij kennelijk juist dit tafereel heeft uitgekozen als troost: dit tafereel dat voor mij juist bij uitstek een allegorie vormt voor het volstrekt zinloze (als neemt hij een defilé af van een onzichtbaar leger).…

Ik zie het blad het dwarrelt opgetogen door de wind vrolijk achtervolgd door het spelend kind een lieflijk tafereel een stille getuige ik ben er niet bij toch neem ik deel maar zonder mij Ik ben vroeger ik was nu voorbij is het heden alles is weer teruggedraaid ik leef in het verleden Het kind in mij komt wellicht later de jeugd…

“Kwik-ik-ik” roept de kwartelhaan, een buikspreker gelijk, stokstijf stil blijf ik staan dit unieke tafereel gade te slaan. Geen Patrijs, al moet ik heel goed kijken, als bigamist bekend, laat meneer meerdere hennen prijken.…

Schildering van een perfect tafereel binnen een wazige wereld. De richting die vanzelf ontstaat evenals de weg.…