Alle inzendingen over ter

Roken: het blijft een teer onderwerp.…

mijn gedachten teer naakt ontkleed breekbaar in behoedzame onschuld waarin mijn moedertaal ligt geborgen ongrijpbaar stort het de woorden in ongebreidelde poëzie ontknopend uit de slapen van mijn denken ontvouwend, ontwikkelend uit mijn hand tastend en gissend zichtbaar op het papier…

jouw schoonheid, sierlijk ontleend aan de broze teerheid van bloesem ontwakend in tijd van het uur van puur pogend te blinken in het spoor van elegantie schoonheid wat simpel speelt op de achtergrond in de transparantie van zachtheid bespeeld met jouw deinende ogen in een lichtval van begeerd geluk, reikend over de horizon…

Huil niet om mij Voor mij geen tranen Geen verwijten, geen verdriet Graag een glimlach op uw lippen Vandaag hoef ik uw droefheid niet Denk aan mij, aan mooie dingen Aan momenten van geluk Die je bijna doen gaan zingen Dan kan deze dag niet stuk Ik leef voort in uw gedachten Ook al ziet u mij straks niet Afscheid valt nooit te verzachten…

De oudste mens woont nu in Hoogeveen Haast 114 jaar is haar gegeven Met niets of niemand nog te overleven Staat zij aan kop nu. Moederziel alleen Zo heeft ze dan de langste tijd in jaren Al is die tijd allang niet meer de hare…

Voor mij nog geen hosanna van een overgang in het uitzicht te willen delen in gebonden tafelbloemen voor hun bloei; haast ingewijde handen knoppen draaien door aarzelend licht, alsof rozen beschrijvend raken aan de verandering ter groei.…

Gisternacht dacht ik aan jou liggend op de bank wakker door een jengelend teer Gisternacht dacht ik aan jou irriterend ook aan de gedempte klank het gesnurk van mijn ouweheer Gisternacht dacht ik aan jou fantaserend ondertussen -van liefdevolle omhelzingen- och, was ik maar jouw kussen…

de mooiste liefdesrelatie kan zo kwetsbaar zijn als de vlam van een kaars die ieder moment door de wervelstorm van het wantrouwen in het honderd gejaagd kan worden.…

[Aan mijn vriend Mr. E. H. S’Jacob Naar Batavia vertrekkende] ’k Zal niet schreien en niet klagen, Stille smart is – diepe smart; ’k Wil de last des afscheids dragen, Moedig als uw manlijk hart. Maar een korte, vrome bede, Maar een handdruk zij mijn groet: Lieve zwerver, ga in vrede, Met uw God en met uw moed! Lievling van uw…

Niet altijd kan het hart zijn pijn Als wellust dragen. Er komen dagen Dat onze liederen zuchten zijn. Dan, zo het regent om ons huis, Wij zien het stromen En droevig dromen Van bloesemleed in dropgeruis. Doch morgen zullen wij misschien, Juist om het droppen, Wat schone knoppen Gelijk ons hart half open zien.…

De iele duinenrij beschermt de huizen, die sober zijn geschapen door één hand. Een steile trap geeft toegang tot het strand en altijd klinkt een onheilspellend ruisen. Het dorp is voor de zee een onderpand, zij kan naar lust en willekeur beschikken, met overmacht of slechts met speldenprikken. De slapersdijk is voor het achterland. Een dorp…

ze slaapt, de slaap der onschuldigen straalt vanaf haar verheven gelaat de nachten van haar zijn jong en fris, zonder rancune ze weet slechts lief te hebben hij loutert zijn geest dwingt zich ook lief te hebben een ander is een ander is elkander, hij vecht de degen in zijn hart vecht koud terug komt de ochtend hem verlossen, het is…

verzin ik zomaar doodvallen is een optie genomen, voorschot…

We hebben vaak zo’n moeite te zijn zoals het hoort doen wat men verwacht en binnen het sociale scoort We richten ons naar buiten van binnen nooit gezocht een onbegrepen beklemming volgt ons bij elke ademtocht Ik las een citaat dat mij als een lichtflits doorkliefde ‘God, bespaar ons het verlangen naar goedkeuring, waardering en liefde…

Een oude man, een oud flatgebouw, de nominatie is slopend. Linksonder en rechtsboven is al dichtgetimmerd, de eenzaamheid sluipt op kousenvoeten zijn wereld binnen. Ooit had hij kinderen, en een vrouw, ze willen hem niet meer kennen, daar sta je dan in je lege deur, je hebt hulp nodig want je redt het niet meer, alleen, argwanend druk je toch op…

De wonderlijke en prachtige wereld die mij eens opgenomen heeft bij mijn geboorte zal ik eens weer moeten verlaten..... De nog jonge man die mijn vader was, breedgeschouderd in het colbert, houdt mij in zijn armen op die zwart-wit foto uit 1953; een hulpeloze, kwetsbare baby. Het moet zomer geweest zijn in dat vroege jaar. Ik draag om het hoofd een…

Toen het te geven bedrag ter sprake kwam tussen mij en twee familieleden, brak de hel los. Te duur. Hoe of iemand het durfde te vragen zeg. ‘Cadeautjes moesten wel leuk blijven.’ Wat een clichés! De reacties stelden me nogal teleur. Het op mij inhakken liep zelfs zo hoog op, dat ik me een balletje in een flipperkast voelde.…

Alleen het kleine kostbare ogenblik telt, een ogenblik van vreugde, van wat vrijheid, van wat schoonheid, van wat geluk.…

De liefde begint met zichzelf, slechts als men liefde teveel heeft kan men er van wegschenken, slechts als een kachel helemaal warm was geworden kon zij warmte beginnen afgeven...…

Schrijvers en dichters blijven eeuwig verplicht hun verboden waarheid te maskeren onder een toegestane leugen.…

Het teerste, door schaamacht'ge scherts verzwegen, Het diepste, dat in half ontveinsde daad Zich buiten waagt, half bang dat 't zich verraadt, Half hopend, trots in enen en verlegen; 'T heiligste, dat langs laat begrepen wegen Mijn ziel opvoerde tot haar hoogste staat, Had ik aan sterke herinn'ring's gouden draad Tot diadeem voor één…

Het vreemde aan al wat mensen ontgaat schijnt de invloed van stof tot overdenken; wat goed lijkt ter hand genomen onder de avondlijke vaat, porselein net zo goed te breken als te schenken.…

Als een vlinder naast je meevliegt tussen bomen richting Ter straalt het leven als een ster. In de wind die blaren meewiegt hoor ik vogels en bewonder zoveel kleuren als bijzonder. Op een lange weg vol modder neemt een musje vlug zijn bad: spiegelspetter, lekker nat.…

Daarom opmerkelijk dat Ter Heide eruit springt. Dat oude vissersdorp wekte grote toorn bij de pastoor. Meteen voelt men al nattigheid in de toon waarmee hij claims bestrijdt dat ‘de Heidenaars’ ooit een eigen pastoor zouden hebben gehad. Hij bestrijdt ‘de Informacie’ van 1477 dat er 1100 communicanten waren.…

Net toen hij weer in slaap sukkelde ging de huisbel. Hij schrok en stapte zijn bed uit en slenterde naar het raam, schoof het gordijn opzij en keek naar beneden. Daar zag hij zijn vrouw staan. Met een bonzend hart liep hij de trap af en maakte de huisdeur open. Ze was een paar dagen geleden van hem weggelopen. Zonder en woord te zeggen liet hij haar…

Het bericht ernaast ging over carnaval in Ter Apel. Daar was ook één dode gevallen. Waarschijnlijk omdat iemand onwel werd, de macht over zijn stuur verloor en met zijn auto het publiek in reed. Een vrouw van drieëndertig is dood. Relativeren. De aanslag is verschrikkelijk en het ongeluk in Ter Apel ook. Onschuldige mensen zijn dood.…

Montmartre, de Sacre Coeur, de Notre Dame en de Eiffeltoren. Ze staan er verslagen bij, na de gruwelijke aanslagen van vrijdagavond in de stad. Een aantal terroristen, met hun laffe daden op mensen als u en ik. Ze zouden 'strijden' voor een vrij Syrië. Maar op onschuldige mensen schieten is geen strijd. Dat is een éénzijdige en puur egoïstische…

Al werkend op mijn laptop op een overvol terras, op een van de laatste warme zomerdagen, neem ik de tijd het publiek om me heen te observeren. Het is een komen en gaan van mensen. Zakelijke afspraken, kinderen die in uiteenlopende talen bevolen wordt zich te gedragen - waarop in het merendeel van de gevallen universeel verstaanbaar gehuil volgt - alles…

Wat ontzettend jammer dat 'onze' Kiki Bertens vandaag in Peking een matchpunt tegen de wereldranglijst aanvoerende Asleigh Barty niet kon verzilveren. Maar het goede nieuws is dat Kiki op de weg terug is na een langdurige terugval die vooralsnog voor een buitenstaander niet valt te verklaren.…

Wie mij kent weet dat ik groot voorstander ben van elke vorm van gastvrijheid, maar per se de ommegang ter ere van een patroonheilige uit een naburige gemeente gezeten te paard willen meemaken, gaat mijn bevattingsvermogen te boven. Ik ben dan ook geen ruiter.…